De wildernis van de liefde: waarom we omdraaien voor we beginnen.

Over de angst om te springen, het wegvallen van kaders en waarom kwetsbaarheid niet de vijand is van de liefde, maar de toegangspoort.

Vorige week wandelde ik het bos in. Een vrouw reed net weg en opende haar raampje: "Er zitten veel muggen en dazen in het bos."

Ik dankte haar en wandelde gewoon verder. Stiekem moest ik al lachen. Want dat is wat we doen: angst zaaien voor wat er misschien komt. En uiteindelijk? Geen muggen. Geen dazen. Niets van dat alles.

Ik dacht er niet meer aan tot ik diezelfde avond in de zomeropera zat en de regisseur van La Bohème exact hetzelfde verwoordde. Maar dan over de liefde.

"Waar de personages in La Bohème bijna vanzelfsprekend naar verbinding zoeken, hoe kwetsbaar en vluchtig ook, lijkt de hedendaagse mens zich vaker af te wenden van duurzame relaties."

— Bruno Van Heystraeten, regisseur La Bohème

Die zin bleef hangen. Want La Bohème is geen verhaal van mensen die zekerheden hebben. Het is een verhaal van mensen die springen — in de liefde, in het leven — ondanks alles. Ze weten niet wat er komt. Ze doen het toch.

En wij? Wij staan aan de rand van de wildernis. En draaien om.

Het kader is weggevallen en dat is zowel bevrijdend als verwarrend

We zijn nog nooit zo vrij geweest in de liefde. Geen kerk die bepaalt wat mag en niet mag. Geen sociale structuur die ons dwingt. Alle vormen van samenzijn zijn mogelijk en dat is mooi.

Maar in die vrijheid zit ook een keerzijde. Want liefde was vroeger ingebed in kaders die ons vertelden hoe het hoorde. Die kaders zijn weggevallen. En in de leegte die achterblijft, weten velen niet meer waar te beginnen. Hoe ga je een relatie aan? Wat mag je verwachten? Wat geef je? Wat vraag je?

Er zijn geen goede voorbeelden meer. Of toch niet de juiste. Netflix toont ons romcoms en realityshows. Porno toont ons seksualiteit. Maar helpen die ons om te vervullen wat we diep van binnen verlangen, om gezien en begrepen te worden, verbonden en geliefd te zijn?

Ik denk van niet.

En dan is er nog de individualisering. We zijn vrij als individu. We hebben een eigen mening, eigen behoeften, eigen grenzen. Prachtig, maar het maakt kiezen ook moeilijker. In een wereld vol opties voelt elke keuze ook als een gemiste kans op iets anders. En dus kiezen we soms liever niet.

Wat ik zie in mijn praktijk

Ik begeleid al een tijdje mensen in hun relaties en in hun liefde. En wat ik keer op keer zie, is dit: mensen die verlangen naar diepe verbinding en tegelijk alles doen om die verbinding te vermijden.

Mannen die me vertellen: "Ik wil niet domineren, maar ik wil wel leiden." En er meteen bij zeggen dat ze geen idee hebben hoe dat eruit moet zien. Mannen gaan naar het mannenfestival. Vrouwen doen vrouwenwerk. Maar er is nergens een plek waar je de man-vrouw dynamiek op een gezonde manier kan exploreren zonder dat het meteen een seksueel getint verhaal wordt.

Vrouwen die verlangen naar zachtheid en aanwezigheid, maar niet weten hoe ze dat kunnen vragen zonder kwetsbaar te lijken.

Koppels die naast elkaar leven zonder elkaar nog echt te kennen. Die op automatische piloot gaan. Die de kus voor het vertrek een gewoonte laten worden die niet meer met echte aandacht wordt gegeven én ontvangen.

De angst voor kwetsbaarheid, voor afwijzing, voor pijn: ze houdt ons tegen. En dus blijven we aan de rand van het bos staan.

De paradox van de wildernis

Laten we eerlijk zijn: de wildernis ís soms beangstigend. De liefde vraagt een bijzondere kwetsbaarheid. Ze kan pijn doen. Ze doet pijn.

Maar wat ik ook merk — in mijn eigen leven en bij de mensen waarmee ik werk — is dit: hoe kwetsbaarder je je durft te tonen, hoe meer de liefde groeit. Dat is de paradox. In de wildernis staan is beangstigend én verrijkend tegelijk. Niet ondanks de kwetsbaarheid, maar dankzij.

De personages in La Bohème weten dat ook. Ze maken fouten. Ze kwetsen elkaar. Ze lopen weg en komen terug. Maar ze blijven niet aan de rand staan. Ze gaan.

Niet de afwezigheid van angst maakt je vrij. Maar de keuze om toch te gaan ook als je niet weet wat er wacht.

Ik schrijf hier momenteel een boek over. Over hoe we vandaag met liefde omgaan. Over het wegvallen van kaders en de zoektocht naar nieuwe. Over de angst voor de wildernis en hoe we toch leren springen.

Want er is iets wat nergens anders te vinden is dan in die wildernis. Iets wat geen romcom je kan geven, geen app, geen zekerheid. En dat is de echte verbinding met de ander, maar ook met jezelf.

Twee vragen om mee te nemen

Waar sta jij aan de rand van het bos en draai jij om uit angst voor muggen die er misschien helemaal niet zijn?

En als de wildernis toch gevaarlijk blijkt — wat zou je dan winnen als je er toch in ging?

Voel jij dat je hier begeleiding bij wil — om toch die stap te zetten? Boek een gratis kennismakingsgesprek. →

Of lees elke week een liefdesbrief over liefde, verbinding en de moed om te leven. Schrijf je in hier. →