top of page

Shots of Ginger

HOME
LIEFDESBRIEF
MASTERCLASS
TRAJECT
Love Bubble
OVER
BLOG
CONTACT

Boek je kennismaking

Het doorverwijsprogramma is niet beschikbaar.

Shots of Ginger

Zijn we niet allemaal op zoek naar liefde, op de een of andere manier? Elke dag, in alles wat we doen?

We wandelen naar het werk en zoeken onbewust naar een vriendelijke blik. We werken hard, in de hoop te horen dat we het goed deden. We komen thuis en hopen op een warm welkom.

Tijdens mijn diepste rouw kon ik zelf niet meer glimlachen, iets wat ik normaal altijd doe, naar wie ik ook tegenkom. Ik wilde het liefst zo snel mogelijk weg uit een winkel. Ik kon niet begrijpen dat mensen gewoon hun leven leidden, terwijl mijn leven was stilgevallen.

Uit die hele periode herinner ik me welgeteld één glimlach van een vreemde.

Dat zegt iets over hoeveel warmte er rondom ons eigenlijk ontbreekt, ook op plekken waar we elkaar dagelijks tegenkomen, zoals de werkvloer. En het verklaart ook waarom we ons vastklampen aan de schaarse tekenen van erkenning die we wél krijgen, of ons er net volledig voor afsluiten.

Daarover schrijf ik in mijn volgende nieuwsbrief. Interesse om hem te ontvangen?

Zijn we niet allemaal op zoek naar liefde, op de een of andere manier? Elke dag, in alles wat we doen?

We wandelen naar het werk en zoeken onbewust naar een vriendelijke blik. We werken hard, in de hoop te horen dat we het goed deden. We komen thuis en hopen op een warm welkom.

Tijdens mijn diepste rouw kon ik zelf niet meer glimlachen, iets wat ik normaal altijd doe, naar wie ik ook tegenkom. Ik wilde het liefst zo snel mogelijk weg uit een winkel. Ik kon niet begrijpen dat mensen gewoon hun leven leidden, terwijl mijn leven was stilgevallen.

Uit die hele periode herinner ik me welgeteld één glimlach van een vreemde.

Dat zegt iets over hoeveel warmte er rondom ons eigenlijk ontbreekt, ook op plekken waar we elkaar dagelijks tegenkomen, zoals de werkvloer. En het verklaart ook waarom we ons vastklampen aan de schaarse tekenen van erkenning die we wél krijgen, of ons er net volledig voor afsluiten.

Daarover schrijf ik in mijn volgende nieuwsbrief. Interesse om hem te ontvangen?

"Fuck it," dacht ik op een dag. "Ik heb het ergste al meegemaakt. Take it or leave it."

Sindsdien heeft mijn partner mijn hele binnenwereld gezien. Ook mijn schaduwkanten. Soms vraag ik me zelfs af of ik het niet een beetje doe om te testen of hij wel blijft.

Maar zo ben ik niet altijd geweest.

Jarenlang deed ik het tegenovergestelde: mezelf mooier maken, grappiger, aangenamer om maar indruk te maken en die kriebels vast te houden. En zonder het te beseffen, verloor ik mezelf daarin. Stukje bij beetje.

De meesten van ons doen dat. Zodra we iemand écht leuk vinden, begint een soort paringsdans en ergens onderweg raken we onszelf kwijt.

Waarom dat gebeurt, en wat de enige zekerheid is die je ooit echt hebt in liefde (spoiler: het is niet de ander), deel ik deze week in mijn nieuwsbrief.

📩 Nog niet ingeschreven? Link in bio.

#bewusteliefde #jezelfblijven #innerlijkwerk #shotsofginger

"Fuck it," dacht ik op een dag. "Ik heb het ergste al meegemaakt. Take it or leave it."

Sindsdien heeft mijn partner mijn hele binnenwereld gezien. Ook mijn schaduwkanten. Soms vraag ik me zelfs af of ik het niet een beetje doe om te testen of hij wel blijft.

Maar zo ben ik niet altijd geweest.

Jarenlang deed ik het tegenovergestelde: mezelf mooier maken, grappiger, aangenamer om maar indruk te maken en die kriebels vast te houden. En zonder het te beseffen, verloor ik mezelf daarin. Stukje bij beetje.

De meesten van ons doen dat. Zodra we iemand écht leuk vinden, begint een soort paringsdans en ergens onderweg raken we onszelf kwijt.

Waarom dat gebeurt, en wat de enige zekerheid is die je ooit echt hebt in liefde (spoiler: het is niet de ander), deel ik deze week in mijn nieuwsbrief.

📩 Nog niet ingeschreven? Link in bio.

#bewusteliefde #jezelfblijven #innerlijkwerk #shotsofginger

Ik verloor de liefde. Ik rouwde. En ik had alle reden om mezelf daarna beter te beschermen.

Toch koos ik opnieuw voor liefde.

Niet omdat mijn angst weg was. Die is er nog steeds, soms. Maar ik heb geleerd dat angst niet eerst hoeft te verdwijnen voordat je weer mag liefhebben. Je moet leren ermee aanwezig te blijven.

Dat klinkt eenvoudig. Het is het niet.

Want de meesten van ons kennen hun patronen intussen behoorlijk goed. We weten waar ze vandaan komen. We kunnen het rationeel helemaal uitleggen. En toch: iemand raakt echt iets bij ons en we gaan twijfelen. We trekken ons terug. We analyseren alles of worden hyperalert. Of we verliezen onszelf in de ander.

Waarom? Omdat inzicht in je hoofd niet hetzelfde is als veiligheid voelen in je lijf.

Als lichaamsgericht psychotherapeut werk ik al jaren met die kloof. Niet om mensen naar een oplossing te brengen, maar naar een plek waar ze kunnen blijven bij wat er werkelijk is ook als dat ongemakkelijk is.

Ik schrijf daar ook graag over, over hoe je jezelf blijft, terwijl je je opent voor een ander. Niet met de zoveelste tip om je angst te overwinnen. Wel een eerlijk onderzoek naar wat er gebeurt wanneer verlangen en angst tegelijk aanwezig zijn.

Elke week deel ik dat onderzoek in mijn liefdesbrief vanuit mijn eigen ervaring persoonlijk en professioneel.

📩 Wil je meelezen? Link in bio of comment.

#bewusteliefde #lichaamsgerichtetherapie #innerlijkwerk #shotsofginger

Ik verloor de liefde. Ik rouwde. En ik had alle reden om mezelf daarna beter te beschermen.

Toch koos ik opnieuw voor liefde.

Niet omdat mijn angst weg was. Die is er nog steeds, soms. Maar ik heb geleerd dat angst niet eerst hoeft te verdwijnen voordat je weer mag liefhebben. Je moet leren ermee aanwezig te blijven.

Dat klinkt eenvoudig. Het is het niet.

Want de meesten van ons kennen hun patronen intussen behoorlijk goed. We weten waar ze vandaan komen. We kunnen het rationeel helemaal uitleggen. En toch: iemand raakt echt iets bij ons en we gaan twijfelen. We trekken ons terug. We analyseren alles of worden hyperalert. Of we verliezen onszelf in de ander.

Waarom? Omdat inzicht in je hoofd niet hetzelfde is als veiligheid voelen in je lijf.

Als lichaamsgericht psychotherapeut werk ik al jaren met die kloof. Niet om mensen naar een oplossing te brengen, maar naar een plek waar ze kunnen blijven bij wat er werkelijk is ook als dat ongemakkelijk is.

Ik schrijf daar ook graag over, over hoe je jezelf blijft, terwijl je je opent voor een ander. Niet met de zoveelste tip om je angst te overwinnen. Wel een eerlijk onderzoek naar wat er gebeurt wanneer verlangen en angst tegelijk aanwezig zijn.

Elke week deel ik dat onderzoek in mijn liefdesbrief vanuit mijn eigen ervaring persoonlijk en professioneel.

📩 Wil je meelezen? Link in bio of comment.

#bewusteliefde #lichaamsgerichtetherapie #innerlijkwerk #shotsofginger

Elke nacht lag ik wakker. Bang om in slaap te vallen. Bang voor wat ik dan zou zien en vooral, bang voor hoe ik me daarbij zou voelen.

Dus vocht ik. Nacht na nacht, tegen mijn eigen slaap.

We doen dat vaker dan we beseffen. Niet alleen 's nachts. Vechten tegen wat er in ons opkomt: het wegduwen, het overschreeuwen met verklaringen, het "erover heen stappen." We noemen het sterk zijn. Het is vaker gewoon: niet willen voelen.

Maar hier is het rare: dat gevecht met jezelf maakt de dingen vaak zwaarder, niet lichter.

Er is een moment geweest waarop ik stopte met vechten. Wat er toen gebeurde, verraste mezelf het meest.

Dat verhaal en waarom voelen zo moeilijk is, en hoe je het verschil leert voelen tussen vechten, verdrinken en er gewoon bij blijven deel ik deze week in mijn nieuwsbrief.

📩 Nog niet ingeschreven? Link in bio/comment.

#bewusteliefde #innerlijkwerk #zelfontwikkeling #voelen #shotsofginger

Elke nacht lag ik wakker. Bang om in slaap te vallen. Bang voor wat ik dan zou zien en vooral, bang voor hoe ik me daarbij zou voelen.

Dus vocht ik. Nacht na nacht, tegen mijn eigen slaap.

We doen dat vaker dan we beseffen. Niet alleen 's nachts. Vechten tegen wat er in ons opkomt: het wegduwen, het overschreeuwen met verklaringen, het "erover heen stappen." We noemen het sterk zijn. Het is vaker gewoon: niet willen voelen.

Maar hier is het rare: dat gevecht met jezelf maakt de dingen vaak zwaarder, niet lichter.

Er is een moment geweest waarop ik stopte met vechten. Wat er toen gebeurde, verraste mezelf het meest.

Dat verhaal en waarom voelen zo moeilijk is, en hoe je het verschil leert voelen tussen vechten, verdrinken en er gewoon bij blijven deel ik deze week in mijn nieuwsbrief.

📩 Nog niet ingeschreven? Link in bio/comment.

#bewusteliefde #innerlijkwerk #zelfontwikkeling #voelen #shotsofginger

"Ik weet wat mijn patronen zijn, en vanwaar ze komen. En toch blijf ik ertegenaan lopen."

Een van de meest gehoorde zinnen van mensen die bij mij komen.

Maar weten waarom je telkens weer in diezelfde valkuilen trapt, in een gesprek, in een onderhandeling, in een relatie, betekent nog niet dat er iets verandert.

Waar zit dan het ontbrekende stuk?

Deze week schrijf ik in mijn nieuwsbrief precies daarover: het verschil tussen jezelf begrijpen en werkelijk verandering bewerkstelligen.

