Je hoeft niet heel te zijn om lief te hebben.

Over de healingcultuur, de zwaarte die we mensen opleggen, en waarom Ben, een bedrijfsleider, me meer leerde over liefde dan welke workshop ook.

Je moet eerst jezelf helen voor je een relatie kan hebben.

Je kan alleen een relatie hebben met iemand die even emotioneel volwassen is als jijzelf.

Je moet de partner die je wil, eerst zelf belichamen.

Sorry. Maar dat is onzin.

Ik schreef dit onlangs op social media. De meesten waren het eens. Maar sommigen bleven zeggen: "Je moet eerst alles verwerken van een vorige relatie voor je in een nieuwe kan stappen."

En ik dacht: het mag wel eens stoppen met al die zwaarte.

Wat we mensen opleggen

Kijk eens wat we van onszelf en de ander verwachten voor we in een relatie mogen stappen:

Je moet jezelf volledig graag zien.

Je moet eerst helemaal geheeld zijn.

Je moet een partner vinden die minstens evenveel persoonlijk werk heeft gedaan als jijzelf.

Je moet emotioneel volwassen zijn.

Je moet je trauma's verwerkt hebben.

Je moet weten wie je bent en wat je wil.

Geen wonder dat mensen geen relatie meer willen. De lat ligt zo hoog dat niemand er nog over kan springen.

We hebben van persoonlijke groei een toegangsticket gemaakt voor de liefde. Maar liefde heeft geen ticket nodig. Ze vraagt alleen bereidheid.

Ik begrijp waar het vandaan komt. De personal growth business heeft ons iets moois gegeven: gemeenschap, inzicht, ruimte om te groeien. Maar ergens zijn we doorgeslagen. We zijn gaan geloven dat je volledig klaar moet zijn voor je iemand anders kan toelaten.

Volledig klaar word je nooit. En ondertussen gaat het leven voorbij.

Wat Ben me leerde

Ik heb enorm genoten van mijn tijd met Ben. Een bedrijfsleider die nooit retreats had gedaan en geen persoonlijke ontwikkelingstrajecten.

Maar hij was wel bereid tot zelfreflectie. Hij was nieuwsgierig naar zichzelf, nieuwsgierig naar mij. Hij was bereid om te kijken naar wat er in hem leefde, ook als het oncomfortabel was.

En misschien juist daardoor zo waardevol. Want wat telt is niet hoeveel workshops iemand heeft gevolgd, maar of diegene bereid is om te groeien in relatie met jou.

Ben stierf naast mij. Nadat hij me net nog had verteld hoe graag hij me zag.

En precies dat — de wetenschap hoe snel het leven kan ingrijpen — maakt dat ik dit wil zeggen: geloof in de liefde. Durf te springen. Ja, het is bij wijlen heftig. Maar het is ook zo ontzettend verrijkend.

Wat telt is niet hoeveel werk je hebt gedaan. Maar of je bereid bent om het te blijven doen samen.

Waar we als vrouwen soms de mist in gaan

Er is nog iets wat ik wil benoemen. Want we zijn het noorden kwijt niet alleen als individu, maar ook als man en vrouw samen.

Vrouwen hebben terecht hun plek opgeëist. Ze zijn sterk, zelfstandig, succesvol. Maar ergens zijn we doorgeslagen. We nemen mannelijke rollen op én eisen tegelijk dat mannen net zo emotioneel zijn als vrouwen. Dat is verwarrend voor iedereen.

De man die wil leiden maar niet weet hoe zonder te domineren. De vrouw die alles zelf doet maar eigenlijk ook niet wil. En niemand die het hardop zegt.

Ik was zelf de vrouw die alles leidde. Die alles vastnam. De stabiele kostwinner, de regelaar, de sterke. Tot ik opbrandde. Tot hij van me scheidde.

En wat was dat een geschenk.

Want nu ervaar ik hoe het voelt om te leunen. Om mijn verlangen uit te spreken en dan los te laten. Een man die dienstbaar is voor mij — niet omdat hij zwak is, maar vanuit kracht. En ik die hem daarin stuur, erkent en loslaat.

Hoe minder ik doe, hoe meer hij geeft. Hoe meer ik ontvang, hoe aantrekkelijker dat blijkt. Het enige wat telt is aanwezigheid, dankbaarheid, erkenning voor alles wat er is. Dat is de paradox die alles verandert.

Niet omdat ik nu perfect ben. Maar omdat ik sprong voor ik klaar was.

Uit mijn praktijk

Ik zie het keer op keer. Mensen die jaren aan zichzelf hebben gewerkt en die toch vastlopen zodra er een echte relatie ontstaat. Niet omdat ze niet genoeg hebben gedaan. Maar omdat persoonlijke groei in isolatie een grens heeft.

En ik zie ook het omgekeerde: mensen die springen voor ze klaar zijn — die precies in die relatie, met al zijn moeilijkheid, de grootste doorbraak maken. Omdat relatie het beste spiegelt wat er nog te helen valt. Niet als pijn, maar als kans.

De relatie is niet het eindpunt van je groei. Ze is de grootste groeiplek die er bestaat.

Wat wel helpt

Ik zeg niet dat persoonlijke groei niet waardevol is. Dat is het absoluut. Therapie, coaching, retreats: ze kunnen enorm helpen. Maar als middel, niet als voorwaarde.

Wat ik wél zie helpen: de bereidheid tot zelfreflectie. De nieuwsgierigheid naar de ander. De moed om te zeggen wat je voelt ook als het oncomfortabel is. De bereidheid om te blijven staan als het moeilijk wordt.

Dat kan iemand hebben die nog nooit een retreat heeft gedaan. En dat kan iemand missen die tien jaar in therapie heeft gezeten.

Dus stop met wachten tot je klaar bent. Je wordt nooit klaar. Spring toch. Want zoals ik aan den lijve heb ondervonden: het leven is kostbaar en soms korter dan je denkt.

Durf te springen. Durf lief te hebben. Durf er te zijn ook als je nog niet heel bent.

Wil je dieper gaan in gezonde man-vrouw dynamiek en wat dat vraagt van jou? Boek een gratis kennismakingsgesprek. →

Of begin samen — met het gratis e-book "Samen in jullie bubbel" en de Summer Bubble Challenge. Download hier. →

Elke week een liefdesbrief over liefde, relaties en verbinding? Schrijf je in. →