De man-vrouw dynamiek die we kwijt zijn

Over kettingzagen, overgave, geïntegreerde polariteit en waarom we als maatschappij het noorden kwijt zijn geraakt in de man-vrouw dynamiek.

Jarenlang werkte ik hard in mijn huwelijk. Veel doen, veel regelen, veel geven. Niet omdat hij dat van me vroeg, maar omdat ik dacht dat liefde iets was wat je moest verdienen.

Toen we scheidden, dacht ik: ik heb geen man nodig. Met een kettingzaag het bos in. Hout klieven. Praktijk uitbouwen. Alles zelf. Mijn mannelijke energie nam het volledig over en dat gaf me een zekere oerkracht.

Maar diep van binnen verlangde ik naar iets anders.

Toen Ben op mijn pad kwam, ontdekte ik wat het was. Hij nam spontaan dingen van me over. Kleine dingen, zonder dat ik het vroeg, gewoon omdat hij van me hield. En dat vroeg iets van mij wat ik nooit geleerd had: durven loslaten. Durven ontvangen.

Dat was het begin van een ontdekking die veel verder ging dan mijn eigen relatie.

Waarom we als maatschappij het noorden zijn kwijtgeraakt

Wat ik in mijn eigen leven doormaakte, bleek onderdeel van iets veel groters. Een evolutionaire verschuiving in hoe we als mensen omgaan met mannelijkheid en vrouwelijkheid.

Damien Bohler — wiens werk me hierin enorm heeft geïnspireerd — beschrijft het zo: in elke man zit een innerlijke vrouwelijke kant (de anima), en in elke vrouw een innerlijke mannelijke kant (de animus). Doorheen de geschiedenis hebben we die innerlijke structuur onderdrukt in plaats van die energie in onszelf te vinden, haalden we ze van de ander.

Vrouwen waren afhankelijk van mannen voor mannelijke energie. Mannen waren afhankelijk van vrouwen voor vrouwelijke energie. En het samenspel van die twee energieën creëerde aantrekking.

Maar in de jaren zestig begon daar iets in te verschuiven.

De vrouwenreis — van afhankelijkheid naar integratie

Vrouwen begonnen hun innerlijke mannelijke energie te ontdekken. Ze traden toe tot de arbeidsmarkt, regelden hun eigen financiën, namen het roer over. En dit was nodig en goed: een essentiële stap in de evolutie van de vrouw als collectief.

Maar wat er nu gebeurt bij veel vrouwen en ik herken het in mezelf, is dat we het einde van die reis beginnen te voelen. We ontdekken dat we wel vanuit de mannelijke energie kunnen leven, maar dat het niet aanvoelt als thuis. Niet in een vrouwenlichaam.

Veel vrouwen hebben toegang tot het volledige spectrum van mannelijke en vrouwelijke energie in zichzelf en kunnen kiezen wat ze wanneer willen inzetten. En wat ik ontdekte was, dat het heerlijk is om in mijn vrouwelijkheid te kunnen zakken.

"Even though they can live life from the masculine, they don't actually want to and it doesn't feel as good to them in a woman's body, than being in the feminine does."

— Damien Bohler

De mannenreis — van presteren naar voelen

Mannen zijn met die integratieopdracht later begonnen. Waar vrouwen hun innerlijke mannelijkheid ontdekten, moeten mannen nu hun innerlijke vrouwelijkheid integreren. En dat ziet er heel anders uit dan we misschien denken.

Een man in die fase verliest interesse in presteren en richting, en gaat meer verlangen naar voelen, genieten, stromen. Hij wil niet meer alleen maar doen en bereiken: hij wil zijn. Dat is geen zwakte. Dat is een noodzakelijke ontwikkelingsstap.

Maar er is een volgende stap. Want een man die in zijn vrouwelijke energie blijft hangen, die gevoelig en afwezig is, die thuis in de zetel ploffen en emotioneel niet aanwezig is, heeft die reis nog niet afgerond. Hij moet die vrouwelijke kant volledig leren kennen én integreren, om daarna met die rijkdom terug te keren naar zijn mannelijkheid.