Interesse om hem te lezen? Link in bio/comments.

#bewusteliefde #innerlijkwerk #zelfkennis #relatiecoach #shotsofginger

"Ik weet wat mijn patronen zijn, en vanwaar ze komen. En toch blijf ik ertegenaan lopen."

Een van de meest gehoorde zinnen van mensen die bij mij komen.

Maar weten waarom je telkens weer in diezelfde valkuilen trapt, in een gesprek, in een onderhandeling, in een relatie, betekent nog niet dat er iets verandert.

Waar zit dan het ontbrekende stuk?

Deze week schrijf ik in mijn nieuwsbrief precies daarover: het verschil tussen jezelf begrijpen en werkelijk verandering bewerkstelligen.

Interesse om hem te lezen? Link in bio/comments.

#bewusteliefde #innerlijkwerk #zelfkennis #relatiecoach #shotsofginger

Met een dankbaar hart blik ik terug op gisterenavond.

Dankbaar voor de moed die mensen hadden om op te dagen, en zichzelf te laten zien in mijn masterclass. Dankbaar ook dat ik mensen heb kunnen laten voelen hoe belangrijk het is om lief te zijn voor onszelf.

Want dat is precies wat er vaak ontbreekt in het hele verhaal rond liefde vinden.

Je krijgt te horen dat je eerst van jezelf moet houden. Dus wat doen velen dan? Ze gaan affirmaties opzeggen. Zichzelf overtuigen met de juiste zinnetjes. Mooi en wel, maar dat is je mind een trucje aanleren. Het blijft een rationeel verhaal. Je lichaam weet echter beter. Dat blijft aangeven: hé, hier klopt iets niet.

Anderen duiken dan weer in de theorie. Ze analyseren zichzelf, en de ander. Ze zien alle patronen, weten precies vanwaar ze komen.

En er verandert niks.

Hoe komt dat? Omdat er een belangrijke stap ontbreekt: naar je gevoel gaan.

Vanuit een gevoel van onwaardigheid ontwikkelen we aanpassingspatronen, liefdesstrategieën, zoals ik ze graag noem. Ze hebben je in het verleden geholpen om staande te blijven. Alleen dienen ze nu niet meer. Maar je kan ze ook niet zomaar laten verdwijnen. Het is van belang ze liefdevol te omarmen. Want ze zijn deel van jou, en ze hebben je gediend. Daar begint het.

Dat is voor mij werkelijke zelfliefde.

Of zoals Gabor Maté het zegt: “Zelfliefde begint bij bewust worden van de plekken waar we geleerd hebben om liefde tegen te houden.”

En ik ga graag nog een stap verder: het is niet alleen bewust worden. Het is ze ook liefdevol leren omarmen.

Maar hoe doe je dat, als je zelf nooit hebt ervaren dat je gekoesterd werd?

Daarvoor hebben we elkaar nodig.

Ik zie het keer op keer in mijn sessies hoe moeilijk mensen het vinden om zichzelf te koesteren. Het helpt dan dat ik het hen voordoe dat ze het bij mij voelen, voor ze het zelf kunnen.

Ik geef de masterclass binnenkort opnieuw. Wil je erbij zijn, om zelf te ervaren hoe je een nieuwe beweging kan maken om anders te leren omgaan met je patronen om zo écht klaar te zijn voor de liefde?

Laat het me weten via een bericht, ik hou je op de hoogte van de volgende datum.

Met een dankbaar hart blik ik terug op gisterenavond.

Dankbaar voor de moed die mensen hadden om op te dagen, en zichzelf te laten zien in mijn masterclass. Dankbaar ook dat ik mensen heb kunnen laten voelen hoe belangrijk het is om lief te zijn voor onszelf.

Want dat is precies wat er vaak ontbreekt in het hele verhaal rond liefde vinden.

Je krijgt te horen dat je eerst van jezelf moet houden. Dus wat doen velen dan? Ze gaan affirmaties opzeggen. Zichzelf overtuigen met de juiste zinnetjes. Mooi en wel, maar dat is je mind een trucje aanleren. Het blijft een rationeel verhaal. Je lichaam weet echter beter. Dat blijft aangeven: hé, hier klopt iets niet.

Anderen duiken dan weer in de theorie. Ze analyseren zichzelf, en de ander. Ze zien alle patronen, weten precies vanwaar ze komen.

En er verandert niks.

Hoe komt dat? Omdat er een belangrijke stap ontbreekt: naar je gevoel gaan.

Vanuit een gevoel van onwaardigheid ontwikkelen we aanpassingspatronen, liefdesstrategieën, zoals ik ze graag noem. Ze hebben je in het verleden geholpen om staande te blijven. Alleen dienen ze nu niet meer. Maar je kan ze ook niet zomaar laten verdwijnen. Het is van belang ze liefdevol te omarmen. Want ze zijn deel van jou, en ze hebben je gediend. Daar begint het.

Dat is voor mij werkelijke zelfliefde.

Of zoals Gabor Maté het zegt: “Zelfliefde begint bij bewust worden van de plekken waar we geleerd hebben om liefde tegen te houden.”

En ik ga graag nog een stap verder: het is niet alleen bewust worden. Het is ze ook liefdevol leren omarmen.

Maar hoe doe je dat, als je zelf nooit hebt ervaren dat je gekoesterd werd?

Daarvoor hebben we elkaar nodig.

Ik zie het keer op keer in mijn sessies hoe moeilijk mensen het vinden om zichzelf te koesteren. Het helpt dan dat ik het hen voordoe dat ze het bij mij voelen, voor ze het zelf kunnen.

Ik geef de masterclass binnenkort opnieuw. Wil je erbij zijn, om zelf te ervaren hoe je een nieuwe beweging kan maken om anders te leren omgaan met je patronen om zo écht klaar te zijn voor de liefde?

Laat het me weten via een bericht, ik hou je op de hoogte van de volgende datum.

Door een paar afmeldingen zijn er een paar plekken vrijgekomen voor mijn masterclass "Klaar voor de liefde - van angst naar liefde", vanavond om 19u.

Voor wie het gemist heeft: dit is geen avond met kant-en-klare tips. We gaan samen op zoek naar de patronen die je vandaag nog steeds tegenhouden in de liefde, bewust of onbewust. Waarom we soms harder werken aan onszelf. Waarom we onze intuïtie negeren. Waarom we, juist wanneer het menens wordt, controleren, wegduwen of onszelf kleiner maken.

Je gaat er niet enkel over horen. Je gaat het voelen, via een live oefening waarin je zelf ontdekt: is dit een oude angst die spreekt, of mijn buikgevoel?

Het is geen droog theoretisch verhaal over hechtingsstijlen of andere theorieën, maar een eerlijk en doorleefd verhaal.

Live online. Gedurende 1,5 uur verbinden we met een kleine groep. Belangrijk dat je helemaal aanwezig kan zijn en je jezelf toont met camera. Ik zorg voor de nodige tijd om te wennen! Geen therapie. Gratis, want dit is de eerste keer dat ik hem geef.

Er zijn nu een beperkt aantal plekken vrij.

Wil je erbij zijn? Reageer met "KLAAR" of stuur me een bericht.

Door een paar afmeldingen zijn er een paar plekken vrijgekomen voor mijn masterclass "Klaar voor de liefde - van angst naar liefde", vanavond om 19u.

Voor wie het gemist heeft: dit is geen avond met kant-en-klare tips. We gaan samen op zoek naar de patronen die je vandaag nog steeds tegenhouden in de liefde, bewust of onbewust. Waarom we soms harder werken aan onszelf. Waarom we onze intuïtie negeren. Waarom we, juist wanneer het menens wordt, controleren, wegduwen of onszelf kleiner maken.

Je gaat er niet enkel over horen. Je gaat het voelen, via een live oefening waarin je zelf ontdekt: is dit een oude angst die spreekt, of mijn buikgevoel?

Het is geen droog theoretisch verhaal over hechtingsstijlen of andere theorieën, maar een eerlijk en doorleefd verhaal.

Live online. Gedurende 1,5 uur verbinden we met een kleine groep. Belangrijk dat je helemaal aanwezig kan zijn en je jezelf toont met camera. Ik zorg voor de nodige tijd om te wennen! Geen therapie. Gratis, want dit is de eerste keer dat ik hem geef.

Er zijn nu een beperkt aantal plekken vrij.

Wil je erbij zijn? Reageer met "KLAAR" of stuur me een bericht.

Vorige week gingen een aantal van mijn posts over rouw viraal. De reacties raakten me, vooral hoeveel mensen zichzelf een vraag stelden die bleef hangen: laten we onszelf eigenlijk wel zien? Of antwoorden we gewoon "goed", zodra iemand vraagt hoe het met ons gaat?

Die vraag zet ik woensdag centraal in mijn wekelijkse liefdesbrief, aan de hand van een klein moment tussen mij en mijn partner: een blik, een "ja hoor" dat niet klopte en wat er gebeurde toen ik toch doorvroeg.

Het gaat over wat zwijgen, keer op keer, met je eigen zelfvertrouwen doet.

Interesse om hem te lezen? Reageer in dm of hier met "liefdesbrief" en ik stuur je de link.

#bewusteliefde #kwetsbaarheid #relatiecoach #innerlijkwerk #shotsofginger

Vorige week gingen een aantal van mijn posts over rouw viraal. De reacties raakten me, vooral hoeveel mensen zichzelf een vraag stelden die bleef hangen: laten we onszelf eigenlijk wel zien? Of antwoorden we gewoon "goed", zodra iemand vraagt hoe het met ons gaat?

Die vraag zet ik woensdag centraal in mijn wekelijkse liefdesbrief, aan de hand van een klein moment tussen mij en mijn partner: een blik, een "ja hoor" dat niet klopte en wat er gebeurde toen ik toch doorvroeg.

Het gaat over wat zwijgen, keer op keer, met je eigen zelfvertrouwen doet.

Interesse om hem te lezen? Reageer in dm of hier met "liefdesbrief" en ik stuur je de link.

#bewusteliefde #kwetsbaarheid #relatiecoach #innerlijkwerk #shotsofginger

Mijn vorige post over medemenselijkheid en ongemak raakte zoveel van jullie, dank je wel daarvoor.

Ik wil er nog iets aan toevoegen, want het verhaal stopt niet bij de pijn.

Ondanks dat mijn familie er niet voor me was zoals ik het had gehoopt, wist ik: ze hielden wél van me, op hun eigen, onhandige manier. Dat wilde ik hen laten voelen.

Op 1 januari nam ik het woord. In tranen zei ik: "Het is een heftige periode voor me geweest. En ik wil jullie bedanken om er voor me te zijn, op een manier zoals het voor jullie kon."

De tranen rolden over mijn wangen. Ze luisterden. Bleven stokstijf zitten. Twee seconden stilte.

