top of page

Shots of Ginger

HOME
MIJN AANBOD
- Relationeel leiderschap
- Magnetische koppelliefde
Love Bubble
OVER
BLOG
CONTACT

Boek je GRATIS coaching

Contact

LAAT VAN JE HOREN

Ik hoor graag van je. Stel je vraag en ik antwoord je binnen de 48 uur indien mogelijk.

Contacteer me

Jouw naam

Type of Service

E-mail

Wat is jouw vraag?

Dankjewel voor je bericht, ik antwoord je zo snel mogelijk.

Shots of Ginger

We zijn het noorden kwijt geraakt als het gaat over de man-vrouw dynamiek.

Maar ik wil iets toevoegen.

Want er zijn veel vrouwen die nog niet eens beseffen dat ze niet lekker zitten in hun mannelijke energie.

Ik was er lange tijd ook één van.

Ik voelde op een gegeven moment in mijn relatie dat er iets niet klopte. Ik kon het niet precies benoemen. Ik las erover. Ik merkte iets toen ik samenwerkte met Ben, die later mijn partner zou worden. Er was iets in hem dat me raakte. Maar ik wist niet wat.

Ik keek naar mijn partner. Maar er was ook iets in mezelf dat diende te bewegen.

Jaren later, toen Ben en ik een koppel werden, kon ik voor het eerst voelen wat het betekent om in mijn vrouwelijkheid te mogen zijn.
Hoe ik mocht flowen.
Hoe mijn emoties er allemaal mochten zijn.
Hoe het voelde als hij zijn armen stevig om me heen sloeg en mijn lichaam zich ontspande.
Omdat ik kon vertrouwen dat hij bleef staan. Dat hij niet zou wankelen.

Dat was een totaal andere beleving dan wanneer ik voelde dat ik de dingen zelf moest regelen. Dat het niet veilig voelde om te kunnen leunen én ook nog niet wist hoe.

Veel vrouwen leven vanuit hun mannelijke energie en denken dat het normaal is.

Het is begrijpelijk. Want we hebben geleerd sterk te zijn. Of de omstandigheden zijn nu eenmaal zo dat er geen man is in je leven en dus sta je er alleen voor.

Maar er is een verschil tussen kunnen en willen.

En als je eenmaal hebt gevoeld hoe het is om écht in je vrouwelijkheid te mogen zijn, dan weet je het verschil.

Herken jij dit gevoel dat er iets niet klopt in je interactie, maar je het niet precies kan benoemen?

In mijn blog schrijf ik hier dieper over inclusief wat er op maatschappelijk niveau speelt en wat de reis van de man hierin is.

#relatie #liefde #bewustzijn #eq #polariteit

We zijn het noorden kwijt geraakt als het gaat over de man-vrouw dynamiek.

Maar ik wil iets toevoegen.

Want er zijn veel vrouwen die nog niet eens beseffen dat ze niet lekker zitten in hun mannelijke energie.

Ik was er lange tijd ook één van.

Ik voelde op een gegeven moment in mijn relatie dat er iets niet klopte. Ik kon het niet precies benoemen. Ik las erover. Ik merkte iets toen ik samenwerkte met Ben, die later mijn partner zou worden. Er was iets in hem dat me raakte. Maar ik wist niet wat.

Ik keek naar mijn partner. Maar er was ook iets in mezelf dat diende te bewegen.

Jaren later, toen Ben en ik een koppel werden, kon ik voor het eerst voelen wat het betekent om in mijn vrouwelijkheid te mogen zijn.
Hoe ik mocht flowen.
Hoe mijn emoties er allemaal mochten zijn.
Hoe het voelde als hij zijn armen stevig om me heen sloeg en mijn lichaam zich ontspande.
Omdat ik kon vertrouwen dat hij bleef staan. Dat hij niet zou wankelen.

Dat was een totaal andere beleving dan wanneer ik voelde dat ik de dingen zelf moest regelen. Dat het niet veilig voelde om te kunnen leunen én ook nog niet wist hoe.

Veel vrouwen leven vanuit hun mannelijke energie en denken dat het normaal is.

Het is begrijpelijk. Want we hebben geleerd sterk te zijn. Of de omstandigheden zijn nu eenmaal zo dat er geen man is in je leven en dus sta je er alleen voor.

Maar er is een verschil tussen kunnen en willen.

En als je eenmaal hebt gevoeld hoe het is om écht in je vrouwelijkheid te mogen zijn, dan weet je het verschil.

Herken jij dit gevoel dat er iets niet klopt in je interactie, maar je het niet precies kan benoemen?

In mijn blog schrijf ik hier dieper over inclusief wat er op maatschappelijk niveau speelt en wat de reis van de man hierin is.

#relatie #liefde #bewustzijn #eq #polariteit

Jarenlang werkte ik hard voor de liefde.

Veel doen. Veel regelen. Veel geven.

Dat was wat ik kende en vanuit dat patroon dacht ik dat dat was wat hij van mij verwachtte. Dat liefde iets was wat je moest verdienen.

Toen ik scheidde, dacht ik: ik heb geen man nodig.

Met een kettingzaag het bos in. Hout klieven. Praktijk uitbouwen. Alles zelf.

Dat voelde goed voor een tijdje.

Maar diep van binnen verlangde ik naar iets anders.

Toen Marc op mijn pad kwam, ontdekte ik iets anders.

Hij neemt spontaan dingen van me over. Kleine dingen, zonder dat ik het vraag.

Gewoon omdat hij van me houdt.

En dat vraagt iets van mij wat ik nooit geleerd had.

Durven loslaten. Durven ontvangen. Durven genieten.

Zonder dat ik er iets voor hoef te doen.

Dat is misschien wel het moeilijkste wat ik ooit heb gedaan.

En het mooiste. En tegelijk het begin van iets wat ik nu zie als de essentie van een gezonde man-vrouw dynamiek. Morgen meer daarover.

Herken jij dit, dat je gewend bent hard te werken voor liefde?

Jarenlang werkte ik hard voor de liefde.

Veel doen. Veel regelen. Veel geven.

Dat was wat ik kende en vanuit dat patroon dacht ik dat dat was wat hij van mij verwachtte. Dat liefde iets was wat je moest verdienen.

Toen ik scheidde, dacht ik: ik heb geen man nodig.

Met een kettingzaag het bos in. Hout klieven. Praktijk uitbouwen. Alles zelf.

Dat voelde goed voor een tijdje.

Maar diep van binnen verlangde ik naar iets anders.

Toen Marc op mijn pad kwam, ontdekte ik iets anders.

Hij neemt spontaan dingen van me over. Kleine dingen, zonder dat ik het vraag.

Gewoon omdat hij van me houdt.

En dat vraagt iets van mij wat ik nooit geleerd had.

Durven loslaten. Durven ontvangen. Durven genieten.

Zonder dat ik er iets voor hoef te doen.

Dat is misschien wel het moeilijkste wat ik ooit heb gedaan.

En het mooiste. En tegelijk het begin van iets wat ik nu zie als de essentie van een gezonde man-vrouw dynamiek. Morgen meer daarover.

Herken jij dit, dat je gewend bent hard te werken voor liefde?

Mijn post over dat het onzin is dat je eerst zelf helemaal geheeld moet zijn alvorens je in een nieuwe relatie stapt, bracht een heel gesprek op gang.

Voor alle duidelijkheid:
Ik zeg niet dat je gewoon door moet gaan en dezelfde patronen blijven herhalen.
Integendeel.

Naar jezelf durven kijken is essentieel.
De tijd nemen om verlies te verwerken van wat geweest is, is ook van belang, zonder jezelf daarbij in slachtofferschap te wentelen.

En dan als ik terugblik op mijn eigen relaties, zie ik hoe de Veerle die ooit in het huwelijksbootje stapte, volledig anders was dan de Veerle die ik vandaag ben. De keuzes die ik toen maakte, kwamen voort uit oude conditioneringen. Ik zag het niet eens.

Zelfs mijn huidige partner en ik, als we elkaar eerder hadden tegengekomen, had het nooit wat geworden. We hadden niet de maturiteit gehad om naast elkaar te staan, om met triggers om te gaan.

Maar hier is wat ik ook leerde:
Weten is niet genoeg.

Ik zie het bij mijn klanten. Hoog intelligente mensen. Veel zelfanalyse. Veel boeken. Veel gesprekken met psychologen. Ze hebben een glashelder beeld van waar alles vandaan komt.
En toch blijven ze rondjes draaien.
Omdat weten niet genoeg is om verandering te belichamen.

Mijn grootste inzichten kwamen niet uit mijn hoofd. Ze kwamen uit mijn lijf. Uit echt gaan voelen wat er in mij omging. Uit leren onderscheiden: handel ik nu vanuit een oud patroon of vanuit wie ik werkelijk ben?

En dat is precies waar ik als lichaamsgerichte psychotherapeut op werk. Niet alleen met wat er in het hoofd zit. Maar met wat er in het lichaam leeft. Met de patronen die je niet ziet maar wel voelt... als een knoop in je maag, een druk op je borst, een reflex die sneller is dan je gedachten.

Want daar, in het voelen, zit de echte verandering. Niet in nog meer analyse. Maar om alles wat in je leeft te durven voelen en daarmee liefdevol te leren omgaan en zo nieuwe wegen te gaan bewandelen vanuit wie je werkelijk bent.

👉 Wil je hiermee kennismaken? Stuur me een bericht voor een vrijblijvend gesprek.

Mijn post over dat het onzin is dat je eerst zelf helemaal geheeld moet zijn alvorens je in een nieuwe relatie stapt, bracht een heel gesprek op gang.

Voor alle duidelijkheid:
Ik zeg niet dat je gewoon door moet gaan en dezelfde patronen blijven herhalen.
Integendeel.

Naar jezelf durven kijken is essentieel.
De tijd nemen om verlies te verwerken van wat geweest is, is ook van belang, zonder jezelf daarbij in slachtofferschap te wentelen.

En dan als ik terugblik op mijn eigen relaties, zie ik hoe de Veerle die ooit in het huwelijksbootje stapte, volledig anders was dan de Veerle die ik vandaag ben. De keuzes die ik toen maakte, kwamen voort uit oude conditioneringen. Ik zag het niet eens.

Zelfs mijn huidige partner en ik, als we elkaar eerder hadden tegengekomen, had het nooit wat geworden. We hadden niet de maturiteit gehad om naast elkaar te staan, om met triggers om te gaan.

Maar hier is wat ik ook leerde:
Weten is niet genoeg.

Ik zie het bij mijn klanten. Hoog intelligente mensen. Veel zelfanalyse. Veel boeken. Veel gesprekken met psychologen. Ze hebben een glashelder beeld van waar alles vandaan komt.
En toch blijven ze rondjes draaien.
Omdat weten niet genoeg is om verandering te belichamen.

Mijn grootste inzichten kwamen niet uit mijn hoofd. Ze kwamen uit mijn lijf. Uit echt gaan voelen wat er in mij omging. Uit leren onderscheiden: handel ik nu vanuit een oud patroon of vanuit wie ik werkelijk ben?

En dat is precies waar ik als lichaamsgerichte psychotherapeut op werk. Niet alleen met wat er in het hoofd zit. Maar met wat er in het lichaam leeft. Met de patronen die je niet ziet maar wel voelt... als een knoop in je maag, een druk op je borst, een reflex die sneller is dan je gedachten.

Want daar, in het voelen, zit de echte verandering. Niet in nog meer analyse. Maar om alles wat in je leeft te durven voelen en daarmee liefdevol te leren omgaan en zo nieuwe wegen te gaan bewandelen vanuit wie je werkelijk bent.

👉 Wil je hiermee kennismaken? Stuur me een bericht voor een vrijblijvend gesprek.

Gisteren schreef ik: "Je hoeft niet heel te zijn om lief te hebben."

De meesten waren het eens. Maar sommigen bleven zeggen:

"Je moet eerst alles verwerken van een vorige relatie voor je in een nieuwe kan stappen."

En ik dacht: het mag wel eens stoppen met al die zwaarte.

Want kijk wat we mensen opleggen:

Je moet jezelf volledig graag zien.

Je moet eerst helemaal geheeld zijn.

En dan moet je ook nog een partner vinden die minstens evenveel persoonlijk werk heeft gedaan als jijzelf.

Geen wonder dat mensen geen relatie meer willen.

Ik heb enorm genoten van mijn tijd met Ben. Een bedrijfsleider die nog nooit een retreat had gedaan. Geen persoonlijke ontwikkelingstrajecten.

Maar hij was wel bereid tot zelfreflectie. Hij was nieuwsgierig naar zichzelf. Nieuwsgierig naar mij.

En misschien juist daarom zo waardevol.

Ben stierf naast mij. Nadat hij me net nog had verteld hoe graag hij me zag.

En precies dat, de wetenschap hoe snel het leven kan ingrijpen, maakt dat ik dit wil zeggen:

Geloof in de liefde.

Durf te springen.

Ja, het is bij wijlen heftig.

Maar het is ook zo ontzettend verrijkend.

Volledig klaar word je nooit.

Spring toch.

In mijn nieuwsbrief deze week schrijf ik hier dieper over inclusief hoe een gezonde man-vrouw dynamiek er echt uitziet.

👉 Nog niet ingeschreven? Link in bio. 💌

Gisteren schreef ik: "Je hoeft niet heel te zijn om lief te hebben."

De meesten waren het eens. Maar sommigen bleven zeggen:

"Je moet eerst alles verwerken van een vorige relatie voor je in een nieuwe kan stappen."

En ik dacht: het mag wel eens stoppen met al die zwaarte.

Want kijk wat we mensen opleggen:

Je moet jezelf volledig graag zien.

Je moet eerst helemaal geheeld zijn.

En dan moet je ook nog een partner vinden die minstens evenveel persoonlijk werk heeft gedaan als jijzelf.

Geen wonder dat mensen geen relatie meer willen.

