Don't go for anything less.

Over rouw, loslaten en de avond dat Ben terugkwam terwijl Marc mijn hand vasthield.

Iemand stelde me onlangs een vraag die me raakte: "Is die nieuwe liefde geen verdoving? Waar is de rouw? Waar is het verdriet?" Het was geen aanval. Het was een oprechte vraag. En net omdat ze me raakte, wist ik dat er iets te zeggen was.

Dit is mijn antwoord.

Na het overlijden van Ben ging ik overal naar hem op zoek. In gesprekken, in plekken, in mensen. Hopend hem terug te vinden. Maar hij was nergens te vinden. Steeds weer die teleurstelling, tot ik het losliet.

Ik vroeg me lang af: zal ik ooit nog zo een liefde ervaren?

En dan was het alsof Ben antwoordde: "Veerle, ik heb zo lang op je moeten wachten, dus ja, het kan. Maar ga er niet krampachtig naar op zoek. Je hart is open. Wees voorzichtig. En denk aan onze afspraak: don't go for anything less."

Ik wilde er zo graag in geloven. In contacten met andere mannen merkte ik al snel dat de aanwezigheid van Ben in mijn hart intimiderend was. Begrijpelijk. Want vergis je niet, hij is er nog steeds en zal er voor altijd blijven. Ik vergeleek ook. Nope, deze liefde is niet wat ik wil. Ben en ik spreken er nog regelmatig over: over liefde, over leven. Tot op vandaag.

Ik wilde ook niet op zoek gaan. Ik vertrouwde erop dat er een man op mijn pad zou komen wanneer het juist zou zijn.

"En toen wandelde Marc mijn dôme binnen."

Onze ogen kruisten. Er werd iets in me geraakt. We gingen wandelen en ik ervaarde een thuiskomen, een herkenning, een ja. Bij hem vergelijk ik niet met Ben, misschien wel omdat Ben er bij hem helemaal mag zijn.

Op een avond lagen Marc en ik in bed. We waren aan het kussen. En opeens zag ik Ben, zijn levenloze lichaam, liggend in het ziekenhuis. Een flashback, scherp en onverwacht.

Ik stopte met kussen en deelde wat er in me omging. Marc zei: "Ga er maar heen naar die plek. Maar deze keer moet je er niet alleen zijn. Hou mijn hand maar vast, ik ben bij je."

Dus dat deed ik. Ik ging terug naar het ziekenhuis. Keek. Verdriet stroomde door me heen. Ik kon het toelaten, want ik voelde me tegelijk erg veilig met Marc die mijn hand vasthield.

Toen kwam plots de ziel van Ben langs me staan. Samen keken we naar zijn lichaam. Hij maakte een grapje, zoals hij me altijd aan het lachen kon maken. En keek me aan. "Het is goed, Veerle," zei hij. "Ga maar terug naar Marc. Ik ben bij je. Dit mag je loslaten. Mijn lichaam leeft niet meer, maar ik nog wel in jouw hart. Voor altijd.

"Rouw en liefde sluiten elkaar niet uit. Ze bestaan naast elkaar. Ze versterken elkaar zelfs."

Ik ben vandaag niet de krachtige Veerle die klaar was voor de wereld toen ik Ben leerde kennen. Nu ben ik een Veerle die bij wijlen nog fragiel is, die haar wonden aan het likken is, na het overlijden van Ben, een scheiding, een inbraak. Marc is niet mijn redder. Dat wil ik niet en dat weet hij ook. Maar ik mag er wel zijn met alles wat er in mij omgaat. Mijn vrolijke dagen én mijn diepe donkere dagen.

En dat is zo schoon. Want ik weet dat zo een liefde zeldzaam is. Een plek waar je volledig thuis mag komen, waar ieder helemaal zichzelf mag zijn. Precies daarom kon ik het niet aan me voorbij laten gaan.

Dus lieve mensen. Open je hart en kijk wat er komt. Weet wat je wilt. Don't go for anything less. En als de liefde dan aan je deur staat: spring. Want daarvoor is het leven te kort om het aan je voorbij te laten gaan.

Laat je niet tegenhouden door de vraag: wat zullen anderen denken, is het niet te snel, ben ik er al klaar voor? De liefde wacht niet op het perfecte moment. Ze klopt aan wanneer je hart open staat.

Raakte dit iets bij jou? Ik begeleid mensen en koppels die hun patronen in liefde en relaties willen doorbreken. Boek een gratis kennismakingsgesprek.

Wil je geen blog of liefdesbrief missen? Schrijf je in op mijn wekelijkse nieuwsbrief. →