En toen begon men gewoon weer hun pistolets te smeren.

Ik moest er zelf om lachen, achteraf. Maar het was oké, ik had gezegd wat ik wilde zeggen, en dat kwam recht uit mijn hart.

Later kreeg ik een berichtje van mijn neef: "Ik wou dat ik je even had vastgepakt, want dat is soms alles wat we nodig hebben! Onze familie is niet de beste in gevoelens delen, maar ik ben blij dat je dat toch hebt gedaan. Zo'n sterke vrouw."

Dus zie je maar. Er leefde meer dan wat er aan tafel zichtbaar was.

Het raakt me nog steeds dat mijn familie het onderwerp vaak vermeed. Maar de vraag die ik mezelf stelde was: wat doe ik daarmee? Ik wilde niet blijven hangen in slachtofferschap, ik wilde kijken hoe ik hén een stukje kon meenemen.

Dus stuurde ik mijn ouders een video van Manu Keirse over rouw, met de vraag om die rustig te bekijken. Voor de rest liet ik het los.

Net zoals we bij opvoedingsvragen advies durven vragen aan wie er meer vanaf weet, hebben we bij rouw ook gewoon een voorbeeld nodig van hoe het wél kan. Alleen doen we dat zelden. We lossen het liever zelf op, of blijven in onze eigen hokjes zitten, in plaats van uit te reiken en te vragen.

Je mag pijn voelen. En toch hoef je niet te blijven staan in het slachtofferschap. Je mag ook, met een zachte hand, de ander een stukje meenemen.

Dit geldt evengoed binnen relaties. Soms weten we niet hoe we moeten zeggen wat we graag zouden willen. Dat vraagt moed. Maar pas wanneer je jezelf uitspreekt, kan de ander je ook echt dienen.

Als de ander het niet weet, zal er niets veranderen. 🤍

Mijn vorige post over medemenselijkheid en ongemak raakte zoveel van jullie, dank je wel daarvoor.

Ik wil er nog iets aan toevoegen, want het verhaal stopt niet bij de pijn.

Ondanks dat mijn familie er niet voor me was zoals ik het had gehoopt, wist ik: ze hielden wél van me, op hun eigen, onhandige manier. Dat wilde ik hen laten voelen.

Op 1 januari nam ik het woord. In tranen zei ik: "Het is een heftige periode voor me geweest. En ik wil jullie bedanken om er voor me te zijn, op een manier zoals het voor jullie kon."

De tranen rolden over mijn wangen. Ze luisterden. Bleven stokstijf zitten. Twee seconden stilte.

En toen begon men gewoon weer hun pistolets te smeren.

Ik moest er zelf om lachen, achteraf. Maar het was oké, ik had gezegd wat ik wilde zeggen, en dat kwam recht uit mijn hart.

Later kreeg ik een berichtje van mijn neef: "Ik wou dat ik je even had vastgepakt, want dat is soms alles wat we nodig hebben! Onze familie is niet de beste in gevoelens delen, maar ik ben blij dat je dat toch hebt gedaan. Zo'n sterke vrouw."

Dus zie je maar. Er leefde meer dan wat er aan tafel zichtbaar was.

Het raakt me nog steeds dat mijn familie het onderwerp vaak vermeed. Maar de vraag die ik mezelf stelde was: wat doe ik daarmee? Ik wilde niet blijven hangen in slachtofferschap, ik wilde kijken hoe ik hén een stukje kon meenemen.

Dus stuurde ik mijn ouders een video van Manu Keirse over rouw, met de vraag om die rustig te bekijken. Voor de rest liet ik het los.

Net zoals we bij opvoedingsvragen advies durven vragen aan wie er meer vanaf weet, hebben we bij rouw ook gewoon een voorbeeld nodig van hoe het wél kan. Alleen doen we dat zelden. We lossen het liever zelf op, of blijven in onze eigen hokjes zitten, in plaats van uit te reiken en te vragen.

Je mag pijn voelen. En toch hoef je niet te blijven staan in het slachtofferschap. Je mag ook, met een zachte hand, de ander een stukje meenemen.

Dit geldt evengoed binnen relaties. Soms weten we niet hoe we moeten zeggen wat we graag zouden willen. Dat vraagt moed. Maar pas wanneer je jezelf uitspreekt, kan de ander je ook echt dienen.

Als de ander het niet weet, zal er niets veranderen. 🤍

Anderhalve maand nadat Ben overleed, organiseerde ik het verjaardagsfeest van mijn dochter, bij mij thuis.

Niemand vroeg me hoe het ging. Niemand nam me vast. Het onderwerp werd angstvallig vermeden. Ik vroeg op een gegeven moment wie er met me wilde wandelen.

Niemand ging mee.

Toen ik hierover eerder schreef, herkenden veel mensen zich erin. Niet in de details, maar in dat ene gevoel: de wens om vastgehouden te worden, in plaats van bevraagd over hoe ver je al staat.

Ik denk niet dat het onwil was. Mensen waren bang voor het gesprek dat ze dan zouden moeten aangaan. Bang om zelf geraakt te worden. Dus bleven ze weg, en noemden dat "ruimte geven." Maar ze spaarden zichzelf, niet mij.

En dat zeg ik niet als verwijt. Ik was zelf ook zo, voordat dit mij overkwam ook ik bleef weg bij mensen in rouw, wist niet wat te zeggen. Niemand had het me ooit geleerd.

Hetzelfde gebeurde met het verwijt dat ik niet genoeg deed om uit mijn rouw te komen. Niemand vroeg wat ik wél allemaal deed. Ook dat was hun ongemak, niet mijn tekort.

Dit patroon speelt breder dan rouw alleen. We lezen een boek over hechting of trauma, passen de theorie toe zonder ooit echt te voelen wat eronder zit. Kennis wordt een manier om ongemak te vermijden, in plaats van het aan te gaan.

Ik zie het het meest in relaties. Net waar aanwezigheid het hardst nodig is, gaan we het ongemak het meest uit de weg. We spelen vadertje en moedertje, regelen huishouden en agenda's, en leven ondertussen langs elkaar heen want het gesprek over wat er écht schuurt is ongemakkelijk. Terwijl net dát de kern is van een intieme relatie: kwetsbaarheid, openheid, het ongemak durven benoemen. Telkens opnieuw.

Wat ik leerde: het is niet begrip dat heelt. Het is aanwezigheid. Iemand die blijft zitten, ook zonder de juiste woorden.

Dit is geen verwijt aan wie ooit wegbleef ikzelf incluis. Het is een uitnodiging: blijf, ook al voelt dat ongemakkelijk. Zeker dan.

Wegblijven is een keuze vaak niet eens bewust. Maar wie al zoveel draagt, of al zo lang naast elkaar leeft in plaats van samen, verdient het dat we het toch proberen.

Anderhalve maand nadat Ben overleed, organiseerde ik het verjaardagsfeest van mijn dochter, bij mij thuis.

Niemand vroeg me hoe het ging. Niemand nam me vast. Het onderwerp werd angstvallig vermeden. Ik vroeg op een gegeven moment wie er met me wilde wandelen.

Niemand ging mee.

Toen ik hierover eerder schreef, herkenden veel mensen zich erin. Niet in de details, maar in dat ene gevoel: de wens om vastgehouden te worden, in plaats van bevraagd over hoe ver je al staat.

Ik denk niet dat het onwil was. Mensen waren bang voor het gesprek dat ze dan zouden moeten aangaan. Bang om zelf geraakt te worden. Dus bleven ze weg, en noemden dat "ruimte geven." Maar ze spaarden zichzelf, niet mij.

En dat zeg ik niet als verwijt. Ik was zelf ook zo, voordat dit mij overkwam ook ik bleef weg bij mensen in rouw, wist niet wat te zeggen. Niemand had het me ooit geleerd.

Hetzelfde gebeurde met het verwijt dat ik niet genoeg deed om uit mijn rouw te komen. Niemand vroeg wat ik wél allemaal deed. Ook dat was hun ongemak, niet mijn tekort.

Dit patroon speelt breder dan rouw alleen. We lezen een boek over hechting of trauma, passen de theorie toe zonder ooit echt te voelen wat eronder zit. Kennis wordt een manier om ongemak te vermijden, in plaats van het aan te gaan.

Ik zie het het meest in relaties. Net waar aanwezigheid het hardst nodig is, gaan we het ongemak het meest uit de weg. We spelen vadertje en moedertje, regelen huishouden en agenda's, en leven ondertussen langs elkaar heen want het gesprek over wat er écht schuurt is ongemakkelijk. Terwijl net dát de kern is van een intieme relatie: kwetsbaarheid, openheid, het ongemak durven benoemen. Telkens opnieuw.

Wat ik leerde: het is niet begrip dat heelt. Het is aanwezigheid. Iemand die blijft zitten, ook zonder de juiste woorden.

Dit is geen verwijt aan wie ooit wegbleef ikzelf incluis. Het is een uitnodiging: blijf, ook al voelt dat ongemakkelijk. Zeker dan.

Wegblijven is een keuze vaak niet eens bewust. Maar wie al zoveel draagt, of al zo lang naast elkaar leeft in plaats van samen, verdient het dat we het toch proberen.

Nu het meer dan een jaar geleden is dat mijn geliefde overleed, lijkt het alsof ik stilaan wakker word uit de rouw zonder dat ik goed besefte dat ik er nog middenin zat.

Vanuit een ongelofelijke levenszin heb ik mezelf net in die periode extra uitgedaagd, ook al zat ik ten volle in overlevingsmodus en wilde mijn lichaam alleen maar rusten en traagheid. Ik ging de code van de rouw kraken. Ik praatte er vaak over met mijn geliefde Ben: hoe we onze liefde zouden laten verder leven. Hij in het hiernamaals, ik hier.

Ondertussen ging het leven verder voor de mensen om me heen. Zij gingen door en zagen me anders dan voorheen. Ik was er misschien niet altijd zoals ze zouden willen dat ik er was. Beslissingen nemen viel me moeilijker dan ooit. Ik trok grenzen, uit zelfbehoud.

Ik kreeg verwijten dat ik niet genoeg deed om uit mijn rouw te komen. Alsof het iets is wat je zomaar kan wegredeneren, wegpraten.

Maar nu zie ik hoe hard ik mijn best heb gedaan. Mezelf soms zelfs geforceerd heb. Want oh, wat wilde ik graag weer zijn zoals voorheen. De krachtige, ondernemende Veerle.

Maar er werd een nieuwe versie van mezelf geboren, die ik diende te omarmen. De Veerle die kwetsbaar is. Die het soms ook allemaal niet meer weet. Maar ook de Veerle die levenslustig is en veerkrachtig, die durfde uitreiken naar anderen voor steun, die liefde in zich draagt, die moedig bleef opstaan ook al voelde dat zo zwaar.