Ik heb enorm genoten van mijn tijd met Ben. Een bedrijfsleider die nog nooit een retreat had gedaan. Geen persoonlijke ontwikkelingstrajecten.

Maar hij was wel bereid tot zelfreflectie. Hij was nieuwsgierig naar zichzelf. Nieuwsgierig naar mij.

En misschien juist daarom zo waardevol.

Ben stierf naast mij. Nadat hij me net nog had verteld hoe graag hij me zag.

En precies dat, de wetenschap hoe snel het leven kan ingrijpen, maakt dat ik dit wil zeggen:

Geloof in de liefde.

Durf te springen.

Ja, het is bij wijlen heftig.

Maar het is ook zo ontzettend verrijkend.

Volledig klaar word je nooit.

Spring toch.

In mijn nieuwsbrief deze week schrijf ik hier dieper over inclusief hoe een gezonde man-vrouw dynamiek er echt uitziet.

👉 Nog niet ingeschreven? Link in bio. 💌

"Je moet eerst jezelf helen voor je een relatie kan hebben."

Sorry. Maar dat is onzin.

We hebben een hele industrie gebouwd rond de overtuiging dat je perfect in orde moet zijn voor je iemand anders toe kan laten.

En ondertussen zijn mensen nog nooit zo eenzaam geweest.

Want hier is wat er echt gebeurt:

Je werkt jarenlang aan jezelf. Je volgt workshops, therapie, retreats. Je maakt een eisenlijst voor de ideale partner. Je wil absoluut niet meer in dezelfde valkuil trappen.

En dus scan je op elke date onbewust alles.

Maar falling in love vraagt overgave.

En wie alles controleert... valt niet.

Persoonlijke groei gebeurt niet in isolatie.

Ze gebeurt in relatie precies daar waar het het meest lastig is.

Ben jij het hiermee eens? Of niet?

Ik ben benieuwd naar jullie reactie. 👇

"Je moet eerst jezelf helen voor je een relatie kan hebben."

Sorry. Maar dat is onzin.

We hebben een hele industrie gebouwd rond de overtuiging dat je perfect in orde moet zijn voor je iemand anders toe kan laten.

En ondertussen zijn mensen nog nooit zo eenzaam geweest.

Want hier is wat er echt gebeurt:

Je werkt jarenlang aan jezelf. Je volgt workshops, therapie, retreats. Je maakt een eisenlijst voor de ideale partner. Je wil absoluut niet meer in dezelfde valkuil trappen.

En dus scan je op elke date onbewust alles.

Maar falling in love vraagt overgave.

En wie alles controleert... valt niet.

Persoonlijke groei gebeurt niet in isolatie.

Ze gebeurt in relatie precies daar waar het het meest lastig is.

Ben jij het hiermee eens? Of niet?

Ik ben benieuwd naar jullie reactie. 👇

Er is iets onweerstaanbaar aantrekkelijk aan een man die een echte gentleman is.

Die de deur openhoudt. Die beschermt. Die spontaan dingen doet, niet omdat hij erom gevraagd wordt, maar omdat het gewoon is wie hij is.

Ik ken dat gevoel. En ik ken ook het andere gevoel.

In een vorige relatie was hij een gentleman totdat hij me veroverd had. Dan hield hij de deur open voor andere vrouwen, maar voor mij liet hij hem voor mijn neus dichtvallen. Letterlijk en figuurlijk.
En dat is precies het verschil.

Er zijn mannen die gentleman zijn om te krijgen. En mannen die gentleman zijn omdat het is wie ze zijn.

Het eerste ziet er op het eerste gezicht hetzelfde uit. Maar het voelt anders. Want onderhuidse zit er een boodschap die niet uitgesproken wordt: ik wil iets van je. En zolang die boodschap verborgen blijft, klopt er iets niet ook al kun je niet altijd meteen zeggen wát.

Wat ik ook zie: mannen zijn zich hier vaak niet bewust van. Ze denken oprecht: ik geef toch zoveel. En dat klopt. Maar geven met een verborgen verwachting is geen geven. Het is een onbewust ruilsysteem en de ander heeft nooit ingestemd met de ruil.

Dat is waar gezonde polariteit in een relatie over gaat: niet over gelaagde signalen en verborgen verwachtingen, maar over helderheid. Hij geeft omdat hij haar gelukkig wil maken. En als hij zelf iets wil dan zegt hij het. Gewoon. Direct.
Dat is de man waarop je kan leunen. Niet omdat hij de deur openhoudt. Maar omdat je weet dat wat hij doet, echt is.

Ik begeleid individuen en koppels die dit patroon herkennen en er klaar mee zijn. Als dit je aanspreekt en je wil eens vrijblijvend kennismaken stuur me een bericht of boek een kennismakingsgesprek via de link in mijn bio.

#etiquette #gentleman #relaties #polariteit #mannelijkheid #relatiecoach #liefde #intimiteit #datingadvies #relatietips #persoonlijkegroei #zelfontplooiing #bewusteliefde

Er is iets onweerstaanbaar aantrekkelijk aan een man die een echte gentleman is.

Die de deur openhoudt. Die beschermt. Die spontaan dingen doet, niet omdat hij erom gevraagd wordt, maar omdat het gewoon is wie hij is.

Ik ken dat gevoel. En ik ken ook het andere gevoel.

In een vorige relatie was hij een gentleman totdat hij me veroverd had. Dan hield hij de deur open voor andere vrouwen, maar voor mij liet hij hem voor mijn neus dichtvallen. Letterlijk en figuurlijk.
En dat is precies het verschil.

Er zijn mannen die gentleman zijn om te krijgen. En mannen die gentleman zijn omdat het is wie ze zijn.

Het eerste ziet er op het eerste gezicht hetzelfde uit. Maar het voelt anders. Want onderhuidse zit er een boodschap die niet uitgesproken wordt: ik wil iets van je. En zolang die boodschap verborgen blijft, klopt er iets niet ook al kun je niet altijd meteen zeggen wát.

Wat ik ook zie: mannen zijn zich hier vaak niet bewust van. Ze denken oprecht: ik geef toch zoveel. En dat klopt. Maar geven met een verborgen verwachting is geen geven. Het is een onbewust ruilsysteem en de ander heeft nooit ingestemd met de ruil.

Dat is waar gezonde polariteit in een relatie over gaat: niet over gelaagde signalen en verborgen verwachtingen, maar over helderheid. Hij geeft omdat hij haar gelukkig wil maken. En als hij zelf iets wil dan zegt hij het. Gewoon. Direct.
Dat is de man waarop je kan leunen. Niet omdat hij de deur openhoudt. Maar omdat je weet dat wat hij doet, echt is.

Ik begeleid individuen en koppels die dit patroon herkennen en er klaar mee zijn. Als dit je aanspreekt en je wil eens vrijblijvend kennismaken stuur me een bericht of boek een kennismakingsgesprek via de link in mijn bio.

#etiquette #gentleman #relaties #polariteit #mannelijkheid #relatiecoach #liefde #intimiteit #datingadvies #relatietips #persoonlijkegroei #zelfontplooiing #bewusteliefde

Je leiderschap op het werk... is het wel leiderschap?

Veel leiders die ik begeleid, zijn op kantoor een vis in het water. Ze nemen beslissingen, sturen aan, presteren. En ze worden daarvoor gezien, want het werkt.

Maar als ik dieper kijk, zie ik vaak iets anders onder die competentie zitten. Niet leiderschap vanuit innerlijke stevigheid. Maar zorgen, in een ander jasje: dóen, presteren, oplossen, omdat dat liefde en erkenning oplevert.

"Als ik goed presteer, word ik gezien."

Op kantoor werkt die strategie. Het systeem beloont het. Thuis werkt diezelfde strategie niet meer.

Wat ik vaak zie, is dat "zorgen" daar in de praktijk afstemmen wordt. Zullen we dit doen, of toch dat? Wat denk jij? Het klinkt gelijkwaardig. Maar in werkelijkheid betekent het dat zij alsnog de richting moet dragen, omdat hij niet zelf kiest.

Wat ik keer op keer zie: mannen die alles geven, zorgen, afstemmen en zich dan afvragen waarom hun partner kritisch wordt, afstand neemt, of zegt dat de vonk weg is. Niet omdat ze niet genoeg deden. Maar omdat doen nooit hetzelfde is als leiden.

In een levendige relatie werkt het anders. Zij deelt haar verlangen niet als "zo wil ik het", maar als een innerlijke beweging: dit is wat ik voel, waar ik naar verlang.

Geen instructie, maar een richting. Wat hij ermee doet, is dan aan hem. Soms maakt hij precies waar wat zij voor ogen had. Soms kiest hij zijn eigen weg en is het aan haar om los te laten, of bij te sturen. Dat heen-en-weer is geen falen. Dat is de dynamiek zelf.

Het verschil tussen zorgen-om-gezien-te-worden en leiden vanuit aanwezigheid dat is precies waar ik leiders in begeleid.

Herken je dit: dat je op het werk moeiteloos leidt, maar thuis merkt dat het zorgen je niet brengt wat je zoekt? Ik ben benieuwd naar jouw ervaring.

#relatie #ondernemerschap #leiderschap #liefde #polariteit #relatietherapie #bewustzijn

Je leiderschap op het werk... is het wel leiderschap?

Veel leiders die ik begeleid, zijn op kantoor een vis in het water. Ze nemen beslissingen, sturen aan, presteren. En ze worden daarvoor gezien, want het werkt.

Maar als ik dieper kijk, zie ik vaak iets anders onder die competentie zitten. Niet leiderschap vanuit innerlijke stevigheid. Maar zorgen, in een ander jasje: dóen, presteren, oplossen, omdat dat liefde en erkenning oplevert.

"Als ik goed presteer, word ik gezien."

Op kantoor werkt die strategie. Het systeem beloont het. Thuis werkt diezelfde strategie niet meer.

Wat ik vaak zie, is dat "zorgen" daar in de praktijk afstemmen wordt. Zullen we dit doen, of toch dat? Wat denk jij? Het klinkt gelijkwaardig. Maar in werkelijkheid betekent het dat zij alsnog de richting moet dragen, omdat hij niet zelf kiest.

Wat ik keer op keer zie: mannen die alles geven, zorgen, afstemmen en zich dan afvragen waarom hun partner kritisch wordt, afstand neemt, of zegt dat de vonk weg is. Niet omdat ze niet genoeg deden. Maar omdat doen nooit hetzelfde is als leiden.

In een levendige relatie werkt het anders. Zij deelt haar verlangen niet als "zo wil ik het", maar als een innerlijke beweging: dit is wat ik voel, waar ik naar verlang.

Geen instructie, maar een richting. Wat hij ermee doet, is dan aan hem. Soms maakt hij precies waar wat zij voor ogen had. Soms kiest hij zijn eigen weg en is het aan haar om los te laten, of bij te sturen. Dat heen-en-weer is geen falen. Dat is de dynamiek zelf.

Het verschil tussen zorgen-om-gezien-te-worden en leiden vanuit aanwezigheid dat is precies waar ik leiders in begeleid.

Herken je dit: dat je op het werk moeiteloos leidt, maar thuis merkt dat het zorgen je niet brengt wat je zoekt? Ik ben benieuwd naar jouw ervaring.

#relatie #ondernemerschap #leiderschap #liefde #polariteit #relatietherapie #bewustzijn

Iedereen zegt dat ze ware liefde willen.

Maar de meesten zijn er niet klaar voor.

Want oppervlakkige liefde is makkelijk.
Je doet leuke dingen samen die mooie foto's opleveren. Je voelt vlinders in je buik. Je hebt het goed samen.

Maar ware liefde is iets anders.

Die confronteert je met jezelf. Die confronteert je met de stukken van jezelf die je liever verbergt.

En daarom lopen de meesten weg.

Want echte liefde laat je niet meer verstoppen achter je masker.
Ze vraagt dat je groeit. Dat je blijft ook als het rommelig is.
Ook als het oncomfortabel is. Ook als je partner op je knopjes duwt.

Maar als je blijft?

Dan stopt liefde met een fantasie te zijn, maar wordt ze je fundament voor diepe, ware liefde.

Ben jij er klaar voor?

#wareliefde #relatie #relatietherapie #kwetsbaarheid

Iedereen zegt dat ze ware liefde willen.

Maar de meesten zijn er niet klaar voor.

Want oppervlakkige liefde is makkelijk.
Je doet leuke dingen samen die mooie foto's opleveren. Je voelt vlinders in je buik. Je hebt het goed samen.

Maar ware liefde is iets anders.

Die confronteert je met jezelf. Die confronteert je met de stukken van jezelf die je liever verbergt.

En daarom lopen de meesten weg.

Want echte liefde laat je niet meer verstoppen achter je masker.
Ze vraagt dat je groeit. Dat je blijft ook als het rommelig is.
Ook als het oncomfortabel is. Ook als je partner op je knopjes duwt.

Maar als je blijft?

Dan stopt liefde met een fantasie te zijn, maar wordt ze je fundament voor diepe, ware liefde.

Ben jij er klaar voor?

#wareliefde #relatie #relatietherapie #kwetsbaarheid

Ze zei: "Ik kijk zo uit naar de vakantie. Ook om weer dichter bij mijn lief te komen, want door de drukte van de afgelopen maanden zijn we elkaar wat uit het oog verloren. Alleen hoop ik maar dat het lukt om weer écht te verbinden."

Dat zette mijn creatieve brein aan het denken...

En er ontstond een e-book waarbij ik 8 oefeningen deel die je kan doen als hulpmiddel om weer écht te verbinden. Want alleen maar leuke dingen samen doen, dat is leuk, maar dat zorgt er niet voor dat je elkaar weer terugvindt. Daar is net dat tikkeltje meer aanwezigheid voor nodig.

Ik word er alvast super blij van. Mijn lief incluis, die het al mocht lezen. 🤍

Wil jij dit e-book ontvangen? Zet VERBINDING in de comments en ik stuur het je.