En aan de andere kant van die reis — als hij zijn mannelijkheid herneemt, nu geïntegreerd met zijn vrouwelijke kant — wordt hij het soort man waar vrouwen diep naar verlangen. Aanwezig. Voelend. Leidend vanuit kracht én zachtheid tegelijk.

"On the other side of this journey, as he reclaims his masculine, his inner feminine becomes an exquisite form of attunement to the women in his life."

— Damien Bohler

Sturen én loslaten — de paradox van de vrouw

Dit is geen terugkeer naar traditionele rollen. De vrouw aan de haard, de man als kostwinner. Dat is niet wat ik bedoel. Dit gaat om een bewustzijnsniveau waarbij je van nature de rol opneemt die het beste voor je voelt.

De vrouw stuurt de relatie vanuit haar verlangen — niet door te controleren of te zeggen hoe het moet, maar door in contact te zijn met wat ze wil voelen en dat uit te spreken. Ze geeft richting. En dan laat ze los.

De man leidt vanuit aanwezigheid — niet door te domineren, maar door er gewoon te zijn. Door te zorgen zonder dat er om gevraagd wordt. Door te zien wat ze nodig heeft voor ze het zelf beseft.

Ik zie het in kleine dingen. Ik die mijn verlangen uitsprak om het sanitair blok aan de dôme aan te pakken. Marc die het spontaan vastpakt en aan de slag gaat. Ik die het resultaat los laat. En mijn gelukkige stralende blik toen ik het resultaat zag en de dankbaarheid die ik uitte, dat is de dans.

Maar om die dans te kunnen dansen, moet de vrouw eerst iets heel moeilijks leren: loslaten. Ontvangen. Zichzelf toestaan om schaamteloos te genieten. Voor vrouwen die gewend zijn alles zelf te doen — die gewend zijn hard te werken voor liefde — is dat misschien wel het moeilijkste wat er is.

Hoe minder je doet — hoe meer de liefde groeit

Ik ontdekte het eerst met Ben en nu opnieuw met Marc. Hoe minder ik deed — hoe meer de liefde groeide. Hoe meer ik ontving — hoe meer hij gaf. Hoe meer ik mezelf mocht zijn — hoe aantrekkelijker dat bleek.

Dat vraagt moed. Want er komen vragen op: mag ik loslaten? Ben ik dan niet lui? Ik ben gewend veel te doen — is dat dan niet egoïstisch?

Maar het antwoord is: hoe meer jij in je vrouwelijkheid gaat, hoe meer ruimte er is voor de man om zijn mannelijkheid op te nemen. Jullie helpen elkaar door te zijn wie je bent — niet door elkaars energie over te nemen.

En ja — dat vraagt dat de man ook zijn weg maakt. Dat hij leert voelen. Dat hij zijn vrouwelijke kant integreert. Dat hij daarna zijn mannelijkheid herneemt — rijker, warmer, aanweziger dan ooit.

Dat is de dans die we vergeten zijn. En hij is te leren.

Uit mijn praktijk

Ik zie het bij de vrouwen waarmee ik werk. Vrouwen die alles dragen en diep van binnen verlangen naar iemand die dat van hen overneemt, maar die het ook moeilijk vinden om te ontvangen. Want ontvangen voelt onverdiend. Want ze zijn gewend dat liefde iets is waarvoor je moet werken.

En bij de mannen: mannen die willen leiden maar niet weten hoe zonder te domineren. Die verlangen naar een vrouw die hen ziet in wat ze doen. Die stralen als ze erkend worden in de kleine dingen.

We hebben echter nooit geleerd hoe en dus blijven we vastzitten.

Marc en ik nemen deze zomer een podcast op over precies dit thema. Heb jij een vraag voor ons? Stuur hem door we beantwoorden hem graag.

Wil je dieper gaan in geïntegreerde polariteit en wat dat concreet voor jou betekent? Boek een gratis kennismakingsgesprek. →

Of ontvang elke week een liefdesbrief over dit soort thema's. Schrijf je in hier. →

Begin samen met het gratis e-book "Samen in jullie bubbel." Download hier. →