Ik heb zelf nooit beseft wat mensen in rouw doormaken. Dat het tijd vraagt om het leven terug vast te pakken. Dat ieder daarin zijn eigen tempo heeft.

En ja, ik besef nu ook: dat is niet evident voor wie het dichtst bij je staat. Zij willen ook dat het weer wordt zoals voorheen. Maar dat is het niet. En dat zal het ook nooit meer zijn.

Dus wees mild voor wie in rouw is. Wees geduldig en liefdevol. Want het verlies van een geliefde is het pijnlijkste wat een mens doormaakt. En wat dan het meest steunt, zijn de mensen rondom je die er écht zijn. Die simpelweg laten weten: ik denk aan je. Die samenkomen om herinneringen op te halen. Die de tijd geven die nodig is en vertrouwen op de veerkracht van de ander. Die zien wat er wél nog is, in plaats van wat er niet meer is.

Nu het meer dan een jaar geleden is dat mijn geliefde overleed, lijkt het alsof ik stilaan wakker word uit de rouw zonder dat ik goed besefte dat ik er nog middenin zat.

Vanuit een ongelofelijke levenszin heb ik mezelf net in die periode extra uitgedaagd, ook al zat ik ten volle in overlevingsmodus en wilde mijn lichaam alleen maar rusten en traagheid. Ik ging de code van de rouw kraken. Ik praatte er vaak over met mijn geliefde Ben: hoe we onze liefde zouden laten verder leven. Hij in het hiernamaals, ik hier.

Ondertussen ging het leven verder voor de mensen om me heen. Zij gingen door en zagen me anders dan voorheen. Ik was er misschien niet altijd zoals ze zouden willen dat ik er was. Beslissingen nemen viel me moeilijker dan ooit. Ik trok grenzen, uit zelfbehoud.

Ik kreeg verwijten dat ik niet genoeg deed om uit mijn rouw te komen. Alsof het iets is wat je zomaar kan wegredeneren, wegpraten.

Maar nu zie ik hoe hard ik mijn best heb gedaan. Mezelf soms zelfs geforceerd heb. Want oh, wat wilde ik graag weer zijn zoals voorheen. De krachtige, ondernemende Veerle.

Maar er werd een nieuwe versie van mezelf geboren, die ik diende te omarmen. De Veerle die kwetsbaar is. Die het soms ook allemaal niet meer weet. Maar ook de Veerle die levenslustig is en veerkrachtig, die durfde uitreiken naar anderen voor steun, die liefde in zich draagt, die moedig bleef opstaan ook al voelde dat zo zwaar.

Ik heb zelf nooit beseft wat mensen in rouw doormaken. Dat het tijd vraagt om het leven terug vast te pakken. Dat ieder daarin zijn eigen tempo heeft.

En ja, ik besef nu ook: dat is niet evident voor wie het dichtst bij je staat. Zij willen ook dat het weer wordt zoals voorheen. Maar dat is het niet. En dat zal het ook nooit meer zijn.

Dus wees mild voor wie in rouw is. Wees geduldig en liefdevol. Want het verlies van een geliefde is het pijnlijkste wat een mens doormaakt. En wat dan het meest steunt, zijn de mensen rondom je die er écht zijn. Die simpelweg laten weten: ik denk aan je. Die samenkomen om herinneringen op te halen. Die de tijd geven die nodig is en vertrouwen op de veerkracht van de ander. Die zien wat er wél nog is, in plaats van wat er niet meer is.

Je intuïtie zei het je. En toch ging je door.

Niet omdat je dom was. Maar omdat er iets was dat je nog meer wilde vermijden dan dat knagende gevoel: afgewezen worden.

Dus negeerde je het. Paste je aan. Gaf het voordeel van de twijfel.

En hier is het pijnlijke: door niet het risico te nemen om afgewezen te worden door een ander, deed je iets veel ingrijpenders. Je wees jezelf af.

Dat deed jij. Niet je partner. Jij koos ervoor om je intuïtie niet te volgen, omdat oude patronen het overnamen. Het niet willen kwetsen. De liefde niet willen verliezen. Want wat dan?

Herken jij dat moment waarop je voelde "hier klopt iets niet" en toch doorging?

Dit is precies waar mijn masterclass "Klaar voor de liefde" over gaat. Ze is momenteel volzet. Zet je op de wachtlijst voor een volgende editie via een berichtje.

Liever nu al persoonlijk aan de slag? Ik werk ook met losse sessies.

#bewusteliefde #intuïtie #zelfwaarde #relatiecoach #innerlijkwerk #klaarvoordeliefde #shotsofginger

Je intuïtie zei het je. En toch ging je door.

Niet omdat je dom was. Maar omdat er iets was dat je nog meer wilde vermijden dan dat knagende gevoel: afgewezen worden.

Dus negeerde je het. Paste je aan. Gaf het voordeel van de twijfel.

En hier is het pijnlijke: door niet het risico te nemen om afgewezen te worden door een ander, deed je iets veel ingrijpenders. Je wees jezelf af.

Dat deed jij. Niet je partner. Jij koos ervoor om je intuïtie niet te volgen, omdat oude patronen het overnamen. Het niet willen kwetsen. De liefde niet willen verliezen. Want wat dan?

Herken jij dat moment waarop je voelde "hier klopt iets niet" en toch doorging?

Dit is precies waar mijn masterclass "Klaar voor de liefde" over gaat. Ze is momenteel volzet. Zet je op de wachtlijst voor een volgende editie via een berichtje.

Liever nu al persoonlijk aan de slag? Ik werk ook met losse sessies.

#bewusteliefde #intuïtie #zelfwaarde #relatiecoach #innerlijkwerk #klaarvoordeliefde #shotsofginger

Als je een rugzakje meedraagt, duikt het soms op wanneer je het niet verwacht.

In een film die ik laatst zag, werd een man boos op zijn nieuwe partner, omdat ze een liedje met zijn dochter zong. Niet omdat zij iets fout deed. Het liedje raakte een oud verdriet, van de mama die er niet meer was.

Dit weekend zag ik hetzelfde mechanisme, heel dichtbij. Ik ging naar een samen zijn met mensen die allemaal met onze gids, individueel naar Namibië waren gereisd.

Dit raakte een oude pijn bij Marc. Hij had me kunnen controleren. Achterdochtig kunnen worden. De angst op mij kunnen afschuiven.

Maar dat deed hij niet. Hij zag de pijn, en droeg die zelf.

Niet gemakkelijk. Wel cruciaal, want had hij dat niet gedaan, was er maar één uitkomst geweest: hij had me weggeduwd.

De vraag is nooit óf je rugzakje opduikt. Wel wat je ermee doet wanneer het gebeurt.

Precies dát is waar mijn gratis masterclass "Klaar voor de liefde" op 8 september om 19u over gaat: hoe je bij jezelf blijft wanneer een oude angst wordt geraakt, in plaats van te reageren of dicht te klappen.

Er is nog 1 plekje vrij. Wil je erbij zijn? Stuur me een bericht.

#relatiecoach #bewusteliefde #innerlijkwerk #verbinding #klaarvoordeliefde #shotsofginger

Als je een rugzakje meedraagt, duikt het soms op wanneer je het niet verwacht.

In een film die ik laatst zag, werd een man boos op zijn nieuwe partner, omdat ze een liedje met zijn dochter zong. Niet omdat zij iets fout deed. Het liedje raakte een oud verdriet, van de mama die er niet meer was.

Dit weekend zag ik hetzelfde mechanisme, heel dichtbij. Ik ging naar een samen zijn met mensen die allemaal met onze gids, individueel naar Namibië waren gereisd.

Dit raakte een oude pijn bij Marc. Hij had me kunnen controleren. Achterdochtig kunnen worden. De angst op mij kunnen afschuiven.

Maar dat deed hij niet. Hij zag de pijn, en droeg die zelf.

Niet gemakkelijk. Wel cruciaal, want had hij dat niet gedaan, was er maar één uitkomst geweest: hij had me weggeduwd.

De vraag is nooit óf je rugzakje opduikt. Wel wat je ermee doet wanneer het gebeurt.

Precies dát is waar mijn gratis masterclass "Klaar voor de liefde" op 8 september om 19u over gaat: hoe je bij jezelf blijft wanneer een oude angst wordt geraakt, in plaats van te reageren of dicht te klappen.

Er is nog 1 plekje vrij. Wil je erbij zijn? Stuur me een bericht.

#relatiecoach #bewusteliefde #innerlijkwerk #verbinding #klaarvoordeliefde #shotsofginger

Toen ik mijn partner leerde kennen, zat ik nog volop in mijn rouwproces. Mijn lijf stond in overleving en elke trigger duwde me uit verbinding met mezelf.

De stemmen kwamen op: hij is toch niet de man voor mij. Wil ik dit wel?

Maar ik wist ook waar die stem vandaan kwam. Angst. Niet waarheid.

Ik deelde mijn twijfels met hem. Hij bleef staan. Zes maanden en een pittige vakantie later weet ik: dit is de liefde waar ik voor kies.

Herken jij die stem die zich voordoet als "gewoon kritisch zijn", maar eigenlijk angst is die je beschermt tegen een oude pijn?

Op 8 september geef ik een gratis live masterclass: "Klaar voor de liefde — waarom de angst nog aan het stuur zit." Live online, 1,5 uur, camera aan, beperkte plekken.

Stuur me een bericht als je erbij wil zijn 🤍

#klaarvoordeliefde #relatiecoach #datingangst #bewusteliefde #innerlijkwerk #singleleven #zelfontwikkeling #shotsofginger

Toen ik mijn partner leerde kennen, zat ik nog volop in mijn rouwproces. Mijn lijf stond in overleving en elke trigger duwde me uit verbinding met mezelf.

De stemmen kwamen op: hij is toch niet de man voor mij. Wil ik dit wel?

Maar ik wist ook waar die stem vandaan kwam. Angst. Niet waarheid.

Ik deelde mijn twijfels met hem. Hij bleef staan. Zes maanden en een pittige vakantie later weet ik: dit is de liefde waar ik voor kies.

Herken jij die stem die zich voordoet als "gewoon kritisch zijn", maar eigenlijk angst is die je beschermt tegen een oude pijn?

Op 8 september geef ik een gratis live masterclass: "Klaar voor de liefde — waarom de angst nog aan het stuur zit." Live online, 1,5 uur, camera aan, beperkte plekken.

Stuur me een bericht als je erbij wil zijn 🤍

#klaarvoordeliefde #relatiecoach #datingangst #bewusteliefde #innerlijkwerk #singleleven #zelfontwikkeling #shotsofginger

Toen ik Marc leerde kennen, zat ik nog volop in rouw door het plotse verlies van mijn geliefde Ben. Mijn lijf stond in overleving en elke trigger duwde me uit verbinding met mezelf.