PS Ook voor koppels waar de verbinding wel nog goed zit is het even leuk om samen te doen. 💖

Ze zei: "Ik kijk zo uit naar de vakantie. Ook om weer dichter bij mijn lief te komen, want door de drukte van de afgelopen maanden zijn we elkaar wat uit het oog verloren. Alleen hoop ik maar dat het lukt om weer écht te verbinden."

Dat zette mijn creatieve brein aan het denken...

En er ontstond een e-book waarbij ik 8 oefeningen deel die je kan doen als hulpmiddel om weer écht te verbinden. Want alleen maar leuke dingen samen doen, dat is leuk, maar dat zorgt er niet voor dat je elkaar weer terugvindt. Daar is net dat tikkeltje meer aanwezigheid voor nodig.

Ik word er alvast super blij van. Mijn lief incluis, die het al mocht lezen. 🤍

Wil jij dit e-book ontvangen? Zet VERBINDING in de comments en ik stuur het je.

PS Ook voor koppels waar de verbinding wel nog goed zit is het even leuk om samen te doen. 💖

Ik werkte jarenlang hard voor liefde.

Zorgen. Geven. Regelen. Presteren.

Tot ik besefte waar ik dat geleerd had.
Als kind leerde ik dat aandacht iets is waarvoor je moet werken. Dat stilzitten niet genoeg is. Dat presteren loont.
Wat je als kind leert, neem je mee ook naar je relaties.

Maar dan ontdekte ik: presteren kills de passie.

Hoe minder ik deed 👉 hoe liever ik gezien werd.
Hoe meer ik losliet 👉 hoe meer hij gaf.
Hoe meer ik in overgave ging 👉 hoe aantrekkelijker dat bleek.

De paradox die alles veranderde.

In mijn liefdesbrief deze week leer je meer over hoe dit patroon eruitziet in relaties, hoe je het herkent bij jezelf en hoe je de stap maakt van presteren naar ontvangen en hoe het weer passie in je relatie brengt.

Een wekelijkse brief over liefde, relaties en verbinding. Vanuit mijn eigen leven. Zonder filter.

👉 Link in bio om je in te schrijven. 💌

Jouw zijn is genoeg. Zonder iets te doen.

#liefde #liefdesrelatie #relatietherapie #verbinding #innerlijkkind

Ik werkte jarenlang hard voor liefde.

Zorgen. Geven. Regelen. Presteren.

Tot ik besefte waar ik dat geleerd had.
Als kind leerde ik dat aandacht iets is waarvoor je moet werken. Dat stilzitten niet genoeg is. Dat presteren loont.
Wat je als kind leert, neem je mee ook naar je relaties.

Maar dan ontdekte ik: presteren kills de passie.

Hoe minder ik deed 👉 hoe liever ik gezien werd.
Hoe meer ik losliet 👉 hoe meer hij gaf.
Hoe meer ik in overgave ging 👉 hoe aantrekkelijker dat bleek.

De paradox die alles veranderde.

In mijn liefdesbrief deze week leer je meer over hoe dit patroon eruitziet in relaties, hoe je het herkent bij jezelf en hoe je de stap maakt van presteren naar ontvangen en hoe het weer passie in je relatie brengt.

Een wekelijkse brief over liefde, relaties en verbinding. Vanuit mijn eigen leven. Zonder filter.

👉 Link in bio om je in te schrijven. 💌

Jouw zijn is genoeg. Zonder iets te doen.

#liefde #liefdesrelatie #relatietherapie #verbinding #innerlijkkind

Jullie zijn een geweldig team.

Jullie runnen samen een leven. Misschien ook een bedrijf.

Jullie dragen allebei evenveel. Jullie zijn even sterk.

En 's avonds zitten er twee leiders naast elkaar op de zetel.

Goed team. Veel liefde. Geen vuur.

En dan op een dag zoekt één van jullie dat vuur elders.

Niet omdat de liefde weg is.
Maar omdat een relatie geen goed team is.

Een relatie is een dans. Tussen vuur en geborgenheid. Tussen leiden en overgeven. Tussen mannelijke en vrouwelijke energie niet als rolpatroon, maar als levende kracht.

En als die dans verdwijnt, verdwijnt stilletjes ook de passie.

Herken jij dit?

Jullie zijn een geweldig team.

Jullie runnen samen een leven. Misschien ook een bedrijf.

Jullie dragen allebei evenveel. Jullie zijn even sterk.

En 's avonds zitten er twee leiders naast elkaar op de zetel.

Goed team. Veel liefde. Geen vuur.

En dan op een dag zoekt één van jullie dat vuur elders.

Niet omdat de liefde weg is.
Maar omdat een relatie geen goed team is.

Een relatie is een dans. Tussen vuur en geborgenheid. Tussen leiden en overgeven. Tussen mannelijke en vrouwelijke energie niet als rolpatroon, maar als levende kracht.

En als die dans verdwijnt, verdwijnt stilletjes ook de passie.

Herken jij dit?

Je hoeft niet perfect in elkaar te zitten om lief te kunnen hebben.

Maar je moet wel bereid zijn om eerlijk te kijken naar jezelf.

De meeste mensen stappen een relatie binnen met bagage. Angst om verlaten te worden. Moeite om te zeggen wat je nodig hebt. Muren die je ooit hebt opgetrokken om jezelf te beschermen, maar die nu verbinding in de weg staan.

Dat is niet het probleem.

Het probleem is dat de meeste mensen daar nooit bij stilstaan.

Want wat we "slechte communicatie" noemen, is vaak iets anders. De één trekt zich terug omdat te veel nabijheid overweldigend voelt. De ander doet hetzelfde omdat verbinding voelt als iets wat elk moment kan verdwijnen. En plots gaat een ruzie niet meer over wat er nu gebeurt maar worden oude pijnen opnieuw afgespeeld, midden in jullie relatie.

Ik ken dit van binnenuit.

Jarenlang herhaalde ik dezelfde patronen in relaties zonder te begrijpen waarom. Tot ik leerde herkennen wat er in mezelf om ging op moeilijke momenten. Hoe ik dichtging. Hoe ik reageerde vanuit oude pijn in plaats van vanuit wat er écht speelde.
Die bewustwording veranderde alles niet alleen in mijn relaties, maar in hoe ik naar mezelf kijk.

Wat ik sindsdien keer op keer zie: mensen proberen relationele problemen op te lossen met gesprekken alleen. Maar als je lijf nog steeds gespannen is bij de ander, als je automatisch dichtgaat zodra het moeilijk wordt, dan helpt de juiste woordkeuze alleen niet genoeg.

Een gezonde relatie betekent niet dat je nooit botst. Het betekent dat je allebei bereid bent te kijken naar wat er in jezelf om gaat als dat gebeurt.

Dát is het verschil.

De sterkste koppels zijn niet zij die nooit worstelen. Het zijn zij die eerlijk blijven communiceren over wat ze voelen. Die na een conflict weer naar elkaar toe bewegen. Die zichzelf de vraag durven stellen: wat is mijn aandeel hierin?

Wanneer twee mensen dat niet doen, wordt conflict een spelletje van schuld en zelfverdediging.

Wanneer twee mensen dat wél doen, wordt een moeilijk moment een kans om elkaar beter te begrijpen.

Je hoeft niet perfect in elkaar te zitten om lief te kunnen hebben.

Maar je moet wel bereid zijn om eerlijk te kijken naar jezelf.

De meeste mensen stappen een relatie binnen met bagage. Angst om verlaten te worden. Moeite om te zeggen wat je nodig hebt. Muren die je ooit hebt opgetrokken om jezelf te beschermen, maar die nu verbinding in de weg staan.

Dat is niet het probleem.

Het probleem is dat de meeste mensen daar nooit bij stilstaan.

Want wat we "slechte communicatie" noemen, is vaak iets anders. De één trekt zich terug omdat te veel nabijheid overweldigend voelt. De ander doet hetzelfde omdat verbinding voelt als iets wat elk moment kan verdwijnen. En plots gaat een ruzie niet meer over wat er nu gebeurt maar worden oude pijnen opnieuw afgespeeld, midden in jullie relatie.

Ik ken dit van binnenuit.

Jarenlang herhaalde ik dezelfde patronen in relaties zonder te begrijpen waarom. Tot ik leerde herkennen wat er in mezelf om ging op moeilijke momenten. Hoe ik dichtging. Hoe ik reageerde vanuit oude pijn in plaats van vanuit wat er écht speelde.
Die bewustwording veranderde alles niet alleen in mijn relaties, maar in hoe ik naar mezelf kijk.

Wat ik sindsdien keer op keer zie: mensen proberen relationele problemen op te lossen met gesprekken alleen. Maar als je lijf nog steeds gespannen is bij de ander, als je automatisch dichtgaat zodra het moeilijk wordt, dan helpt de juiste woordkeuze alleen niet genoeg.

Een gezonde relatie betekent niet dat je nooit botst. Het betekent dat je allebei bereid bent te kijken naar wat er in jezelf om gaat als dat gebeurt.

Dát is het verschil.

De sterkste koppels zijn niet zij die nooit worstelen. Het zijn zij die eerlijk blijven communiceren over wat ze voelen. Die na een conflict weer naar elkaar toe bewegen. Die zichzelf de vraag durven stellen: wat is mijn aandeel hierin?

Wanneer twee mensen dat niet doen, wordt conflict een spelletje van schuld en zelfverdediging.

Wanneer twee mensen dat wél doen, wordt een moeilijk moment een kans om elkaar beter te begrijpen.

Vanbinnen wilde ik hem slaan.

Of heel hard wegrennen.

Maar dat deed ik niet ook al duwde mijn
vriend op elk knopje dat ik heb.

Wat ik wél deed en waarom het uiteindelijk iets heel moois bracht, lees je in mijn liefdesbrief deze week.

Wekelijks schrijf ik over relaties, verbinding en liefde. Vanuit mijn eigen leven. Zonder filter.

👉 Wil je deze graag ontvangen? Link in bio.

#liefde #relaties #verbinding #liefdesbrief #zelfontwikkeling #bewusterelaties #shotsofginger

Vanbinnen wilde ik hem slaan.

Of heel hard wegrennen.

Maar dat deed ik niet ook al duwde mijn
vriend op elk knopje dat ik heb.

Wat ik wél deed en waarom het uiteindelijk iets heel moois bracht, lees je in mijn liefdesbrief deze week.

Wekelijks schrijf ik over relaties, verbinding en liefde. Vanuit mijn eigen leven. Zonder filter.

👉 Wil je deze graag ontvangen? Link in bio.

#liefde #relaties #verbinding #liefdesbrief #zelfontwikkeling #bewusterelaties #shotsofginger

Er is geen specifiek moment waarop de passie dooft. 🔥

Het gaat geleidelijk. Totdat je op een dag beseft: ergens onderweg zijn we elkaar kwijtgeraakt.

Ik heb dat zelf meegemaakt. En ik dacht lang dat het aan mij lag. Dat ik gewoon niet genoeg zin had. Dat er iets mis was met mij.

Tot ik intimiteit op een totaal andere manier leerde kennen. 💜

Niet het vrijen ‘omdat het erbij hoort’. Maar een echte ontdekkingsreis. Met tijd. Met aandacht. Waarbij je jezelf én de ander opnieuw verkent laagje voor laagje.

Dat is wat de zeven sluiers voor mij betekenden.

Voor wie de vonk terug wil. Of gewoon benieuwd is naar intimiteit die écht voelt.

Ik maakte er een gratis e-book over — link in bio!

#intimiteit #relaties #bewustleven #verbinding #passie #zelfontwikkeling #7sluiers #koppels

Er is geen specifiek moment waarop de passie dooft. 🔥

Het gaat geleidelijk. Totdat je op een dag beseft: ergens onderweg zijn we elkaar kwijtgeraakt.

Ik heb dat zelf meegemaakt. En ik dacht lang dat het aan mij lag. Dat ik gewoon niet genoeg zin had. Dat er iets mis was met mij.

Tot ik intimiteit op een totaal andere manier leerde kennen. 💜

Niet het vrijen ‘omdat het erbij hoort’. Maar een echte ontdekkingsreis. Met tijd. Met aandacht. Waarbij je jezelf én de ander opnieuw verkent laagje voor laagje.

Dat is wat de zeven sluiers voor mij betekenden.

Voor wie de vonk terug wil. Of gewoon benieuwd is naar intimiteit die écht voelt.

Ik maakte er een gratis e-book over — link in bio!

#intimiteit #relaties #bewustleven #verbinding #passie #zelfontwikkeling #7sluiers #koppels

Opnieuw single na een langdurige relatie en dan weer intiem worden met iemand anders?

Dat is écht niet zo vanzelfsprekend als mensen denken. 😐

Je hebt een rugzak vol ervaringen meegedragen. En misschien niet allemaal even fijne.

Wat me recent echt bijbleef: uit onderzoek bij meer dan 1.500 mensen blijkt dat 70% van de vrouwen en 55% van de mannen seks ervaart op een manier die hun lichaam als grensoverschrijdend ervaart. Structureel.

Dan snap ik dat je jezelf liever niet zomaar openstelt.

Ik heb het zelf ook gekend. En toch heb ik ontdekt hoe ongelooflijk mooi intimiteit kan zijn als je het bewust en veilig benadert.

Dat ontdekte ik via de zeven sluiers. 💜

Een manier om:
✨ stap voor stap te verkennen wat goed voelt, zonder druk
✨ heldere afspraken te maken zodat je weet waar je aan toe bent
✨ jezelf én de ander echt te leren kennen ook de plekjes die misschien wat extra aandacht nodig hebben

Niet alleen voor wie opnieuw begint ook voor koppels die de vonk terug willen.

Ik schreef er een gratis e-book over. Wil je het ontvangen? 👇 Check de link in de comments!

#intimiteit #zelfontwikkeling #relaties #bewustleven #singlelife #verbinding #7sluiers

Opnieuw single na een langdurige relatie en dan weer intiem worden met iemand anders?

