Achter elke reactie schuilt een verhaal

Ik schreef een blog over hoe mijn vriend me triggerde. Afgelopen week kwam mijn vriend thuis met de woorden: "Ik heb een reactie geschreven op jouw blog, als je wilt mag je hem lezen." Tuurlijk wilde ik dat! Ik kon niet anders dan zijn blog hier ook te delen omdat het volgens mij ook inspirerend kan zijn wat zijn kant van het verhaal is. Hieronder zijn woorden.

Mijn liefste schreef onlangs een blog over de knopjes die soms onverwacht worden ingedrukt. Over hoe oude pijnstukken zich kunnen laten voelen in het hier en nu. Toen ik haar woorden las, voelde ik de behoefte om ook mijn kant van het verhaal te delen.

Niet omdat er twee versies van dezelfde gebeurtenis bestaan. Maar omdat verbinding vaak ontstaat wanneer we bereid zijn om het volledige plaatje te bekijken.

Want achter elke reactie schuilt een verhaal. Achter elke emotie een geschiedenis. We dragen allemaal onze eigen rugzak mee, gevuld met ervaringen die ons gevormd hebben.

Het was een druk weekend. Veel plannen, onverwachte wijzigingen, voortdurend afstemmen en schakelen. Aan de oppervlakte leek alles goed te verlopen. We deden wat er moest gebeuren en vonden samen onze weg.

Tot ik voelde dat er iets veranderde.

Ik merkte hoe mijn liefste wat meer afstand nam. Haar reacties voelden korter, zakelijker. Op een moment antwoordde ik met een eenvoudig "Ik weet het" op iets wat ze vertelde. Haar reactie was licht geraakt. "We zijn allebei hetzelfde," zei ze. "Betweters."

En daar gebeurde het.

Mijn voelsprieten schoten meteen aan. Ik begon elk detail te registreren. Veranderde haar toon? Reageerde ze anders? Werd de afstand groter? Was de verbinding nog voelbaar?

Plots was ik niet alleen bezig met wat ik op dat moment moest doen. Een deel van mij was zich ook al aan het voorbereiden op iets wat misschien zou komen.

"Mijn lichaam reageerde niet op wat er nu gebeurde. Het reageerde op iets veel ouder."

Ik voelde mijn buik samentrekken, mijn hart gespannen, mijn schouders licht omhoog getrokken. En ineens besefte ik het: dit ging niet over het moment zelf. Op herinneringen, ervaringen en gevoelens uit een ver verleden. Alsof het gevaar herkende dat eigenlijk geen gevaar was.

Beschermen, tegen wat?

Toen ik die vraag werkelijk toeliet, voelde ik hoe de spanning langzaam begon te zakken. Ik kon weer ademhalen. Ik kon terugkeren naar het hier en nu. Naar haar. Naar ons.

En precies daar ontstond iets moois. Ik kon aanwezig blijven bij wat zij voelde zonder mezelf te verliezen in mijn eigen angst of verhaal. Ik kon luisteren. Ontvangen. Liefdevol aanwezig zijn bij wat zij zo kwetsbaar met mij deelde.

En zo vonden we elkaar opnieuw. Niet ondanks het moeilijke moment, maar dankzij dat moment. Opnieuw een laagje dieper. Opnieuw een stukje dichter bij elkaar.

Dat blijft me raken. Hoe we telkens opnieuw bereid zijn om te kijken. Om te voelen. Ook wanneer het ongemakkelijk is. Ook wanneer we liever zouden wegstappen.

Ik ben haar daar ongelofelijk dankbaar voor. Voor haar bereidheid om eerlijk te blijven kijken naar wat er leeft. Voor haar moed om niet uit te halen wanneer emoties hoog oplopen. Voor de manier waarop ze later, vanuit zachtheid en kwetsbaarheid, deelt wat er werkelijk in haar omgaat.

"Verbinding betekent niet dat er nooit wrijving is. Het is de keuze om elkaar erdoorheen steeds opnieuw terug te vinden."

En misschien is dat wel wat verbinding werkelijk is. Niet de afwezigheid van moeilijke momenten. Maar de keuze om elkaar erdoorheen steeds opnieuw terug te vinden.

Dank je, liefste Veerle.

Raakte dit iets bij jou? Lees ook de blog van Veerle — haar kant van hetzelfde verhaal.

Wil je dit soort verhalen vaker lezen? Schrijf je in op de wekelijkse liefdesbrief. →