De stemmen kwamen op: hij is toch niet de man voor mij. Maar ik wist ook waar die stem vandaan kwam. Angst, niet waarheid.

Ik deelde mijn twijfels met hem. Hij bleef staan. Zes maanden later weet ik: dit is de liefde waar ik voor kies.

Herken jij die stem die zich voordoet als "kritisch zijn", maar eigenlijk angst is? Daarover geef ik op 8 september een gratis live masterclass. Swipe voor de details en stuur me een bericht als je erbij wil zijn.

#klaarvoordeliefde #relatiecoach #datingangst #bewusteliefde #innerlijkwerk #singleleven #zelfontwikkeling #shotsofginger

Toen ik Marc leerde kennen, zat ik nog volop in rouw door het plotse verlies van mijn geliefde Ben. Mijn lijf stond in overleving en elke trigger duwde me uit verbinding met mezelf.

De stemmen kwamen op: hij is toch niet de man voor mij. Maar ik wist ook waar die stem vandaan kwam. Angst, niet waarheid.

Ik deelde mijn twijfels met hem. Hij bleef staan. Zes maanden later weet ik: dit is de liefde waar ik voor kies.

Herken jij die stem die zich voordoet als "kritisch zijn", maar eigenlijk angst is? Daarover geef ik op 8 september een gratis live masterclass. Swipe voor de details en stuur me een bericht als je erbij wil zijn.

#klaarvoordeliefde #relatiecoach #datingangst #bewusteliefde #innerlijkwerk #singleleven #zelfontwikkeling #shotsofginger

Die stem die zegt: ik ben klaar voor de liefde. En die andere, stillere stem die meteen fluistert: pas op, straks gebeurt het weer.

Herkenbaar? Swipe door 👉

Datum en praktische info volgen binnenkort, maar wie erbij wil zijn, hoort het van mij als eerste. Zet "KLAAR" in de comments.

#klaarvoordeliefde #relatiecoach #datingangst #bewusteliefde #innerlijkwerk #singleleven #zelfontwikkeling #shotsofginger

Die stem die zegt: ik ben klaar voor de liefde. En die andere, stillere stem die meteen fluistert: pas op, straks gebeurt het weer.

Herkenbaar? Swipe door 👉

Datum en praktische info volgen binnenkort, maar wie erbij wil zijn, hoort het van mij als eerste. Zet "KLAAR" in de comments.

#klaarvoordeliefde #relatiecoach #datingangst #bewusteliefde #innerlijkwerk #singleleven #zelfontwikkeling #shotsofginger

We zijn het noorden kwijt geraakt als het gaat over de man-vrouw dynamiek.

Maar ik wil iets toevoegen.

Want er zijn veel vrouwen die nog niet eens beseffen dat ze niet lekker zitten in hun mannelijke energie.

Ik was er lange tijd ook één van.

Ik voelde op een gegeven moment in mijn relatie dat er iets niet klopte. Ik kon het niet precies benoemen. Ik las erover. Ik merkte iets toen ik samenwerkte met Ben, die later mijn partner zou worden. Er was iets in hem dat me raakte. Maar ik wist niet wat.

Ik keek naar mijn partner. Maar er was ook iets in mezelf dat diende te bewegen.

Jaren later, toen Ben en ik een koppel werden, kon ik voor het eerst voelen wat het betekent om in mijn vrouwelijkheid te mogen zijn.
Hoe ik mocht flowen.
Hoe mijn emoties er allemaal mochten zijn.
Hoe het voelde als hij zijn armen stevig om me heen sloeg en mijn lichaam zich ontspande.
Omdat ik kon vertrouwen dat hij bleef staan. Dat hij niet zou wankelen.

Dat was een totaal andere beleving dan wanneer ik voelde dat ik de dingen zelf moest regelen. Dat het niet veilig voelde om te kunnen leunen én ook nog niet wist hoe.

Veel vrouwen leven vanuit hun mannelijke energie en denken dat het normaal is.

Het is begrijpelijk. Want we hebben geleerd sterk te zijn. Of de omstandigheden zijn nu eenmaal zo dat er geen man is in je leven en dus sta je er alleen voor.

Maar er is een verschil tussen kunnen en willen.

En als je eenmaal hebt gevoeld hoe het is om écht in je vrouwelijkheid te mogen zijn, dan weet je het verschil.

Herken jij dit gevoel dat er iets niet klopt in je interactie, maar je het niet precies kan benoemen?

In mijn blog schrijf ik hier dieper over inclusief wat er op maatschappelijk niveau speelt en wat de reis van de man hierin is.

#relatie #liefde #bewustzijn #eq #polariteit

We zijn het noorden kwijt geraakt als het gaat over de man-vrouw dynamiek.

Maar ik wil iets toevoegen.

Want er zijn veel vrouwen die nog niet eens beseffen dat ze niet lekker zitten in hun mannelijke energie.

Ik was er lange tijd ook één van.

Ik voelde op een gegeven moment in mijn relatie dat er iets niet klopte. Ik kon het niet precies benoemen. Ik las erover. Ik merkte iets toen ik samenwerkte met Ben, die later mijn partner zou worden. Er was iets in hem dat me raakte. Maar ik wist niet wat.

Ik keek naar mijn partner. Maar er was ook iets in mezelf dat diende te bewegen.

Jaren later, toen Ben en ik een koppel werden, kon ik voor het eerst voelen wat het betekent om in mijn vrouwelijkheid te mogen zijn.
Hoe ik mocht flowen.
Hoe mijn emoties er allemaal mochten zijn.
Hoe het voelde als hij zijn armen stevig om me heen sloeg en mijn lichaam zich ontspande.
Omdat ik kon vertrouwen dat hij bleef staan. Dat hij niet zou wankelen.

Dat was een totaal andere beleving dan wanneer ik voelde dat ik de dingen zelf moest regelen. Dat het niet veilig voelde om te kunnen leunen én ook nog niet wist hoe.

Veel vrouwen leven vanuit hun mannelijke energie en denken dat het normaal is.

Het is begrijpelijk. Want we hebben geleerd sterk te zijn. Of de omstandigheden zijn nu eenmaal zo dat er geen man is in je leven en dus sta je er alleen voor.

Maar er is een verschil tussen kunnen en willen.

En als je eenmaal hebt gevoeld hoe het is om écht in je vrouwelijkheid te mogen zijn, dan weet je het verschil.

Herken jij dit gevoel dat er iets niet klopt in je interactie, maar je het niet precies kan benoemen?

In mijn blog schrijf ik hier dieper over inclusief wat er op maatschappelijk niveau speelt en wat de reis van de man hierin is.

#relatie #liefde #bewustzijn #eq #polariteit

Jarenlang werkte ik hard voor de liefde.

Veel doen. Veel regelen. Veel geven.

Dat was wat ik kende en vanuit dat patroon dacht ik dat dat was wat hij van mij verwachtte. Dat liefde iets was wat je moest verdienen.

Toen ik scheidde, dacht ik: ik heb geen man nodig.

Met een kettingzaag het bos in. Hout klieven. Praktijk uitbouwen. Alles zelf.

Dat voelde goed voor een tijdje.

Maar diep van binnen verlangde ik naar iets anders.

Toen Marc op mijn pad kwam, ontdekte ik iets anders.

Hij neemt spontaan dingen van me over. Kleine dingen, zonder dat ik het vraag.

Gewoon omdat hij van me houdt.

En dat vraagt iets van mij wat ik nooit geleerd had.

Durven loslaten. Durven ontvangen. Durven genieten.

Zonder dat ik er iets voor hoef te doen.

Dat is misschien wel het moeilijkste wat ik ooit heb gedaan.

En het mooiste. En tegelijk het begin van iets wat ik nu zie als de essentie van een gezonde man-vrouw dynamiek. Morgen meer daarover.

Herken jij dit, dat je gewend bent hard te werken voor liefde?

Jarenlang werkte ik hard voor de liefde.

Veel doen. Veel regelen. Veel geven.

Dat was wat ik kende en vanuit dat patroon dacht ik dat dat was wat hij van mij verwachtte. Dat liefde iets was wat je moest verdienen.

Toen ik scheidde, dacht ik: ik heb geen man nodig.

Met een kettingzaag het bos in. Hout klieven. Praktijk uitbouwen. Alles zelf.

Dat voelde goed voor een tijdje.

Maar diep van binnen verlangde ik naar iets anders.

Toen Marc op mijn pad kwam, ontdekte ik iets anders.

Hij neemt spontaan dingen van me over. Kleine dingen, zonder dat ik het vraag.

Gewoon omdat hij van me houdt.

En dat vraagt iets van mij wat ik nooit geleerd had.

Durven loslaten. Durven ontvangen. Durven genieten.

Zonder dat ik er iets voor hoef te doen.

Dat is misschien wel het moeilijkste wat ik ooit heb gedaan.

En het mooiste. En tegelijk het begin van iets wat ik nu zie als de essentie van een gezonde man-vrouw dynamiek. Morgen meer daarover.

Herken jij dit, dat je gewend bent hard te werken voor liefde?

Mijn post over dat het onzin is dat je eerst zelf helemaal geheeld moet zijn alvorens je in een nieuwe relatie stapt, bracht een heel gesprek op gang.

Voor alle duidelijkheid:
Ik zeg niet dat je gewoon door moet gaan en dezelfde patronen blijven herhalen.
Integendeel.

Naar jezelf durven kijken is essentieel.
De tijd nemen om verlies te verwerken van wat geweest is, is ook van belang, zonder jezelf daarbij in slachtofferschap te wentelen.

En dan als ik terugblik op mijn eigen relaties, zie ik hoe de Veerle die ooit in het huwelijksbootje stapte, volledig anders was dan de Veerle die ik vandaag ben. De keuzes die ik toen maakte, kwamen voort uit oude conditioneringen. Ik zag het niet eens.

Zelfs mijn huidige partner en ik, als we elkaar eerder hadden tegengekomen, had het nooit wat geworden. We hadden niet de maturiteit gehad om naast elkaar te staan, om met triggers om te gaan.

Maar hier is wat ik ook leerde:
Weten is niet genoeg.

Ik zie het bij mijn klanten. Hoog intelligente mensen. Veel zelfanalyse. Veel boeken. Veel gesprekken met psychologen. Ze hebben een glashelder beeld van waar alles vandaan komt.
En toch blijven ze rondjes draaien.
Omdat weten niet genoeg is om verandering te belichamen.

Mijn grootste inzichten kwamen niet uit mijn hoofd. Ze kwamen uit mijn lijf. Uit echt gaan voelen wat er in mij omging. Uit leren onderscheiden: handel ik nu vanuit een oud patroon of vanuit wie ik werkelijk ben?