Dat is écht niet zo vanzelfsprekend als mensen denken. 😐

Je hebt een rugzak vol ervaringen meegedragen. En misschien niet allemaal even fijne.

Wat me recent echt bijbleef: uit onderzoek bij meer dan 1.500 mensen blijkt dat 70% van de vrouwen en 55% van de mannen seks ervaart op een manier die hun lichaam als grensoverschrijdend ervaart. Structureel.

Dan snap ik dat je jezelf liever niet zomaar openstelt.

Ik heb het zelf ook gekend. En toch heb ik ontdekt hoe ongelooflijk mooi intimiteit kan zijn als je het bewust en veilig benadert.

Dat ontdekte ik via de zeven sluiers. 💜

Een manier om:
✨ stap voor stap te verkennen wat goed voelt, zonder druk
✨ heldere afspraken te maken zodat je weet waar je aan toe bent
✨ jezelf én de ander echt te leren kennen ook de plekjes die misschien wat extra aandacht nodig hebben

Niet alleen voor wie opnieuw begint ook voor koppels die de vonk terug willen.

Ik schreef er een gratis e-book over. Wil je het ontvangen? 👇 Check de link in de comments!

#intimiteit #zelfontwikkeling #relaties #bewustleven #singlelife #verbinding #7sluiers

Hij zei iets banaals.

Geen reden om me af te sluiten. En toch gebeurde het.

Mijn lichaam verstrakte. Mijn pantser ging omhoog. Plots voelde hij mijlenver van mij af.

Ik voel dat het gebeurt, maar ik kan er nog geen woorden aan geven.

Alles wat hij nu doet, bekijk ik vanuit die verstarde blik. De blik die op zoek gaat naar wat fout is. Die bevestiging zoekt van wat ik voel.

Mijn kaken klemmen. Mijn rug staat stijf. Ik twijfel plots aan onze liefde, want ik kan hem niet meer voelen.

Daar staat hij dan, met al zijn liefde voor mij en ik kan het niet ontvangen.

Ik blijf onderzoeken. Wat gebeurt er hier? Ik zou het weg willen. Ik ben boos op mezelf.

Hij vraagt: "Wat heb je nodig?"

Ik weet het niet. Maar ik heb geleerd mijn impulsen te volgen.

We kruipen dicht bij elkaar. Ik deel alles: mijn gevoelens, mijn niet-weten, mijn innerlijke strijd. Hij luistert. Dan deelt hij. Ik luister.

En iets in mij ontdooit.

Ik zie wat ik deed. Ik begrijp dat er iets dieps in mij werd geraakt dat niets met hem te maken heeft. We kijken elkaar aan.

En ik ben er weer. Ik zie hem weer.

En dan is er de dankbaarheid.

Wat een geschenk is het, een man die blijft staan. Die zich niet verliest in zijn eigen verhaal. Die vanuit een diep vertrouwen de ruimte laat zonder te duwen, zonder te trekken. Die er simpelweg is.

Dat is geen vanzelfsprekendheid. Dat is iets bijzonder moois.

_

Ik zie dit zo vaak bij koppels in mijn praktijk.

De ene partner die zich afsluit. De andere die wanhopig zoekt naar hoe de verbinding terug te krijgen en daarmee onbedoeld de druk hoger legt, waardoor de ander nog verder wegtrekt.

De weg terug is niet via meer druk of meer uitleg.

Het is de weg van kwetsbaarheid. Van durven kijken naar wat er in jou geraakt wordt. Van de ander uitnodigen om te onderzoeken terwijl jij dicht bij jezelf blijft.

Wil je daar begeleiding in?
Ik ben er graag voor je. 🤍

👉 Stuur me een bericht.

Fotocredits: genomen tijdens de boekvoorstelling van @jurgenbex1. Lees zijn boek: De verboden prins!!

Hij zei iets banaals.

Geen reden om me af te sluiten. En toch gebeurde het.

Mijn lichaam verstrakte. Mijn pantser ging omhoog. Plots voelde hij mijlenver van mij af.

Ik voel dat het gebeurt, maar ik kan er nog geen woorden aan geven.

Alles wat hij nu doet, bekijk ik vanuit die verstarde blik. De blik die op zoek gaat naar wat fout is. Die bevestiging zoekt van wat ik voel.

Mijn kaken klemmen. Mijn rug staat stijf. Ik twijfel plots aan onze liefde, want ik kan hem niet meer voelen.

Daar staat hij dan, met al zijn liefde voor mij en ik kan het niet ontvangen.

Ik blijf onderzoeken. Wat gebeurt er hier? Ik zou het weg willen. Ik ben boos op mezelf.

Hij vraagt: "Wat heb je nodig?"

Ik weet het niet. Maar ik heb geleerd mijn impulsen te volgen.

We kruipen dicht bij elkaar. Ik deel alles: mijn gevoelens, mijn niet-weten, mijn innerlijke strijd. Hij luistert. Dan deelt hij. Ik luister.

En iets in mij ontdooit.

Ik zie wat ik deed. Ik begrijp dat er iets dieps in mij werd geraakt dat niets met hem te maken heeft. We kijken elkaar aan.

En ik ben er weer. Ik zie hem weer.

En dan is er de dankbaarheid.

Wat een geschenk is het, een man die blijft staan. Die zich niet verliest in zijn eigen verhaal. Die vanuit een diep vertrouwen de ruimte laat zonder te duwen, zonder te trekken. Die er simpelweg is.

Dat is geen vanzelfsprekendheid. Dat is iets bijzonder moois.

_

Ik zie dit zo vaak bij koppels in mijn praktijk.

De ene partner die zich afsluit. De andere die wanhopig zoekt naar hoe de verbinding terug te krijgen en daarmee onbedoeld de druk hoger legt, waardoor de ander nog verder wegtrekt.

De weg terug is niet via meer druk of meer uitleg.

Het is de weg van kwetsbaarheid. Van durven kijken naar wat er in jou geraakt wordt. Van de ander uitnodigen om te onderzoeken terwijl jij dicht bij jezelf blijft.

Wil je daar begeleiding in?
Ik ben er graag voor je. 🤍

👉 Stuur me een bericht.

Fotocredits: genomen tijdens de boekvoorstelling van @jurgenbex1. Lees zijn boek: De verboden prins!!

Veel mannen begrijpen niet waarom er nog zo weinig intimiteit is in hun relatie.

Want in hun hoofd klopt alles.
“We zijn toch al jaren samen?”
“Ik zorg toch voor haar?”
“Ik doe toch mijn best?”

En dus voelen ze vooral verwarring wanneer een vrouw zich meer en meer afsluit.

Wat veel mannen niet zien, is dat een vrouw zich zelden plots sluit.

Dat gebeurt vaak in kleine momenten.

Momenten waarin ze zich niet gehoord voelt.
Waarin ze over haar grenzen gaat zonder het zelf te beseffen.
Waarin ze zich aanpast.
Waarin ze emotioneel alleen komt te staan.

En meestal heeft niemand daar echt slechte intenties bij. Het gebeurt langzaam. Tot het lichaam van een vrouw zich opspant bij iedere aanraking.

En dat betekent niet dat er geen liefde meer is.

Maar wel dat veiligheid, spanning en verbinding ergens verloren zijn gegaan in de dynamiek tussen beiden.

Daar ligt ook een belangrijke rol voor mannen.

Niet om een vrouw te “fixen”. Maar om opnieuw te leren voelen.

Aanwezig te zijn.
Te vertragen.
Te begrijpen wat een vrouw nodig heeft om zich opnieuw te openen.

Want echte mannelijke kracht zit niet in harder proberen.

Maar in aanwezig kunnen blijven ook wanneer verbinding moeilijk wordt.

Dat is het werk dat ik doe.

Ik begeleid mannen om relationele dynamieken beter te begrijpen, zodat aantrekkingskracht, verbinding en intimiteit opnieuw kunnen ontstaan.

Voel je dat dit iets raakt? Stuur me gerust een bericht.

Veel mannen begrijpen niet waarom er nog zo weinig intimiteit is in hun relatie.

Want in hun hoofd klopt alles.
“We zijn toch al jaren samen?”
“Ik zorg toch voor haar?”
“Ik doe toch mijn best?”

En dus voelen ze vooral verwarring wanneer een vrouw zich meer en meer afsluit.

Wat veel mannen niet zien, is dat een vrouw zich zelden plots sluit.

Dat gebeurt vaak in kleine momenten.

Momenten waarin ze zich niet gehoord voelt.
Waarin ze over haar grenzen gaat zonder het zelf te beseffen.
Waarin ze zich aanpast.
Waarin ze emotioneel alleen komt te staan.

En meestal heeft niemand daar echt slechte intenties bij. Het gebeurt langzaam. Tot het lichaam van een vrouw zich opspant bij iedere aanraking.

En dat betekent niet dat er geen liefde meer is.

Maar wel dat veiligheid, spanning en verbinding ergens verloren zijn gegaan in de dynamiek tussen beiden.

Daar ligt ook een belangrijke rol voor mannen.

Niet om een vrouw te “fixen”. Maar om opnieuw te leren voelen.

Aanwezig te zijn.
Te vertragen.
Te begrijpen wat een vrouw nodig heeft om zich opnieuw te openen.

Want echte mannelijke kracht zit niet in harder proberen.

Maar in aanwezig kunnen blijven ook wanneer verbinding moeilijk wordt.

Dat is het werk dat ik doe.

Ik begeleid mannen om relationele dynamieken beter te begrijpen, zodat aantrekkingskracht, verbinding en intimiteit opnieuw kunnen ontstaan.

Voel je dat dit iets raakt? Stuur me gerust een bericht.

Ook voor mij is dat zo herkenbaar. Lange tijd dacht ik dat liefde iets was waar ik hard voor moest werken.

Dat ik moest geven, dragen, aanpassen… om gekozen te worden.

Tot ik het patroon begon te zien en begon te zien waarom ik gekozen had voor die relatie.

Om dan te ontdekken hoe anders liefde voelt wanneer je stopt met bewijzen dat je waard bent om geliefd te zijn.

Toen ik meer in overgave ging, zachter werd voor mezelf en niet langer liefde probeerde te verdienen, trok ik een heel ander soort relatie aan.

Een relatie waarin geven en ontvangen veel meer in balans zijn.

Waar liefde niet leeg trekt, maar voedt.

En dat verschil voel je niet alleen in je relatie.

Je voelt het in heel je leven.

Ook voor mij is dat zo herkenbaar. Lange tijd dacht ik dat liefde iets was waar ik hard voor moest werken.

Dat ik moest geven, dragen, aanpassen… om gekozen te worden.

Tot ik het patroon begon te zien en begon te zien waarom ik gekozen had voor die relatie.

Om dan te ontdekken hoe anders liefde voelt wanneer je stopt met bewijzen dat je waard bent om geliefd te zijn.

Toen ik meer in overgave ging, zachter werd voor mezelf en niet langer liefde probeerde te verdienen, trok ik een heel ander soort relatie aan.

Een relatie waarin geven en ontvangen veel meer in balans zijn.

Waar liefde niet leeg trekt, maar voedt.

En dat verschil voel je niet alleen in je relatie.

Je voelt het in heel je leven.

Veel mannen die bij mij komen, zeggen hetzelfde: “Ik gaf alles.”

Ze waren er altijd. Ze deden zo hun best. Ze droegen, ze pasten zich aan, ze gaven veel.

Dat was voor hen geen opgave. Ze deden dat graag. Het voelde als vanzelfsprekend.

Tot er iets begon te knagen.

Een gevoel van gemis. Van niet echt gezien worden. Van leeg lopen, zonder goed te begrijpen waarom.

En wanneer de relatie stopt, komt de klap: “Ik gaf toch alles… waarom was het niet genoeg?”

Wat ze vaak niet zien, is dat dit geven niet alleen uit liefde komt.
Maar uit een oud patroon. De jongen die geleerd heeft dat liefde iets is wat je moet verdienen door hard te werken, door braaf te zijn, door te doen wat er van je verwacht wordt. En zelfs dan…was het vaak nog niet genoeg. Dus deed je nog meer je best.

En zonder dat je het doorhebt, kies je relaties waarin die dynamiek zich herhaalt.

Waar jij blijft geven en de ander vooral ontvangt. Niet omdat er iets mis is met jou maar omdat het vertrouwd voelt.

Maar het kan anders. Wanneer je dit patroon begint te zien, verandert alles.

Dan hoef je niet langer te bewijzen dat je liefde waard bent.
Dan mag je leren ontvangen. Gewoon om wie je bent.
Dat vraagt eerlijkheid naar jezelf.
En de moed om opnieuw stevig te gaan staan, zonder jezelf te verliezen in de ander.

Dat is het werk dat ik doe.

Ik begeleid mannen om die dynamiek te doorbreken en terug te komen bij hun kracht, hun grenzen en hun verlangen.
Voel je dat dit over jou gaat? Stuur me een bericht.

#relaties #aantrekkingskracht #relatiedynamiek #verbinding
#polariteit #masculinefeminine #innerlijkewerk
#ondernemerschap #leiderschap #bewustondernemen
#persoonlijkegroei #intimiteit #zelfontwikkeling

Veel mannen die bij mij komen, zeggen hetzelfde: “Ik gaf alles.”

Ze waren er altijd. Ze deden zo hun best. Ze droegen, ze pasten zich aan, ze gaven veel.

Dat was voor hen geen opgave. Ze deden dat graag. Het voelde als vanzelfsprekend.

Tot er iets begon te knagen.

Een gevoel van gemis. Van niet echt gezien worden. Van leeg lopen, zonder goed te begrijpen waarom.

En wanneer de relatie stopt, komt de klap: “Ik gaf toch alles… waarom was het niet genoeg?”