En dat is precies waar ik als lichaamsgerichte psychotherapeut op werk. Niet alleen met wat er in het hoofd zit. Maar met wat er in het lichaam leeft. Met de patronen die je niet ziet maar wel voelt... als een knoop in je maag, een druk op je borst, een reflex die sneller is dan je gedachten.

Want daar, in het voelen, zit de echte verandering. Niet in nog meer analyse. Maar om alles wat in je leeft te durven voelen en daarmee liefdevol te leren omgaan en zo nieuwe wegen te gaan bewandelen vanuit wie je werkelijk bent.

👉 Wil je hiermee kennismaken? Stuur me een bericht voor een vrijblijvend gesprek.

Mijn post over dat het onzin is dat je eerst zelf helemaal geheeld moet zijn alvorens je in een nieuwe relatie stapt, bracht een heel gesprek op gang.

Voor alle duidelijkheid:
Ik zeg niet dat je gewoon door moet gaan en dezelfde patronen blijven herhalen.
Integendeel.

Naar jezelf durven kijken is essentieel.
De tijd nemen om verlies te verwerken van wat geweest is, is ook van belang, zonder jezelf daarbij in slachtofferschap te wentelen.

En dan als ik terugblik op mijn eigen relaties, zie ik hoe de Veerle die ooit in het huwelijksbootje stapte, volledig anders was dan de Veerle die ik vandaag ben. De keuzes die ik toen maakte, kwamen voort uit oude conditioneringen. Ik zag het niet eens.

Zelfs mijn huidige partner en ik, als we elkaar eerder hadden tegengekomen, had het nooit wat geworden. We hadden niet de maturiteit gehad om naast elkaar te staan, om met triggers om te gaan.

Maar hier is wat ik ook leerde:
Weten is niet genoeg.

Ik zie het bij mijn klanten. Hoog intelligente mensen. Veel zelfanalyse. Veel boeken. Veel gesprekken met psychologen. Ze hebben een glashelder beeld van waar alles vandaan komt.
En toch blijven ze rondjes draaien.
Omdat weten niet genoeg is om verandering te belichamen.

Mijn grootste inzichten kwamen niet uit mijn hoofd. Ze kwamen uit mijn lijf. Uit echt gaan voelen wat er in mij omging. Uit leren onderscheiden: handel ik nu vanuit een oud patroon of vanuit wie ik werkelijk ben?

En dat is precies waar ik als lichaamsgerichte psychotherapeut op werk. Niet alleen met wat er in het hoofd zit. Maar met wat er in het lichaam leeft. Met de patronen die je niet ziet maar wel voelt... als een knoop in je maag, een druk op je borst, een reflex die sneller is dan je gedachten.

Want daar, in het voelen, zit de echte verandering. Niet in nog meer analyse. Maar om alles wat in je leeft te durven voelen en daarmee liefdevol te leren omgaan en zo nieuwe wegen te gaan bewandelen vanuit wie je werkelijk bent.

👉 Wil je hiermee kennismaken? Stuur me een bericht voor een vrijblijvend gesprek.

Gisteren schreef ik: "Je hoeft niet heel te zijn om lief te hebben."

De meesten waren het eens. Maar sommigen bleven zeggen:

"Je moet eerst alles verwerken van een vorige relatie voor je in een nieuwe kan stappen."

En ik dacht: het mag wel eens stoppen met al die zwaarte.

Want kijk wat we mensen opleggen:

Je moet jezelf volledig graag zien.

Je moet eerst helemaal geheeld zijn.

En dan moet je ook nog een partner vinden die minstens evenveel persoonlijk werk heeft gedaan als jijzelf.

Geen wonder dat mensen geen relatie meer willen.

Ik heb enorm genoten van mijn tijd met Ben. Een bedrijfsleider die nog nooit een retreat had gedaan. Geen persoonlijke ontwikkelingstrajecten.

Maar hij was wel bereid tot zelfreflectie. Hij was nieuwsgierig naar zichzelf. Nieuwsgierig naar mij.

En misschien juist daarom zo waardevol.

Ben stierf naast mij. Nadat hij me net nog had verteld hoe graag hij me zag.

En precies dat, de wetenschap hoe snel het leven kan ingrijpen, maakt dat ik dit wil zeggen:

Geloof in de liefde.

Durf te springen.

Ja, het is bij wijlen heftig.

Maar het is ook zo ontzettend verrijkend.

Volledig klaar word je nooit.

Spring toch.

In mijn nieuwsbrief deze week schrijf ik hier dieper over inclusief hoe een gezonde man-vrouw dynamiek er echt uitziet.

👉 Nog niet ingeschreven? Link in bio. 💌

Gisteren schreef ik: "Je hoeft niet heel te zijn om lief te hebben."

De meesten waren het eens. Maar sommigen bleven zeggen:

"Je moet eerst alles verwerken van een vorige relatie voor je in een nieuwe kan stappen."

En ik dacht: het mag wel eens stoppen met al die zwaarte.

Want kijk wat we mensen opleggen:

Je moet jezelf volledig graag zien.

Je moet eerst helemaal geheeld zijn.

En dan moet je ook nog een partner vinden die minstens evenveel persoonlijk werk heeft gedaan als jijzelf.

Geen wonder dat mensen geen relatie meer willen.

Ik heb enorm genoten van mijn tijd met Ben. Een bedrijfsleider die nog nooit een retreat had gedaan. Geen persoonlijke ontwikkelingstrajecten.

Maar hij was wel bereid tot zelfreflectie. Hij was nieuwsgierig naar zichzelf. Nieuwsgierig naar mij.

En misschien juist daarom zo waardevol.

Ben stierf naast mij. Nadat hij me net nog had verteld hoe graag hij me zag.

En precies dat, de wetenschap hoe snel het leven kan ingrijpen, maakt dat ik dit wil zeggen:

Geloof in de liefde.

Durf te springen.

Ja, het is bij wijlen heftig.

Maar het is ook zo ontzettend verrijkend.

Volledig klaar word je nooit.

Spring toch.

In mijn nieuwsbrief deze week schrijf ik hier dieper over inclusief hoe een gezonde man-vrouw dynamiek er echt uitziet.

👉 Nog niet ingeschreven? Link in bio. 💌

"Je moet eerst jezelf helen voor je een relatie kan hebben."

Sorry. Maar dat is onzin.

We hebben een hele industrie gebouwd rond de overtuiging dat je perfect in orde moet zijn voor je iemand anders toe kan laten.

En ondertussen zijn mensen nog nooit zo eenzaam geweest.

Want hier is wat er echt gebeurt:

Je werkt jarenlang aan jezelf. Je volgt workshops, therapie, retreats. Je maakt een eisenlijst voor de ideale partner. Je wil absoluut niet meer in dezelfde valkuil trappen.

En dus scan je op elke date onbewust alles.

Maar falling in love vraagt overgave.

En wie alles controleert... valt niet.

Persoonlijke groei gebeurt niet in isolatie.

Ze gebeurt in relatie precies daar waar het het meest lastig is.

Ben jij het hiermee eens? Of niet?

Ik ben benieuwd naar jullie reactie. 👇

"Je moet eerst jezelf helen voor je een relatie kan hebben."

Sorry. Maar dat is onzin.

We hebben een hele industrie gebouwd rond de overtuiging dat je perfect in orde moet zijn voor je iemand anders toe kan laten.

En ondertussen zijn mensen nog nooit zo eenzaam geweest.

Want hier is wat er echt gebeurt:

Je werkt jarenlang aan jezelf. Je volgt workshops, therapie, retreats. Je maakt een eisenlijst voor de ideale partner. Je wil absoluut niet meer in dezelfde valkuil trappen.

En dus scan je op elke date onbewust alles.

Maar falling in love vraagt overgave.

En wie alles controleert... valt niet.

Persoonlijke groei gebeurt niet in isolatie.

Ze gebeurt in relatie precies daar waar het het meest lastig is.

Ben jij het hiermee eens? Of niet?

Ik ben benieuwd naar jullie reactie. 👇

Er is iets onweerstaanbaar aantrekkelijk aan een man die een echte gentleman is.

Die de deur openhoudt. Die beschermt. Die spontaan dingen doet, niet omdat hij erom gevraagd wordt, maar omdat het gewoon is wie hij is.

Ik ken dat gevoel. En ik ken ook het andere gevoel.

In een vorige relatie was hij een gentleman totdat hij me veroverd had. Dan hield hij de deur open voor andere vrouwen, maar voor mij liet hij hem voor mijn neus dichtvallen. Letterlijk en figuurlijk.
En dat is precies het verschil.

Er zijn mannen die gentleman zijn om te krijgen. En mannen die gentleman zijn omdat het is wie ze zijn.

Het eerste ziet er op het eerste gezicht hetzelfde uit. Maar het voelt anders. Want onderhuidse zit er een boodschap die niet uitgesproken wordt: ik wil iets van je. En zolang die boodschap verborgen blijft, klopt er iets niet ook al kun je niet altijd meteen zeggen wát.

Wat ik ook zie: mannen zijn zich hier vaak niet bewust van. Ze denken oprecht: ik geef toch zoveel. En dat klopt. Maar geven met een verborgen verwachting is geen geven. Het is een onbewust ruilsysteem en de ander heeft nooit ingestemd met de ruil.

Dat is waar gezonde polariteit in een relatie over gaat: niet over gelaagde signalen en verborgen verwachtingen, maar over helderheid. Hij geeft omdat hij haar gelukkig wil maken. En als hij zelf iets wil dan zegt hij het. Gewoon. Direct.
Dat is de man waarop je kan leunen. Niet omdat hij de deur openhoudt. Maar omdat je weet dat wat hij doet, echt is.

Ik begeleid individuen en koppels die dit patroon herkennen en er klaar mee zijn. Als dit je aanspreekt en je wil eens vrijblijvend kennismaken stuur me een bericht of boek een kennismakingsgesprek via de link in mijn bio.

#etiquette #gentleman #relaties #polariteit #mannelijkheid #relatiecoach #liefde #intimiteit #datingadvies #relatietips #persoonlijkegroei #zelfontplooiing #bewusteliefde

Er is iets onweerstaanbaar aantrekkelijk aan een man die een echte gentleman is.

Die de deur openhoudt. Die beschermt. Die spontaan dingen doet, niet omdat hij erom gevraagd wordt, maar omdat het gewoon is wie hij is.

Ik ken dat gevoel. En ik ken ook het andere gevoel.

In een vorige relatie was hij een gentleman totdat hij me veroverd had. Dan hield hij de deur open voor andere vrouwen, maar voor mij liet hij hem voor mijn neus dichtvallen. Letterlijk en figuurlijk.
En dat is precies het verschil.

Er zijn mannen die gentleman zijn om te krijgen. En mannen die gentleman zijn omdat het is wie ze zijn.

Het eerste ziet er op het eerste gezicht hetzelfde uit. Maar het voelt anders. Want onderhuidse zit er een boodschap die niet uitgesproken wordt: ik wil iets van je. En zolang die boodschap verborgen blijft, klopt er iets niet ook al kun je niet altijd meteen zeggen wát.

Wat ik ook zie: mannen zijn zich hier vaak niet bewust van. Ze denken oprecht: ik geef toch zoveel. En dat klopt. Maar geven met een verborgen verwachting is geen geven. Het is een onbewust ruilsysteem en de ander heeft nooit ingestemd met de ruil.

Dat is waar gezonde polariteit in een relatie over gaat: niet over gelaagde signalen en verborgen verwachtingen, maar over helderheid. Hij geeft omdat hij haar gelukkig wil maken. En als hij zelf iets wil dan zegt hij het. Gewoon. Direct.
Dat is de man waarop je kan leunen. Niet omdat hij de deur openhoudt. Maar omdat je weet dat wat hij doet, echt is.

Ik begeleid individuen en koppels die dit patroon herkennen en er klaar mee zijn. Als dit je aanspreekt en je wil eens vrijblijvend kennismaken stuur me een bericht of boek een kennismakingsgesprek via de link in mijn bio.

#etiquette #gentleman #relaties #polariteit #mannelijkheid #relatiecoach #liefde #intimiteit #datingadvies #relatietips #persoonlijkegroei #zelfontplooiing #bewusteliefde

Je leiderschap op het werk... is het wel leiderschap?

Veel leiders die ik begeleid, zijn op kantoor een vis in het water. Ze nemen beslissingen, sturen aan, presteren. En ze worden daarvoor gezien, want het werkt.

Maar als ik dieper kijk, zie ik vaak iets anders onder die competentie zitten. Niet leiderschap vanuit innerlijke stevigheid. Maar zorgen, in een ander jasje: dóen, presteren, oplossen, omdat dat liefde en erkenning oplevert.

"Als ik goed presteer, word ik gezien."

Op kantoor werkt die strategie. Het systeem beloont het. Thuis werkt diezelfde strategie niet meer.

Wat ik vaak zie, is dat "zorgen" daar in de praktijk afstemmen wordt. Zullen we dit doen, of toch dat? Wat denk jij? Het klinkt gelijkwaardig. Maar in werkelijkheid betekent het dat zij alsnog de richting moet dragen, omdat hij niet zelf kiest.

Wat ik keer op keer zie: mannen die alles geven, zorgen, afstemmen en zich dan afvragen waarom hun partner kritisch wordt, afstand neemt, of zegt dat de vonk weg is. Niet omdat ze niet genoeg deden. Maar omdat doen nooit hetzelfde is als leiden.

In een levendige relatie werkt het anders. Zij deelt haar verlangen niet als "zo wil ik het", maar als een innerlijke beweging: dit is wat ik voel, waar ik naar verlang.

Geen instructie, maar een richting. Wat hij ermee doet, is dan aan hem. Soms maakt hij precies waar wat zij voor ogen had. Soms kiest hij zijn eigen weg en is het aan haar om los te laten, of bij te sturen. Dat heen-en-weer is geen falen. Dat is de dynamiek zelf.

Het verschil tussen zorgen-om-gezien-te-worden en leiden vanuit aanwezigheid dat is precies waar ik leiders in begeleid.

Herken je dit: dat je op het werk moeiteloos leidt, maar thuis merkt dat het zorgen je niet brengt wat je zoekt? Ik ben benieuwd naar jouw ervaring.

#relatie #ondernemerschap #leiderschap #liefde #polariteit #relatietherapie #bewustzijn

Je leiderschap op het werk... is het wel leiderschap?

Veel leiders die ik begeleid, zijn op kantoor een vis in het water. Ze nemen beslissingen, sturen aan, presteren. En ze worden daarvoor gezien, want het werkt.

Maar als ik dieper kijk, zie ik vaak iets anders onder die competentie zitten. Niet leiderschap vanuit innerlijke stevigheid. Maar zorgen, in een ander jasje: dóen, presteren, oplossen, omdat dat liefde en erkenning oplevert.

"Als ik goed presteer, word ik gezien."

Op kantoor werkt die strategie. Het systeem beloont het. Thuis werkt diezelfde strategie niet meer.

Wat ik vaak zie, is dat "zorgen" daar in de praktijk afstemmen wordt. Zullen we dit doen, of toch dat? Wat denk jij? Het klinkt gelijkwaardig. Maar in werkelijkheid betekent het dat zij alsnog de richting moet dragen, omdat hij niet zelf kiest.

Wat ik keer op keer zie: mannen die alles geven, zorgen, afstemmen en zich dan afvragen waarom hun partner kritisch wordt, afstand neemt, of zegt dat de vonk weg is. Niet omdat ze niet genoeg deden. Maar omdat doen nooit hetzelfde is als leiden.

In een levendige relatie werkt het anders. Zij deelt haar verlangen niet als "zo wil ik het", maar als een innerlijke beweging: dit is wat ik voel, waar ik naar verlang.

Geen instructie, maar een richting. Wat hij ermee doet, is dan aan hem. Soms maakt hij precies waar wat zij voor ogen had. Soms kiest hij zijn eigen weg en is het aan haar om los te laten, of bij te sturen. Dat heen-en-weer is geen falen. Dat is de dynamiek zelf.

Het verschil tussen zorgen-om-gezien-te-worden en leiden vanuit aanwezigheid dat is precies waar ik leiders in begeleid.

Herken je dit: dat je op het werk moeiteloos leidt, maar thuis merkt dat het zorgen je niet brengt wat je zoekt? Ik ben benieuwd naar jouw ervaring.

#relatie #ondernemerschap #leiderschap #liefde #polariteit #relatietherapie #bewustzijn

Iedereen zegt dat ze ware liefde willen.

Maar de meesten zijn er niet klaar voor.

Want oppervlakkige liefde is makkelijk.
Je doet leuke dingen samen die mooie foto's opleveren. Je voelt vlinders in je buik. Je hebt het goed samen.

Maar ware liefde is iets anders.

Die confronteert je met jezelf. Die confronteert je met de stukken van jezelf die je liever verbergt.

En daarom lopen de meesten weg.

Want echte liefde laat je niet meer verstoppen achter je masker.
Ze vraagt dat je groeit. Dat je blijft ook als het rommelig is.
Ook als het oncomfortabel is. Ook als je partner op je knopjes duwt.

Maar als je blijft?

Dan stopt liefde met een fantasie te zijn, maar wordt ze je fundament voor diepe, ware liefde.

Ben jij er klaar voor?

#wareliefde #relatie #relatietherapie #kwetsbaarheid

Iedereen zegt dat ze ware liefde willen.

Maar de meesten zijn er niet klaar voor.

Want oppervlakkige liefde is makkelijk.
Je doet leuke dingen samen die mooie foto's opleveren. Je voelt vlinders in je buik. Je hebt het goed samen.

Maar ware liefde is iets anders.

Die confronteert je met jezelf. Die confronteert je met de stukken van jezelf die je liever verbergt.

En daarom lopen de meesten weg.

Want echte liefde laat je niet meer verstoppen achter je masker.
Ze vraagt dat je groeit. Dat je blijft ook als het rommelig is.
Ook als het oncomfortabel is. Ook als je partner op je knopjes duwt.

Maar als je blijft?

Dan stopt liefde met een fantasie te zijn, maar wordt ze je fundament voor diepe, ware liefde.

Ben jij er klaar voor?

#wareliefde #relatie #relatietherapie #kwetsbaarheid

Ze zei: "Ik kijk zo uit naar de vakantie. Ook om weer dichter bij mijn lief te komen, want door de drukte van de afgelopen maanden zijn we elkaar wat uit het oog verloren. Alleen hoop ik maar dat het lukt om weer écht te verbinden."

Dat zette mijn creatieve brein aan het denken...

En er ontstond een e-book waarbij ik 8 oefeningen deel die je kan doen als hulpmiddel om weer écht te verbinden. Want alleen maar leuke dingen samen doen, dat is leuk, maar dat zorgt er niet voor dat je elkaar weer terugvindt. Daar is net dat tikkeltje meer aanwezigheid voor nodig.

Ik word er alvast super blij van. Mijn lief incluis, die het al mocht lezen. 🤍

Wil jij dit e-book ontvangen? Zet VERBINDING in de comments en ik stuur het je.

PS Ook voor koppels waar de verbinding wel nog goed zit is het even leuk om samen te doen. 💖

Ze zei: "Ik kijk zo uit naar de vakantie. Ook om weer dichter bij mijn lief te komen, want door de drukte van de afgelopen maanden zijn we elkaar wat uit het oog verloren. Alleen hoop ik maar dat het lukt om weer écht te verbinden."

Dat zette mijn creatieve brein aan het denken...

En er ontstond een e-book waarbij ik 8 oefeningen deel die je kan doen als hulpmiddel om weer écht te verbinden. Want alleen maar leuke dingen samen doen, dat is leuk, maar dat zorgt er niet voor dat je elkaar weer terugvindt. Daar is net dat tikkeltje meer aanwezigheid voor nodig.

Ik word er alvast super blij van. Mijn lief incluis, die het al mocht lezen. 🤍

Wil jij dit e-book ontvangen? Zet VERBINDING in de comments en ik stuur het je.

PS Ook voor koppels waar de verbinding wel nog goed zit is het even leuk om samen te doen. 💖

Ik werkte jarenlang hard voor liefde.

Zorgen. Geven. Regelen. Presteren.

Tot ik besefte waar ik dat geleerd had.
Als kind leerde ik dat aandacht iets is waarvoor je moet werken. Dat stilzitten niet genoeg is. Dat presteren loont.
Wat je als kind leert, neem je mee ook naar je relaties.

Maar dan ontdekte ik: presteren kills de passie.

Hoe minder ik deed 👉 hoe liever ik gezien werd.
Hoe meer ik losliet 👉 hoe meer hij gaf.
Hoe meer ik in overgave ging 👉 hoe aantrekkelijker dat bleek.

De paradox die alles veranderde.

In mijn liefdesbrief deze week leer je meer over hoe dit patroon eruitziet in relaties, hoe je het herkent bij jezelf en hoe je de stap maakt van presteren naar ontvangen en hoe het weer passie in je relatie brengt.

Een wekelijkse brief over liefde, relaties en verbinding. Vanuit mijn eigen leven. Zonder filter.

👉 Link in bio om je in te schrijven. 💌

Jouw zijn is genoeg. Zonder iets te doen.

#liefde #liefdesrelatie #relatietherapie #verbinding #innerlijkkind

Ik werkte jarenlang hard voor liefde.