Wat ze vaak niet zien, is dat dit geven niet alleen uit liefde komt.
Maar uit een oud patroon. De jongen die geleerd heeft dat liefde iets is wat je moet verdienen door hard te werken, door braaf te zijn, door te doen wat er van je verwacht wordt. En zelfs dan…was het vaak nog niet genoeg. Dus deed je nog meer je best.

En zonder dat je het doorhebt, kies je relaties waarin die dynamiek zich herhaalt.

Waar jij blijft geven en de ander vooral ontvangt. Niet omdat er iets mis is met jou maar omdat het vertrouwd voelt.

Maar het kan anders. Wanneer je dit patroon begint te zien, verandert alles.

Dan hoef je niet langer te bewijzen dat je liefde waard bent.
Dan mag je leren ontvangen. Gewoon om wie je bent.
Dat vraagt eerlijkheid naar jezelf.
En de moed om opnieuw stevig te gaan staan, zonder jezelf te verliezen in de ander.

Dat is het werk dat ik doe.

Ik begeleid mannen om die dynamiek te doorbreken en terug te komen bij hun kracht, hun grenzen en hun verlangen.
Voel je dat dit over jou gaat? Stuur me een bericht.

#relaties #aantrekkingskracht #relatiedynamiek #verbinding
#polariteit #masculinefeminine #innerlijkewerk
#ondernemerschap #leiderschap #bewustondernemen
#persoonlijkegroei #intimiteit #zelfontwikkeling

Je kan succesvol zijn in je werk en toch voelen dat er iets ontbreekt in je relatie.

Niet per se liefde, maar aantrekkingskracht en verlangen. Die spanning waardoor je elkaar écht wil.

Misschien lig je naast iemand en voel je afstand.
Misschien zeg je ja, terwijl je lichaam eigenlijk nee zegt.
Misschien trek je telkens partners aan waar het in het begin klopt…maar waar het vuur langzaam dooft.

En ergens weet je: dit heeft niet alleen met de ander te maken.

Je verlangt naar een relatie waarin het stroomt.
Waar je je veilig voelt, maar ook geopend.
Waar je jezelf niet verliest en waar er wél zin is om elkaar aan te raken.

Dit is het werk dat ik doe.

Ik help ondernemers en leiders die zichzelf verliezen in relaties om hun aantrekkingskracht en innerlijke stevigheid terug te vinden via inzicht in man-vrouw dynamiek en polariteit.

Zodat je:
– stopt met jezelf aanpassen of afsluiten
– opnieuw leert voelen wat er écht in je lichaam leeft
– helder wordt in wat klopt en wat niet
– en opnieuw verlangen en aantrekking ervaart

Of je nu in een relatie zit of telkens dezelfde dynamiek aantrekt:
de beweging begint bij jou.

Ik werk 1-op-1, in een intensief traject van 3 tot 6 maanden.

Geen oppervlakkige gesprekken, maar diep werk op hoe jij verschijnt in relaties: emotioneel, mentaal én fysiek.

Ik heb momenteel ruimte voor 2 mensen.

Voel je dat dit iets in je raakt?
Stuur me een bericht of reageer met “relatie”.

#relaties #relatiedynamiek #liefde #aantrekkingskracht #verbinding
#bewusterelaties #polariteit #masculinefeminine #innerlijkewerk
#persoonlijkegroei #bewustzijn #relatiecoach #intimiteit #zelfontwikkeling
#emotioneleintelligentie

Je kan succesvol zijn in je werk en toch voelen dat er iets ontbreekt in je relatie.

Niet per se liefde, maar aantrekkingskracht en verlangen. Die spanning waardoor je elkaar écht wil.

Misschien lig je naast iemand en voel je afstand.
Misschien zeg je ja, terwijl je lichaam eigenlijk nee zegt.
Misschien trek je telkens partners aan waar het in het begin klopt…maar waar het vuur langzaam dooft.

En ergens weet je: dit heeft niet alleen met de ander te maken.

Je verlangt naar een relatie waarin het stroomt.
Waar je je veilig voelt, maar ook geopend.
Waar je jezelf niet verliest en waar er wél zin is om elkaar aan te raken.

Dit is het werk dat ik doe.

Ik help ondernemers en leiders die zichzelf verliezen in relaties om hun aantrekkingskracht en innerlijke stevigheid terug te vinden via inzicht in man-vrouw dynamiek en polariteit.

Zodat je:
– stopt met jezelf aanpassen of afsluiten
– opnieuw leert voelen wat er écht in je lichaam leeft
– helder wordt in wat klopt en wat niet
– en opnieuw verlangen en aantrekking ervaart

Of je nu in een relatie zit of telkens dezelfde dynamiek aantrekt:
de beweging begint bij jou.

Ik werk 1-op-1, in een intensief traject van 3 tot 6 maanden.

Geen oppervlakkige gesprekken, maar diep werk op hoe jij verschijnt in relaties: emotioneel, mentaal én fysiek.

Ik heb momenteel ruimte voor 2 mensen.

Voel je dat dit iets in je raakt?
Stuur me een bericht of reageer met “relatie”.

#relaties #relatiedynamiek #liefde #aantrekkingskracht #verbinding
#bewusterelaties #polariteit #masculinefeminine #innerlijkewerk
#persoonlijkegroei #bewustzijn #relatiecoach #intimiteit #zelfontwikkeling
#emotioneleintelligentie

We spreken veel over vrouwelijke kracht.

Maar wat ik nog te vaak zie, is dat vrouwen hun kracht claimen door simpelweg een mannelijke vorm van leiderschap te kopiëren.

Meer sturen.
Meer presteren.

Alleen dan met een zachtere toon: met wat intuïtie, met wat meer flow.

Maar nog steeds binnen hetzelfde frame.

En hoe langer ik hiernaar kijk, hoe helderder iets voor me wordt: dat is geen belichaming van vrouwelijke kracht.

Dat is vrouwelijke energie die zichzelf probeert te legitimeren binnen een systeem dat nooit op haar natuur gebouwd is. Want de grootste vrouwelijke kracht zit niet in harder worden.

Ze zit in expressie, in voelen wat er werkelijk leeft. In dat gevoel niet inslikken, rationaliseren of verbergen, maar het volledig durven belichamen.

Onze emotionaliteit is geen ruis. Het is richtingaanwijzer.
Onze kwetsbaarheid is geen zwakte. Het is opening.
Onze intuïtie is geen bijzaak. Het is wijsheid die voorafgaat aan ratio.

En precies daar ontstaat polariteit.

Want wanneer een vrouw werkelijk expressie geeft aan wat zij voelt…wanneer zij niet controleert, niet inhoudt, niet verhardt…dan ontstaat er een natuurlijke beweging.

Dan voelt het gezonde mannelijke de call. De call om op te staan, om bedding te bieden, om richting te geven, om zich dienstbaar op te stellen aan dat wat gevoeld en zichtbaar is geworden.

Niet vanuit onderwerping, maar vanuit aanwezigheid.

Dat is voor mij de essentie van polariteit.
De vrouw brengt tot expressie wat doorvoeld wil worden. De man schept de structuur waarin dat werkelijkheid kan worden.

Dat is geen hiërarchie.

Dat is co-creatie.

En misschien zijn we dat ergens onderweg vergeten.

We hebben van leiderschap iets individueels gemaakt. Iets competitiegedreven. Iets waarin één iemand voorop moet lopen. Terwijl echte beweging mijn inziens ontstaat in de dans tussen het vrouwelijke en het mannelijke. In hun wederzijdse erkenning.

Op deze Dag van de Arbeid is dat mijn boodschap.

Niet harder werken tegen elkaar. Niet bewijzen wie sterker is. Maar opnieuw leren samenwerken vanuit natuurlijke polariteit. Want daar ontstaat balans.

We spreken veel over vrouwelijke kracht.

Maar wat ik nog te vaak zie, is dat vrouwen hun kracht claimen door simpelweg een mannelijke vorm van leiderschap te kopiëren.

Meer sturen.
Meer presteren.

Alleen dan met een zachtere toon: met wat intuïtie, met wat meer flow.

Maar nog steeds binnen hetzelfde frame.

En hoe langer ik hiernaar kijk, hoe helderder iets voor me wordt: dat is geen belichaming van vrouwelijke kracht.

Dat is vrouwelijke energie die zichzelf probeert te legitimeren binnen een systeem dat nooit op haar natuur gebouwd is. Want de grootste vrouwelijke kracht zit niet in harder worden.

Ze zit in expressie, in voelen wat er werkelijk leeft. In dat gevoel niet inslikken, rationaliseren of verbergen, maar het volledig durven belichamen.

Onze emotionaliteit is geen ruis. Het is richtingaanwijzer.
Onze kwetsbaarheid is geen zwakte. Het is opening.
Onze intuïtie is geen bijzaak. Het is wijsheid die voorafgaat aan ratio.

En precies daar ontstaat polariteit.

Want wanneer een vrouw werkelijk expressie geeft aan wat zij voelt…wanneer zij niet controleert, niet inhoudt, niet verhardt…dan ontstaat er een natuurlijke beweging.

Dan voelt het gezonde mannelijke de call. De call om op te staan, om bedding te bieden, om richting te geven, om zich dienstbaar op te stellen aan dat wat gevoeld en zichtbaar is geworden.

Niet vanuit onderwerping, maar vanuit aanwezigheid.

Dat is voor mij de essentie van polariteit.
De vrouw brengt tot expressie wat doorvoeld wil worden. De man schept de structuur waarin dat werkelijkheid kan worden.

Dat is geen hiërarchie.

Dat is co-creatie.

En misschien zijn we dat ergens onderweg vergeten.

We hebben van leiderschap iets individueels gemaakt. Iets competitiegedreven. Iets waarin één iemand voorop moet lopen. Terwijl echte beweging mijn inziens ontstaat in de dans tussen het vrouwelijke en het mannelijke. In hun wederzijdse erkenning.

Op deze Dag van de Arbeid is dat mijn boodschap.

Niet harder werken tegen elkaar. Niet bewijzen wie sterker is. Maar opnieuw leren samenwerken vanuit natuurlijke polariteit. Want daar ontstaat balans.

Je kunt succesvol zijn en zeker van jezelf. Iemand die weet hoe je moet werken om te realiseren wat je wilt. En toch… geraakt worden door iets kleins.

Iemand die je een bericht stuurt: ik wil afstand. Of iemand die zich plots terugtrekt.

En ineens is daar twijfel, stel je jezelf vragen. Ga je het bij jezelf zoeken.

Veel mensen herkennen dat niet meteen als een patroon.
Het voelt als: “Dit is gewoon hoe het loopt.”
Maar als je eerlijk kijkt, zie je vaak iets anders: een terugkerende dynamiek.

Een dynamiek van aantrekking tot mensen die niet helemaal beschikbaar zijn. Relaties waarin je nét iets meer geeft dan je terugkrijgt.

En hoe pijnlijk ook…het voelt ergens ook vertrouwd.
Dat is geen toeval.

Vaak ligt de oorsprong veel eerder. Dit is wat je ooit geleerd hebt dat liefde is.

Een moeder die er niet echt kon zijn. Niet afgestemd. Niet beschikbaar.

En jij die leerde: ik moet moeite doen om liefde te krijgen.
Dus nu, als volwassen persoon, voelt rust… saai. Beschikbaarheid voelt verdacht.

En afstand… als iets wat je moet oplossen. Dat is geen chemie. Dat is conditionering. En zolang je dat niet ziet, blijf je hetzelfde doen:

Andere persoon.
Zelfde dynamiek.
Zelfde einde.

De pijn zit niet in de afwijzing van nu. Die zit in iets wat al veel eerder begonnen is. En dat is precies waarom succes in business je hier niet gaat redden. Want dit los je niet op met strategie. Maar met eerlijk kijken naar wat je blijft herhalen. Tot je dat doet, verandert er niets.

Pas wanneer je niet langer volgt wat vertrouwd voelt, maar stilstaat bij wat je werkelijk nodig hebt, begint verandering.
Dat is waar relationele intelligentie start.

Herkenbaar?
Ik bied een beperkt aantal 1-op-1 trajecten aan rond relationele intelligentie.
Stuur me een DM als je wil ontdekken of dit voor jou klopt.

#relatie #liefde #verbinding #intimiteit #emotioneleconnectie #bewusterelaties #liefdevolleverbinding #zelfliefde #hechting #bewustleven #relatietherapie #liefdeherstellen #persoonlijkegroei #vertrouwen

Je kunt succesvol zijn en zeker van jezelf. Iemand die weet hoe je moet werken om te realiseren wat je wilt. En toch… geraakt worden door iets kleins.

Iemand die je een bericht stuurt: ik wil afstand. Of iemand die zich plots terugtrekt.

En ineens is daar twijfel, stel je jezelf vragen. Ga je het bij jezelf zoeken.

Veel mensen herkennen dat niet meteen als een patroon.
Het voelt als: “Dit is gewoon hoe het loopt.”
Maar als je eerlijk kijkt, zie je vaak iets anders: een terugkerende dynamiek.

Een dynamiek van aantrekking tot mensen die niet helemaal beschikbaar zijn. Relaties waarin je nét iets meer geeft dan je terugkrijgt.

En hoe pijnlijk ook…het voelt ergens ook vertrouwd.
Dat is geen toeval.

Vaak ligt de oorsprong veel eerder. Dit is wat je ooit geleerd hebt dat liefde is.

Een moeder die er niet echt kon zijn. Niet afgestemd. Niet beschikbaar.

En jij die leerde: ik moet moeite doen om liefde te krijgen.
Dus nu, als volwassen persoon, voelt rust… saai. Beschikbaarheid voelt verdacht.

En afstand… als iets wat je moet oplossen. Dat is geen chemie. Dat is conditionering. En zolang je dat niet ziet, blijf je hetzelfde doen:

Andere persoon.
Zelfde dynamiek.
Zelfde einde.

De pijn zit niet in de afwijzing van nu. Die zit in iets wat al veel eerder begonnen is. En dat is precies waarom succes in business je hier niet gaat redden. Want dit los je niet op met strategie. Maar met eerlijk kijken naar wat je blijft herhalen. Tot je dat doet, verandert er niets.

Pas wanneer je niet langer volgt wat vertrouwd voelt, maar stilstaat bij wat je werkelijk nodig hebt, begint verandering.
Dat is waar relationele intelligentie start.

Herkenbaar?
Ik bied een beperkt aantal 1-op-1 trajecten aan rond relationele intelligentie.
Stuur me een DM als je wil ontdekken of dit voor jou klopt.

#relatie #liefde #verbinding #intimiteit #emotioneleconnectie #bewusterelaties #liefdevolleverbinding #zelfliefde #hechting #bewustleven #relatietherapie #liefdeherstellen #persoonlijkegroei #vertrouwen

Huilend lag ik naast hem. Omdat ik voor het eerst voelde… hoe echte liefde eigenlijk hoort te voelen.

Na mijn huwelijk stelde ik mezelf een vraag die alles in beweging zette: “Heb ik eigenlijk ooit liefde gekend?”

Een zoektocht begon: niet naar een ander, maar naar mezelf. Naar wat liefde voor mij écht betekende. Naar intimiteit die niet oppervlakkig is, maar die vervult en zin doet krijgen naar meer. Naar verbinding die niet gebaseerd is op ‘samen blijven’, maar op ‘samen leven’.

En toen kwam hij.

Een man die zijn hele leven was blijven geloven in de liefde.
Die op zijn 66ste nog zei:“Ik weet dat ze bestaat. De liefde van mijn leven. Ik heb haar alleen nog niet gevonden.”

Totdat onze werelden elkaar raakten. Wat we voelden…was niet uit te leggen.

Het was zacht en intens tegelijk. Rustig, maar allesomvattend.

Alsof alles eindelijk op zijn plek viel.

Zes maanden.
Zes maanden waarin ik voelde wat liefde kan zijn als je je er écht voor openstelt.
Zes maanden waarin ik dacht: dit is het. Dit is waar iedereen naar verlangt.

En toen… was het plots weg. Hij overleedt.

Wat dat met je doet…is moeilijk in woorden te vatten.

Maar één ding werd pijnlijk helder:

Je kan een leven lang wachten. Je kan een leven lang genoegen nemen met “het is oké”. Je kan een leven lang functioneren in relaties die kloppen op papier…En toch nooit voelen wat er óók mogelijk is.

Ik weet hoe het voelt om genoegen te nemen met wat er is.
Ik weet hoe het voelt om te twijfelen of het überhaupt anders kan.
Ik weet hoe het voelt…als je ineens ervaart wat echte, vervullende liefde is.
En ik weet hoe het voelt om weer opnieuw te beginnen, ookal wil je jezelf van het verdriet van zoveel moois te verliezen besparen.

Het is nooit te laat.
Niet om opnieuw te voelen.
Niet om opnieuw te kiezen.
Niet om jezelf toe te staan dat het meer mag zijn dan “oké”.

En misschien…is de enige vraag die blijft hangen:
Durf je te geloven dat er voor jou ook meer bestaat?

Voel je dat je vast zit in je relatie of verlangt naar werkelijke liefde? Als relationele intelligentie coach help ik high achievers om patronen in de liefde te doorbreken en de diepe, kloppende verbinding te creëren waar ze naar verlangen.

Huilend lag ik naast hem. Omdat ik voor het eerst voelde… hoe echte liefde eigenlijk hoort te voelen.

Na mijn huwelijk stelde ik mezelf een vraag die alles in beweging zette: “Heb ik eigenlijk ooit liefde gekend?”

Een zoektocht begon: niet naar een ander, maar naar mezelf. Naar wat liefde voor mij écht betekende. Naar intimiteit die niet oppervlakkig is, maar die vervult en zin doet krijgen naar meer. Naar verbinding die niet gebaseerd is op ‘samen blijven’, maar op ‘samen leven’.

En toen kwam hij.

Een man die zijn hele leven was blijven geloven in de liefde.
Die op zijn 66ste nog zei:“Ik weet dat ze bestaat. De liefde van mijn leven. Ik heb haar alleen nog niet gevonden.”

Totdat onze werelden elkaar raakten. Wat we voelden…was niet uit te leggen.

Het was zacht en intens tegelijk. Rustig, maar allesomvattend.

Alsof alles eindelijk op zijn plek viel.

Zes maanden.
Zes maanden waarin ik voelde wat liefde kan zijn als je je er écht voor openstelt.
Zes maanden waarin ik dacht: dit is het. Dit is waar iedereen naar verlangt.

En toen… was het plots weg. Hij overleedt.

Wat dat met je doet…is moeilijk in woorden te vatten.

Maar één ding werd pijnlijk helder:

Je kan een leven lang wachten. Je kan een leven lang genoegen nemen met “het is oké”. Je kan een leven lang functioneren in relaties die kloppen op papier…En toch nooit voelen wat er óók mogelijk is.

Ik weet hoe het voelt om genoegen te nemen met wat er is.
Ik weet hoe het voelt om te twijfelen of het überhaupt anders kan.
Ik weet hoe het voelt…als je ineens ervaart wat echte, vervullende liefde is.
En ik weet hoe het voelt om weer opnieuw te beginnen, ookal wil je jezelf van het verdriet van zoveel moois te verliezen besparen.

Het is nooit te laat.
Niet om opnieuw te voelen.
Niet om opnieuw te kiezen.
Niet om jezelf toe te staan dat het meer mag zijn dan “oké”.

En misschien…is de enige vraag die blijft hangen:
Durf je te geloven dat er voor jou ook meer bestaat?

Voel je dat je vast zit in je relatie of verlangt naar werkelijke liefde? Als relationele intelligentie coach help ik high achievers om patronen in de liefde te doorbreken en de diepe, kloppende verbinding te creëren waar ze naar verlangen.

Ik zie het zo vaak.

Ondernemers, bedrijfsleiders, changemakers die alles durven. Ze bouwen bedrijven. Nemen risico’s. Stappen in het onbekende zonder zekerheid.

Ze noemen zichzelf leiders.

Maar in de liefde?

Daar twijfelen ze. Daar trekken ze zich terug. Daar kiezen ze voor controle… in plaats van overgave.

Wees nu eens heel eerlijk: je bent simpelweg bang.

Bang om afgewezen te worden.

Bang om niet genoeg te zijn.

Bang om opnieuw geraakt te worden op een plek waar je geen controle hebt.

Dus wat doe je?

Je analyseert, twijfelt. Je vindt wel een reden waarom iemand “toch niet helemaal klopt”.

En ondertussen blijf je alleen. Niet omdat er niemand is. Maar omdat jij niet volledig kiest.

Ik snap waar het vandaan komt.

Ik weet hoe rauw het kan zijn. Hoe snel je alles kwijt kunt zijn. Hoe het je diepste kwetsuren kan raken.

Maar hier is wat jij niet wil horen: dat is geen excuus om niet lief te hebben.

Ja, echte liefde is zeldzaam. En als jij jezelf blijft beschermen… ga je het niet eens herkennen wanneer het voor je staat.

“Don’t go for anything less.”

Maar kijk eens eerlijk naar jezelf dit is precies wat je nu doet.

Je speelt veilig. Je houdt controle. En noemt dat “sterk zijn”.

Het is geen kracht. Het is vermijding.

En zolang je dat niet doorbreekt…blijft dit je patroon.

Als jij voelt dat dit binnenkomt dat je weet dat je jezelf tegenhoudt in de liefde…

Stuur me een bericht.

Maar alleen als je klaar bent om te stoppen met jezelf voor de gek houden.

___

𝘐𝘬 𝘣𝘦𝘯 𝘳𝘦𝘭𝘢𝘵𝘪𝘰𝘯𝘦𝘭𝘦 𝘪𝘯𝘵𝘦𝘭𝘭𝘪𝘨𝘦𝘯𝘵𝘪𝘦 𝘤𝘰𝘢𝘤𝘩. 𝘐𝘬 𝘩𝘦𝘭𝘱 𝘩𝘪𝘨𝘩 𝘢𝘤𝘩𝘪𝘦𝘷𝘦𝘳𝘴 𝘰𝘮 𝘱𝘢𝘵𝘳𝘰𝘯𝘦𝘯 𝘪𝘯 𝘥𝘦 𝘭𝘪𝘦𝘧𝘥𝘦 𝘵𝘦 𝘥𝘰𝘰𝘳𝘣𝘳𝘦𝘬𝘦𝘯 𝘦𝘯 𝘥𝘦 𝘥𝘪𝘦𝘱𝘦, 𝘬𝘭𝘰𝘱𝘱𝘦𝘯𝘥𝘦 𝘷𝘦𝘳𝘣𝘪𝘯𝘥𝘪𝘯𝘨 𝘵𝘦 𝘤𝘳𝘦ë𝘳𝘦𝘯 𝘸𝘢𝘢𝘳 𝘻𝘦 𝘦𝘪𝘨𝘦𝘯𝘭𝘪𝘫𝘬 𝘢𝘭 𝘥𝘪𝘦 𝘵𝘪𝘫𝘥 𝘯𝘢𝘢𝘳 𝘷𝘦𝘳𝘭𝘢𝘯𝘨𝘦𝘯.

Ik zie het zo vaak.

Ondernemers, bedrijfsleiders, changemakers die alles durven. Ze bouwen bedrijven. Nemen risico’s. Stappen in het onbekende zonder zekerheid.

Ze noemen zichzelf leiders.

Maar in de liefde?

Daar twijfelen ze. Daar trekken ze zich terug. Daar kiezen ze voor controle… in plaats van overgave.

Wees nu eens heel eerlijk: je bent simpelweg bang.

Bang om afgewezen te worden.

Bang om niet genoeg te zijn.

Bang om opnieuw geraakt te worden op een plek waar je geen controle hebt.

Dus wat doe je?

Je analyseert, twijfelt. Je vindt wel een reden waarom iemand “toch niet helemaal klopt”.

En ondertussen blijf je alleen. Niet omdat er niemand is. Maar omdat jij niet volledig kiest.

Ik snap waar het vandaan komt.

Ik weet hoe rauw het kan zijn. Hoe snel je alles kwijt kunt zijn. Hoe het je diepste kwetsuren kan raken.

Maar hier is wat jij niet wil horen: dat is geen excuus om niet lief te hebben.

Ja, echte liefde is zeldzaam. En als jij jezelf blijft beschermen… ga je het niet eens herkennen wanneer het voor je staat.

“Don’t go for anything less.”

Maar kijk eens eerlijk naar jezelf dit is precies wat je nu doet.

Je speelt veilig. Je houdt controle. En noemt dat “sterk zijn”.

Het is geen kracht. Het is vermijding.

En zolang je dat niet doorbreekt…blijft dit je patroon.

Als jij voelt dat dit binnenkomt dat je weet dat je jezelf tegenhoudt in de liefde…

Stuur me een bericht.

Maar alleen als je klaar bent om te stoppen met jezelf voor de gek houden.

___

𝘐𝘬 𝘣𝘦𝘯 𝘳𝘦𝘭𝘢𝘵𝘪𝘰𝘯𝘦𝘭𝘦 𝘪𝘯𝘵𝘦𝘭𝘭𝘪𝘨𝘦𝘯𝘵𝘪𝘦 𝘤𝘰𝘢𝘤𝘩. 𝘐𝘬 𝘩𝘦𝘭𝘱 𝘩𝘪𝘨𝘩 𝘢𝘤𝘩𝘪𝘦𝘷𝘦𝘳𝘴 𝘰𝘮 𝘱𝘢𝘵𝘳𝘰𝘯𝘦𝘯 𝘪𝘯 𝘥𝘦 𝘭𝘪𝘦𝘧𝘥𝘦 𝘵𝘦 𝘥𝘰𝘰𝘳𝘣𝘳𝘦𝘬𝘦𝘯 𝘦𝘯 𝘥𝘦 𝘥𝘪𝘦𝘱𝘦, 𝘬𝘭𝘰𝘱𝘱𝘦𝘯𝘥𝘦 𝘷𝘦𝘳𝘣𝘪𝘯𝘥𝘪𝘯𝘨 𝘵𝘦 𝘤𝘳𝘦ë𝘳𝘦𝘯 𝘸𝘢𝘢𝘳 𝘻𝘦 𝘦𝘪𝘨𝘦𝘯𝘭𝘪𝘫𝘬 𝘢𝘭 𝘥𝘪𝘦 𝘵𝘪𝘫𝘥 𝘯𝘢𝘢𝘳 𝘷𝘦𝘳𝘭𝘢𝘯𝘨𝘦𝘯.

Het overlijden van mijn vriend, brak iets open.

Niet alleen verdriet.
Maar ook een waarheid waar ik niet meer omheen kon:

We doen alsof we sturen.
Alsof we plannen.
Alsof we bepalen hoe het loopt.
Maar het leven… volgt geen spreadsheet.

Sinds dat moment voelt alles anders.
Succes voelt anders.
Ambitie voelt anders.
Zelfs “doorgaan” voelt anders.

Want waarvoor eigenlijk, als je niet eens zeker weet wat morgen brengt?

Aan het begin van dit jaar maakte ik daarom een andere intentie dan ooit tevoren.

Niet groeien.
Niet opschalen.
Niet optimaliseren.
Maar: overgave.

Leren luisteren in plaats van sturen.
Leren volgen in plaats van forceren.
Leren vertrouwen, ook als ik het pad nog niet zie.

En eerlijk?

Dat is het moeilijkste wat er is.
Want overgave betekent dat je controle loslaat.
Dat je niet altijd begrijpt waarom iets gebeurt.
Dat je soms stilstaat terwijl alles in je schreeuwt om door te gaan.

En dus om nog meer te leren in overgave te gaan ga ik twee
weken offline.

Geen ruis.
Geen constante prikkels.
Geen moeten.
Alleen luisteren.
Naar wat het leven van me vraagt.