Zorgen. Geven. Regelen. Presteren.

Tot ik besefte waar ik dat geleerd had.
Als kind leerde ik dat aandacht iets is waarvoor je moet werken. Dat stilzitten niet genoeg is. Dat presteren loont.
Wat je als kind leert, neem je mee ook naar je relaties.

Maar dan ontdekte ik: presteren kills de passie.

Hoe minder ik deed 👉 hoe liever ik gezien werd.
Hoe meer ik losliet 👉 hoe meer hij gaf.
Hoe meer ik in overgave ging 👉 hoe aantrekkelijker dat bleek.

De paradox die alles veranderde.

In mijn liefdesbrief deze week leer je meer over hoe dit patroon eruitziet in relaties, hoe je het herkent bij jezelf en hoe je de stap maakt van presteren naar ontvangen en hoe het weer passie in je relatie brengt.

Een wekelijkse brief over liefde, relaties en verbinding. Vanuit mijn eigen leven. Zonder filter.

👉 Link in bio om je in te schrijven. 💌

Jouw zijn is genoeg. Zonder iets te doen.

#liefde #liefdesrelatie #relatietherapie #verbinding #innerlijkkind

Jullie zijn een geweldig team.

Jullie runnen samen een leven. Misschien ook een bedrijf.

Jullie dragen allebei evenveel. Jullie zijn even sterk.

En 's avonds zitten er twee leiders naast elkaar op de zetel.

Goed team. Veel liefde. Geen vuur.

En dan op een dag zoekt één van jullie dat vuur elders.

Niet omdat de liefde weg is.
Maar omdat een relatie geen goed team is.

Een relatie is een dans. Tussen vuur en geborgenheid. Tussen leiden en overgeven. Tussen mannelijke en vrouwelijke energie niet als rolpatroon, maar als levende kracht.

En als die dans verdwijnt, verdwijnt stilletjes ook de passie.

Herken jij dit?

Jullie zijn een geweldig team.

Jullie runnen samen een leven. Misschien ook een bedrijf.

Jullie dragen allebei evenveel. Jullie zijn even sterk.

En 's avonds zitten er twee leiders naast elkaar op de zetel.

Goed team. Veel liefde. Geen vuur.

En dan op een dag zoekt één van jullie dat vuur elders.

Niet omdat de liefde weg is.
Maar omdat een relatie geen goed team is.

Een relatie is een dans. Tussen vuur en geborgenheid. Tussen leiden en overgeven. Tussen mannelijke en vrouwelijke energie niet als rolpatroon, maar als levende kracht.

En als die dans verdwijnt, verdwijnt stilletjes ook de passie.

Herken jij dit?

Je hoeft niet perfect in elkaar te zitten om lief te kunnen hebben.

Maar je moet wel bereid zijn om eerlijk te kijken naar jezelf.

De meeste mensen stappen een relatie binnen met bagage. Angst om verlaten te worden. Moeite om te zeggen wat je nodig hebt. Muren die je ooit hebt opgetrokken om jezelf te beschermen, maar die nu verbinding in de weg staan.

Dat is niet het probleem.

Het probleem is dat de meeste mensen daar nooit bij stilstaan.

Want wat we "slechte communicatie" noemen, is vaak iets anders. De één trekt zich terug omdat te veel nabijheid overweldigend voelt. De ander doet hetzelfde omdat verbinding voelt als iets wat elk moment kan verdwijnen. En plots gaat een ruzie niet meer over wat er nu gebeurt maar worden oude pijnen opnieuw afgespeeld, midden in jullie relatie.

Ik ken dit van binnenuit.

Jarenlang herhaalde ik dezelfde patronen in relaties zonder te begrijpen waarom. Tot ik leerde herkennen wat er in mezelf om ging op moeilijke momenten. Hoe ik dichtging. Hoe ik reageerde vanuit oude pijn in plaats van vanuit wat er écht speelde.
Die bewustwording veranderde alles niet alleen in mijn relaties, maar in hoe ik naar mezelf kijk.

Wat ik sindsdien keer op keer zie: mensen proberen relationele problemen op te lossen met gesprekken alleen. Maar als je lijf nog steeds gespannen is bij de ander, als je automatisch dichtgaat zodra het moeilijk wordt, dan helpt de juiste woordkeuze alleen niet genoeg.

Een gezonde relatie betekent niet dat je nooit botst. Het betekent dat je allebei bereid bent te kijken naar wat er in jezelf om gaat als dat gebeurt.

Dát is het verschil.

De sterkste koppels zijn niet zij die nooit worstelen. Het zijn zij die eerlijk blijven communiceren over wat ze voelen. Die na een conflict weer naar elkaar toe bewegen. Die zichzelf de vraag durven stellen: wat is mijn aandeel hierin?

Wanneer twee mensen dat niet doen, wordt conflict een spelletje van schuld en zelfverdediging.

Wanneer twee mensen dat wél doen, wordt een moeilijk moment een kans om elkaar beter te begrijpen.

Je hoeft niet perfect in elkaar te zitten om lief te kunnen hebben.

Maar je moet wel bereid zijn om eerlijk te kijken naar jezelf.

De meeste mensen stappen een relatie binnen met bagage. Angst om verlaten te worden. Moeite om te zeggen wat je nodig hebt. Muren die je ooit hebt opgetrokken om jezelf te beschermen, maar die nu verbinding in de weg staan.

Dat is niet het probleem.

Het probleem is dat de meeste mensen daar nooit bij stilstaan.

Want wat we "slechte communicatie" noemen, is vaak iets anders. De één trekt zich terug omdat te veel nabijheid overweldigend voelt. De ander doet hetzelfde omdat verbinding voelt als iets wat elk moment kan verdwijnen. En plots gaat een ruzie niet meer over wat er nu gebeurt maar worden oude pijnen opnieuw afgespeeld, midden in jullie relatie.

Ik ken dit van binnenuit.

Jarenlang herhaalde ik dezelfde patronen in relaties zonder te begrijpen waarom. Tot ik leerde herkennen wat er in mezelf om ging op moeilijke momenten. Hoe ik dichtging. Hoe ik reageerde vanuit oude pijn in plaats van vanuit wat er écht speelde.
Die bewustwording veranderde alles niet alleen in mijn relaties, maar in hoe ik naar mezelf kijk.

Wat ik sindsdien keer op keer zie: mensen proberen relationele problemen op te lossen met gesprekken alleen. Maar als je lijf nog steeds gespannen is bij de ander, als je automatisch dichtgaat zodra het moeilijk wordt, dan helpt de juiste woordkeuze alleen niet genoeg.

Een gezonde relatie betekent niet dat je nooit botst. Het betekent dat je allebei bereid bent te kijken naar wat er in jezelf om gaat als dat gebeurt.

Dát is het verschil.

De sterkste koppels zijn niet zij die nooit worstelen. Het zijn zij die eerlijk blijven communiceren over wat ze voelen. Die na een conflict weer naar elkaar toe bewegen. Die zichzelf de vraag durven stellen: wat is mijn aandeel hierin?

Wanneer twee mensen dat niet doen, wordt conflict een spelletje van schuld en zelfverdediging.

Wanneer twee mensen dat wél doen, wordt een moeilijk moment een kans om elkaar beter te begrijpen.

Vanbinnen wilde ik hem slaan.

Of heel hard wegrennen.

Maar dat deed ik niet ook al duwde mijn
vriend op elk knopje dat ik heb.

Wat ik wél deed en waarom het uiteindelijk iets heel moois bracht, lees je in mijn liefdesbrief deze week.

Wekelijks schrijf ik over relaties, verbinding en liefde. Vanuit mijn eigen leven. Zonder filter.

👉 Wil je deze graag ontvangen? Link in bio.

#liefde #relaties #verbinding #liefdesbrief #zelfontwikkeling #bewusterelaties #shotsofginger

Vanbinnen wilde ik hem slaan.

Of heel hard wegrennen.

Maar dat deed ik niet ook al duwde mijn
vriend op elk knopje dat ik heb.

Wat ik wél deed en waarom het uiteindelijk iets heel moois bracht, lees je in mijn liefdesbrief deze week.

Wekelijks schrijf ik over relaties, verbinding en liefde. Vanuit mijn eigen leven. Zonder filter.

👉 Wil je deze graag ontvangen? Link in bio.

#liefde #relaties #verbinding #liefdesbrief #zelfontwikkeling #bewusterelaties #shotsofginger

Er is geen specifiek moment waarop de passie dooft. 🔥

Het gaat geleidelijk. Totdat je op een dag beseft: ergens onderweg zijn we elkaar kwijtgeraakt.

Ik heb dat zelf meegemaakt. En ik dacht lang dat het aan mij lag. Dat ik gewoon niet genoeg zin had. Dat er iets mis was met mij.

Tot ik intimiteit op een totaal andere manier leerde kennen. 💜

Niet het vrijen ‘omdat het erbij hoort’. Maar een echte ontdekkingsreis. Met tijd. Met aandacht. Waarbij je jezelf én de ander opnieuw verkent laagje voor laagje.

Dat is wat de zeven sluiers voor mij betekenden.

Voor wie de vonk terug wil. Of gewoon benieuwd is naar intimiteit die écht voelt.

Ik maakte er een gratis e-book over — link in bio!

#intimiteit #relaties #bewustleven #verbinding #passie #zelfontwikkeling #7sluiers #koppels

Er is geen specifiek moment waarop de passie dooft. 🔥

Het gaat geleidelijk. Totdat je op een dag beseft: ergens onderweg zijn we elkaar kwijtgeraakt.

Ik heb dat zelf meegemaakt. En ik dacht lang dat het aan mij lag. Dat ik gewoon niet genoeg zin had. Dat er iets mis was met mij.

Tot ik intimiteit op een totaal andere manier leerde kennen. 💜

Niet het vrijen ‘omdat het erbij hoort’. Maar een echte ontdekkingsreis. Met tijd. Met aandacht. Waarbij je jezelf én de ander opnieuw verkent laagje voor laagje.

Dat is wat de zeven sluiers voor mij betekenden.

Voor wie de vonk terug wil. Of gewoon benieuwd is naar intimiteit die écht voelt.

Ik maakte er een gratis e-book over — link in bio!

#intimiteit #relaties #bewustleven #verbinding #passie #zelfontwikkeling #7sluiers #koppels

.pro-gallery-wix-wrapper {display: block !important;} .pro-gallery-wix-wrapper .gallery-item-container {opacity: 1 !important; display: block !important;}

HOME
LIEFDESBRIEF
MASTERCLASS
TRAJECT
Love Bubble
BLOG
OVER
CONTACT

COPYRIGHT © 2026 SHOTS OF GINGER • ALL RIGHTS RESERVED

bottom of page