In plaats van wat ik denk dat ik moet doen.

Misschien is dat wel de grootste les die ik tot nu toe heb geleerd:

Dat je leven niet maakbaar is. Maar wel voelbaar.

En dat de meeste mensen blijven rennen…terwijl het antwoord vaak zit in durven stilstaan.

Ik vertel graag meer over mijn ervaring tot over twee weken…

Het overlijden van mijn vriend, brak iets open.

Niet alleen verdriet.
Maar ook een waarheid waar ik niet meer omheen kon:

We doen alsof we sturen.
Alsof we plannen.
Alsof we bepalen hoe het loopt.
Maar het leven… volgt geen spreadsheet.

Sinds dat moment voelt alles anders.
Succes voelt anders.
Ambitie voelt anders.
Zelfs “doorgaan” voelt anders.

Want waarvoor eigenlijk, als je niet eens zeker weet wat morgen brengt?

Aan het begin van dit jaar maakte ik daarom een andere intentie dan ooit tevoren.

Niet groeien.
Niet opschalen.
Niet optimaliseren.
Maar: overgave.

Leren luisteren in plaats van sturen.
Leren volgen in plaats van forceren.
Leren vertrouwen, ook als ik het pad nog niet zie.

En eerlijk?

Dat is het moeilijkste wat er is.
Want overgave betekent dat je controle loslaat.
Dat je niet altijd begrijpt waarom iets gebeurt.
Dat je soms stilstaat terwijl alles in je schreeuwt om door te gaan.

En dus om nog meer te leren in overgave te gaan ga ik twee
weken offline.

Geen ruis.
Geen constante prikkels.
Geen moeten.
Alleen luisteren.
Naar wat het leven van me vraagt.

In plaats van wat ik denk dat ik moet doen.

Misschien is dat wel de grootste les die ik tot nu toe heb geleerd:

Dat je leven niet maakbaar is. Maar wel voelbaar.

En dat de meeste mensen blijven rennen…terwijl het antwoord vaak zit in durven stilstaan.

Ik vertel graag meer over mijn ervaring tot over twee weken…

Hoe gaat het écht met mij?

Die vraag kwam onverwacht tijdens een tribe bijeenkomst.

“Je hebt zoveel meegemaakt: het zo plotse overlijden van je partner… en je komt zo sterk over op sociale media.”

Ja, wat er gebeurd is, is heftig. En nee, dat is niet “voorbij”.

Het zit niet netjes opgeborgen in een hoofdstuk dat afgesloten is.
Het leeft. Elke dag opnieuw.

In kleine momenten.
In onverwachte triggers.
In stiltes die soms harder binnenkomen dan woorden.

Ik ben veranderd.

Niet in iemand die “alles aankan”.
Maar in iemand die alles intenser voelt.

Kwetsbaarder.
Rauwer.
Echter.

En misschien… meer mens dan ooit.

Vroeger dacht ik dat sterk zijn betekende:

Altijd doorgaan.
Altijd beschikbaar zijn en voor iedereen goed willen doen.
Altijd dragen wat er op je schouders ligt.

Maar het leven haalde die definitie volledig onderuit.

Want er kwamen momenten dat doorgaan niet meer ging. Dat “even sterk zijn” simpelweg geen optie was.

En ik moest iets doen wat ik nooit geleerd had:

Toegeven.

Aan mezelf.
Aan mijn grenzen.
Aan het feit dat het vandaag gewoon niet lukt.

En toch…ben ik niet blijven stilstaan.

Niet omdat het makkelijk was. Maar omdat ik ergens bleef voelen: dit is niet het einde.

Dus ik ging.

Alleen.

Naar een verjaardagsfeest waar ik in gedachten met hem danste.

Naar een jazzconcert waar ik, omringd door mensen die ik niet ken, mijn tranen gewoon liet stromen.

Naar een nieuwjaarsfeest waar ik niemand kende en toch nieuwe mensen ontmoette.

Niet omdat ik me sterk voelde. Maar omdat ik weigerde mezelf op te sluiten in wat er gebeurd was.

Elke stap was spannend.

Onwennig.
Soms rauw.
Soms leeg.

Maar ook… levend.

En ergens, in die chaos…kwam de confronterendste vraag van allemaal:

Wie ben ik… als alles wegvalt?

Niet als moeder.
Niet als partner.
Niet als professional.
Niet als “de sterke”.

Maar gewoon… ik.

Wat ik daar ontdekte, was geen helder antwoord.

Maar wel iets anders.

Ik begon te zien dat alles wat ik heb meegemaakt… niet losstaat van wie ik vandaag ben.

De scheiding.
De liefde die ik opnieuw vond.
Het verlies.
De pijn.
De groei.

Het zijn geen losse hoofdstukken.

Lees verder in comments...

Hoe gaat het écht met mij?

Die vraag kwam onverwacht tijdens een tribe bijeenkomst.

“Je hebt zoveel meegemaakt: het zo plotse overlijden van je partner… en je komt zo sterk over op sociale media.”

Ja, wat er gebeurd is, is heftig. En nee, dat is niet “voorbij”.

Het zit niet netjes opgeborgen in een hoofdstuk dat afgesloten is.
Het leeft. Elke dag opnieuw.

In kleine momenten.
In onverwachte triggers.
In stiltes die soms harder binnenkomen dan woorden.

Ik ben veranderd.

Niet in iemand die “alles aankan”.
Maar in iemand die alles intenser voelt.

Kwetsbaarder.
Rauwer.
Echter.

En misschien… meer mens dan ooit.

Vroeger dacht ik dat sterk zijn betekende:

Altijd doorgaan.
Altijd beschikbaar zijn en voor iedereen goed willen doen.
Altijd dragen wat er op je schouders ligt.

Maar het leven haalde die definitie volledig onderuit.

Want er kwamen momenten dat doorgaan niet meer ging. Dat “even sterk zijn” simpelweg geen optie was.

En ik moest iets doen wat ik nooit geleerd had:

Toegeven.

Aan mezelf.
Aan mijn grenzen.
Aan het feit dat het vandaag gewoon niet lukt.

En toch…ben ik niet blijven stilstaan.

Niet omdat het makkelijk was. Maar omdat ik ergens bleef voelen: dit is niet het einde.

Dus ik ging.

Alleen.

Naar een verjaardagsfeest waar ik in gedachten met hem danste.

Naar een jazzconcert waar ik, omringd door mensen die ik niet ken, mijn tranen gewoon liet stromen.

Naar een nieuwjaarsfeest waar ik niemand kende en toch nieuwe mensen ontmoette.

Niet omdat ik me sterk voelde. Maar omdat ik weigerde mezelf op te sluiten in wat er gebeurd was.

Elke stap was spannend.

Onwennig.
Soms rauw.
Soms leeg.

Maar ook… levend.

En ergens, in die chaos…kwam de confronterendste vraag van allemaal:

Wie ben ik… als alles wegvalt?

Niet als moeder.
Niet als partner.
Niet als professional.
Niet als “de sterke”.

Maar gewoon… ik.

Wat ik daar ontdekte, was geen helder antwoord.

Maar wel iets anders.

Ik begon te zien dat alles wat ik heb meegemaakt… niet losstaat van wie ik vandaag ben.

De scheiding.
De liefde die ik opnieuw vond.
Het verlies.
De pijn.
De groei.

Het zijn geen losse hoofdstukken.

Lees verder in comments...

Hij had alles.

Een bedrijf.
Verantwoordelijkheid op zijn schouders waar velen onder zouden bezwijken.

Maar op zijn bucket list stond niet: nog meer omzet.

Er stond: finding the love of my life.

Hij leefde hard. Te weinig slaap.
Altijd aan.
Altijd door.

Ik was die liefde. En hij heeft het nog gevoeld.

6 maanden.

Toen stopte zijn hart.

Waarom?

Dat weet niemand.

Maar zijn lichaam…was al lang aan het vechten.

Ik zie het zo vaak.

Mannen die alles dragen.

Behalve zichzelf.
Behalve hun verlangens.

Liefde komt “later”. Als het rustiger is. Als het minder druk is.

Maar later…komt niet altijd.

En het wrange is:

Wanneer liefde stroomt, wordt alles lichter.

Meer rust.
Meer energie.
Meer vertrouwen.
Meer leven.

Maar je moet wel durven vertragen.

Durven voelen wat je al te lang uitstelt.

Dus deze vraag is geen businessvraag.

Maar misschien wel de belangrijkste:
Waar stel jij het leven nog uit?

—

𝘐𝘬 𝘸𝘦𝘳𝘬 𝘮𝘦𝘵 𝘰𝘯𝘥𝘦𝘳𝘯𝘦𝘮𝘦𝘳𝘴 𝘦𝘯 𝘭𝘦𝘪𝘥𝘦𝘳𝘴 𝘥𝘪𝘦 𝘷𝘰𝘦𝘭𝘦𝘯 𝘥𝘢𝘵 𝘩𝘦𝘵 𝘢𝘯𝘥𝘦𝘳𝘴 𝘮𝘢𝘨.
𝘝𝘢𝘯𝘶𝘪𝘵 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘱𝘶𝘳𝘦 𝘷𝘳𝘰𝘶𝘸𝘦𝘭𝘪𝘫𝘬𝘩𝘦𝘪𝘥 𝘴𝘱𝘪𝘦𝘨𝘦𝘭 𝘪𝘬 𝘫𝘦 𝘯𝘢𝘢𝘳 𝘸𝘢𝘵 𝘦𝘳 é𝘤𝘩𝘵 𝘴𝘱𝘦𝘦𝘭𝘵. 𝘡𝘰𝘥𝘢𝘵 𝘫𝘦 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘢𝘭𝘭𝘦𝘦𝘯 𝘣𝘦𝘨𝘳𝘪𝘫𝘱𝘵… 𝘮𝘢𝘢𝘳 𝘩𝘦𝘵 𝘰𝘰𝘬 𝘷𝘰𝘦𝘭𝘵.

Hij had alles.

Een bedrijf.
Verantwoordelijkheid op zijn schouders waar velen onder zouden bezwijken.

Maar op zijn bucket list stond niet: nog meer omzet.

Er stond: finding the love of my life.

Hij leefde hard. Te weinig slaap.
Altijd aan.
Altijd door.

Ik was die liefde. En hij heeft het nog gevoeld.

6 maanden.

Toen stopte zijn hart.

Waarom?

Dat weet niemand.

Maar zijn lichaam…was al lang aan het vechten.

Ik zie het zo vaak.

Mannen die alles dragen.

Behalve zichzelf.
Behalve hun verlangens.

Liefde komt “later”. Als het rustiger is. Als het minder druk is.

Maar later…komt niet altijd.

En het wrange is:

Wanneer liefde stroomt, wordt alles lichter.

Meer rust.
Meer energie.
Meer vertrouwen.
Meer leven.

Maar je moet wel durven vertragen.

Durven voelen wat je al te lang uitstelt.

Dus deze vraag is geen businessvraag.

Maar misschien wel de belangrijkste:
Waar stel jij het leven nog uit?

—

𝘐𝘬 𝘸𝘦𝘳𝘬 𝘮𝘦𝘵 𝘰𝘯𝘥𝘦𝘳𝘯𝘦𝘮𝘦𝘳𝘴 𝘦𝘯 𝘭𝘦𝘪𝘥𝘦𝘳𝘴 𝘥𝘪𝘦 𝘷𝘰𝘦𝘭𝘦𝘯 𝘥𝘢𝘵 𝘩𝘦𝘵 𝘢𝘯𝘥𝘦𝘳𝘴 𝘮𝘢𝘨.
𝘝𝘢𝘯𝘶𝘪𝘵 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘱𝘶𝘳𝘦 𝘷𝘳𝘰𝘶𝘸𝘦𝘭𝘪𝘫𝘬𝘩𝘦𝘪𝘥 𝘴𝘱𝘪𝘦𝘨𝘦𝘭 𝘪𝘬 𝘫𝘦 𝘯𝘢𝘢𝘳 𝘸𝘢𝘵 𝘦𝘳 é𝘤𝘩𝘵 𝘴𝘱𝘦𝘦𝘭𝘵. 𝘡𝘰𝘥𝘢𝘵 𝘫𝘦 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘢𝘭𝘭𝘦𝘦𝘯 𝘣𝘦𝘨𝘳𝘪𝘫𝘱𝘵… 𝘮𝘢𝘢𝘳 𝘩𝘦𝘵 𝘰𝘰𝘬 𝘷𝘰𝘦𝘭𝘵.

Je bent succesvol in business…maar waarom lukt het niet in je relatie?

Hij vloog de wereld rond.

Diplomaat. Onderhandelaar.
Een man die conflicten wist te dragen waar de meeste mensen voor weg zouden lopen.

Totdat hij met haar sprak.

Zijn ex-vrouw.

Zijn lichaam verkrampte. Zijn woorden werden voorzichtig.
Hij liep op eieren… om geen explosie uit te lokken.

Dezelfde man. Twee totaal verschillende energieën.

Niet omdat hij zwak was.

Maar omdat hij daar niet als man reageerde…maar als het kleine jongetje in hem.

Want dat kleine jongetje in hem?

Dat heeft ooit precies gedaan wat nodig was om te overleven.

De spanning tussen zijn ouders.
De noodzaak om te bemiddelen.
Om te sussen.
Om vooral niet te veel te zijn.

Daar werd hij briljant in.

Zo briljant…dat hij er zijn carrière op bouwde.

Maar in zijn relatie?

Maakte hij zich klein en hield het hem weg van de relatie die hij écht wilde.

Ik zie dit vaker dan je denkt.

Succesvolle mannen die buiten leiden…maar in hun relatie zichzelf verliezen.

Het jongetje dat:

grenzen persoonlijk neemt
zich terugtrekt als het spannend wordt
zich aanpast om liefde te behouden
geeft… maar iets terug verwacht
de ander verantwoordelijk maakt voor zijn pijn

Een man doet iets anders.

Die blijft staan.

Ook wanneer een vrouw een grens trekt.
Ook wanneer het schuurt.

Hij neemt het niet persoonlijk.
Hij wordt nieuwsgierig naar wat het in hem raakt.
Hij neemt verantwoordelijkheid voor zijn reactie.

Niet perfect.
Wel aanwezig.

Wanneer jij in je mannelijkheid stapt... veranderen je relaties.

Ze worden rustiger.
Vrijer.
Echter.

Omdat jij stopt met reageren…en begint met kiezen wie je bent.

Waar reageer jij nog als jongetje... terwijl je weet dat je meer bent dan dat?

𝘐𝘬 𝘸𝘦𝘳𝘬 𝘮𝘦𝘵 𝘰𝘯𝘥𝘦𝘳𝘯𝘦𝘮𝘦𝘳𝘴 𝘦𝘯 𝘭𝘦𝘪𝘥𝘦𝘳𝘴 𝘥𝘪𝘦 𝘸𝘪𝘭𝘭𝘦𝘯 𝘨𝘳𝘰𝘦𝘪𝘦𝘯 𝘪𝘯 𝘩𝘶𝘯 𝘳𝘦𝘭𝘢𝘵𝘪𝘦𝘴. 𝘝𝘢𝘯𝘶𝘪𝘵 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘱𝘶𝘳𝘦 𝘷𝘳𝘰𝘶𝘸𝘦𝘭𝘪𝘫𝘬𝘩𝘦𝘪𝘥 𝘴𝘱𝘪𝘦𝘨𝘦𝘭 𝘪𝘬 𝘫𝘦 𝘯𝘢𝘢𝘳 𝘸𝘢𝘵 𝘦𝘳 é𝘤𝘩𝘵 𝘴𝘱𝘦𝘦𝘭𝘵. 𝘡𝘰𝘥𝘢𝘵 𝘫𝘦 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘢𝘭𝘭𝘦𝘦𝘯 𝘣𝘦𝘨𝘳𝘪𝘫𝘱𝘵… 𝘮𝘢𝘢𝘳 𝘩𝘦𝘵 𝘰𝘰𝘬 𝘷𝘰𝘦𝘭𝘵.

Je bent succesvol in business…maar waarom lukt het niet in je relatie?

Hij vloog de wereld rond.

Diplomaat. Onderhandelaar.
Een man die conflicten wist te dragen waar de meeste mensen voor weg zouden lopen.

Totdat hij met haar sprak.

Zijn ex-vrouw.

Zijn lichaam verkrampte. Zijn woorden werden voorzichtig.
Hij liep op eieren… om geen explosie uit te lokken.

Dezelfde man. Twee totaal verschillende energieën.

Niet omdat hij zwak was.

Maar omdat hij daar niet als man reageerde…maar als het kleine jongetje in hem.

Want dat kleine jongetje in hem?

Dat heeft ooit precies gedaan wat nodig was om te overleven.

De spanning tussen zijn ouders.
De noodzaak om te bemiddelen.
Om te sussen.
Om vooral niet te veel te zijn.

Daar werd hij briljant in.

Zo briljant…dat hij er zijn carrière op bouwde.

Maar in zijn relatie?

Maakte hij zich klein en hield het hem weg van de relatie die hij écht wilde.

Ik zie dit vaker dan je denkt.

Succesvolle mannen die buiten leiden…maar in hun relatie zichzelf verliezen.

Het jongetje dat:

grenzen persoonlijk neemt
zich terugtrekt als het spannend wordt
zich aanpast om liefde te behouden
geeft… maar iets terug verwacht
de ander verantwoordelijk maakt voor zijn pijn

Een man doet iets anders.

Die blijft staan.

Ook wanneer een vrouw een grens trekt.
Ook wanneer het schuurt.

Hij neemt het niet persoonlijk.
Hij wordt nieuwsgierig naar wat het in hem raakt.
Hij neemt verantwoordelijkheid voor zijn reactie.

Niet perfect.
Wel aanwezig.

Wanneer jij in je mannelijkheid stapt... veranderen je relaties.

Ze worden rustiger.
Vrijer.
Echter.

Omdat jij stopt met reageren…en begint met kiezen wie je bent.

Waar reageer jij nog als jongetje... terwijl je weet dat je meer bent dan dat?

𝘐𝘬 𝘸𝘦𝘳𝘬 𝘮𝘦𝘵 𝘰𝘯𝘥𝘦𝘳𝘯𝘦𝘮𝘦𝘳𝘴 𝘦𝘯 𝘭𝘦𝘪𝘥𝘦𝘳𝘴 𝘥𝘪𝘦 𝘸𝘪𝘭𝘭𝘦𝘯 𝘨𝘳𝘰𝘦𝘪𝘦𝘯 𝘪𝘯 𝘩𝘶𝘯 𝘳𝘦𝘭𝘢𝘵𝘪𝘦𝘴. 𝘝𝘢𝘯𝘶𝘪𝘵 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘱𝘶𝘳𝘦 𝘷𝘳𝘰𝘶𝘸𝘦𝘭𝘪𝘫𝘬𝘩𝘦𝘪𝘥 𝘴𝘱𝘪𝘦𝘨𝘦𝘭 𝘪𝘬 𝘫𝘦 𝘯𝘢𝘢𝘳 𝘸𝘢𝘵 𝘦𝘳 é𝘤𝘩𝘵 𝘴𝘱𝘦𝘦𝘭𝘵. 𝘡𝘰𝘥𝘢𝘵 𝘫𝘦 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘢𝘭𝘭𝘦𝘦𝘯 𝘣𝘦𝘨𝘳𝘪𝘫𝘱𝘵… 𝘮𝘢𝘢𝘳 𝘩𝘦𝘵 𝘰𝘰𝘬 𝘷𝘰𝘦𝘭𝘵.

Je staat altijd aan. Ook wanneer je agenda leeg is. Ook wanneer het werk gedaan is. Ook wanneer je fysiek ergens anders bent.
Want zelfs daar…blijft het doorgaan in je hoofd.

Als bedrijfsleider weet je: verantwoordelijkheid stopt niet om 18u. Het zit in je denken. In je systeem. In wie je geworden bent.
Dus wat doe je?

Je blijft bezig.
Je spreekt af.
Je vult je tijd.
Je zoekt mensen op.
Je creëert nieuwe ideeën.

Alles… behalve stilvallen.

Want dan kom de confrontatie met iets wat je niet kan fixen. Niet kan oplossen. Niet kan managen zoals je bedrijf.

Dus blijf je doen. Want doen voelt veilig. Doen geeft controle. Doen houdt je weg van wat pijn doet.

Maar stilvallen… Dat is waar het confronterend wordt.
Want stilvallen betekent: voelen dat het niet goed gaat. Erkennen dat niet alles maakbaar is.

En precies daar zie ik zoveel leiders vastlopen.
Zeker wanneer ze alleen zijn. Ze verlangen naar rust. Naar verbinding. Naar iemand naast zich.

Maar vanuit die onrust… trekken ze niet aan wat ze werkelijk willen. Ze trekken aan wat past bij hoe ze zich vanbinnen voelen.
Iemand die hen komt dragen. Of een dynamiek waarin ze opnieuw blijven geven…zonder ooit echt te landen.

Omdat ze zichzelf niet ontmoeten. En dat is de prijs van blijven vluchten. Niet alleen de onrust. Maar ook alles wat je mist.
Echte verbinding.
Diepte.
Rust.
Liefde.
Passie.
Een leven dat niet alleen vol is… maar ook vervullend.

Als je dit blijft wegduwen, komt er een een moment.
Later.
Waarop je voelt: ik heb veel bereikt…maar ik heb ook veel gemist.

Dus misschien is dit geen uitnodiging om méér te doen.
Maar om even stil te staan.
Echt stil.
En jezelf één eerlijke vraag te stellen: Waar loop ik eigenlijk van weg?

Want daar… ligt niet je zwakte.
Daar ligt alles waar je eigenlijk naar verlangt.

Je staat altijd aan. Ook wanneer je agenda leeg is. Ook wanneer het werk gedaan is. Ook wanneer je fysiek ergens anders bent.
Want zelfs daar…blijft het doorgaan in je hoofd.

Als bedrijfsleider weet je: verantwoordelijkheid stopt niet om 18u. Het zit in je denken. In je systeem. In wie je geworden bent.
Dus wat doe je?

Je blijft bezig.
Je spreekt af.
Je vult je tijd.
Je zoekt mensen op.
Je creëert nieuwe ideeën.

Alles… behalve stilvallen.

Want dan kom de confrontatie met iets wat je niet kan fixen. Niet kan oplossen. Niet kan managen zoals je bedrijf.

Dus blijf je doen. Want doen voelt veilig. Doen geeft controle. Doen houdt je weg van wat pijn doet.

Maar stilvallen… Dat is waar het confronterend wordt.
Want stilvallen betekent: voelen dat het niet goed gaat. Erkennen dat niet alles maakbaar is.

En precies daar zie ik zoveel leiders vastlopen.
Zeker wanneer ze alleen zijn. Ze verlangen naar rust. Naar verbinding. Naar iemand naast zich.

Maar vanuit die onrust… trekken ze niet aan wat ze werkelijk willen. Ze trekken aan wat past bij hoe ze zich vanbinnen voelen.
Iemand die hen komt dragen. Of een dynamiek waarin ze opnieuw blijven geven…zonder ooit echt te landen.

Omdat ze zichzelf niet ontmoeten. En dat is de prijs van blijven vluchten. Niet alleen de onrust. Maar ook alles wat je mist.
Echte verbinding.
Diepte.
Rust.
Liefde.
Passie.
Een leven dat niet alleen vol is… maar ook vervullend.

Als je dit blijft wegduwen, komt er een een moment.
Later.
Waarop je voelt: ik heb veel bereikt…maar ik heb ook veel gemist.

Dus misschien is dit geen uitnodiging om méér te doen.
Maar om even stil te staan.
Echt stil.
En jezelf één eerlijke vraag te stellen: Waar loop ik eigenlijk van weg?

Want daar… ligt niet je zwakte.
Daar ligt alles waar je eigenlijk naar verlangt.

Plots verdween de liefde uit mijn leven. Onverwacht. Onaangekondigd. Uit het leven gerukt.

Althans dat dacht ik, dat de liefde weg was. Maar wat er gebeurde na het overlijden van mijn geliefde, was iets wonderlijks.

Het leven toonde me dat liefde niet zit in een relatie met 1 persoon. De liefde zit in mij. Onze liefde gaat niet dood, nooit, never.

En wat me misschien nog het meest raakte…was de liefde die erbij kwam.

Van mensen om me heen. Die uit liefde bij me kwamen zitten, naar me luisterden, me vasthielden.
Dat is de kracht van een tribe.

Dat je niet alleen gedragen wordt door één persoon, maar door een veld van mensen.

Dat liefde niet schaars is. Maar iets dat stroomt…als we elkaar écht ontmoeten.

We zijn allemaal op zoek naar liefde.

Ja het begint bij jezelf.
Jezelf kunnen dragen.
Jezelf kunnen omarmen.

Maar er is iets wat minstens even diep raakt.

Voelen dat er mensen om je heen zijn die je écht zien.

Die je niet willen veranderen.
Die je niet fixen.
Maar je gewoon… liefhebben.

Van mens tot mens.

Dat is wat ik met de tribe wil creëren.

Een plek waar vreemden elkaar ontmoeten en iets herkennen.

Iets echts.

Waar liefde niet gezocht hoeft te worden, maar vanzelf begint te stromen.

Omdat je er mag zijn.
Omdat je gehoord wordt.

Misschien…is dat waar jij ook naar verlangt.

Morgenavond kan je eens komen proeven van de tribe om 19.30u in mijn dôme in Koersel. Ben je er graag bij? DM tribe en ik stuur je alle info.

Plots verdween de liefde uit mijn leven. Onverwacht. Onaangekondigd. Uit het leven gerukt.

Althans dat dacht ik, dat de liefde weg was. Maar wat er gebeurde na het overlijden van mijn geliefde, was iets wonderlijks.

Het leven toonde me dat liefde niet zit in een relatie met 1 persoon. De liefde zit in mij. Onze liefde gaat niet dood, nooit, never.

En wat me misschien nog het meest raakte…was de liefde die erbij kwam.

Van mensen om me heen. Die uit liefde bij me kwamen zitten, naar me luisterden, me vasthielden.
Dat is de kracht van een tribe.

Dat je niet alleen gedragen wordt door één persoon, maar door een veld van mensen.

Dat liefde niet schaars is. Maar iets dat stroomt…als we elkaar écht ontmoeten.

We zijn allemaal op zoek naar liefde.

Ja het begint bij jezelf.
Jezelf kunnen dragen.
Jezelf kunnen omarmen.

Maar er is iets wat minstens even diep raakt.

Voelen dat er mensen om je heen zijn die je écht zien.

Die je niet willen veranderen.
Die je niet fixen.
Maar je gewoon… liefhebben.

Van mens tot mens.

Dat is wat ik met de tribe wil creëren.

Een plek waar vreemden elkaar ontmoeten en iets herkennen.

Iets echts.

Waar liefde niet gezocht hoeft te worden, maar vanzelf begint te stromen.

Omdat je er mag zijn.
Omdat je gehoord wordt.

Misschien…is dat waar jij ook naar verlangt.

Morgenavond kan je eens komen proeven van de tribe om 19.30u in mijn dôme in Koersel. Ben je er graag bij? DM tribe en ik stuur je alle info.

.pro-gallery-wix-wrapper {display: block !important;} .pro-gallery-wix-wrapper .gallery-item-container {opacity: 1 !important; display: block !important;}

Volg mij op Instagram

HOME
MIJN AANBOD
- Relationeel leiderschap
- Magnetische koppelliefde
BLOG
OVER
CONTACT

COPYRIGHT © 2026 SHOTS OF GINGER • ALL RIGHTS RESERVED

bottom of page