Je hart openen is een rebelse daad

Liefde als blik op de wereld

Het leven is al veel te kort.

Dat heb ik zelf ondervonden toen mijn geliefde heel onverwacht uit mijn leven verdween. Een hartslagaderbreuk. Geen afscheid. Gewoon weg.

En ik weet dat het melig klinkt om dan te zeggen dat die ervaring me heeft geleerd dat liefde de essentie is van het leven. Dus als je nu wil stoppen met lezen: ik begrijp het. Maar ik hoop dat je even blijft.

Want zo bedoel ik het helemaal niet melig.

De tijd met Ben, maar ook alles wat daarna is gekomen, heeft me iets geleerd wat ik niet meer wil loslaten: dat liefde geen gevoel is dat je overkomt. Liefde is een blik. Een manier van zijn. En die blik verandert alles.

Twee werelden

Ik kan heel goed voelen wanneer ik mezelf terugtrek. Door hardheid. Door mijn eigen kronkels in mijn hoofd. Dan sluit ik me af en dat heeft een ongelofelijke impact, op mezelf én op de mensen om me heen.

Dan voel ik niks meer. Ik kijk met een arendsoog naar alles en iedereen en zie alleen wat er fout loopt. Ik mopper op mensen die de dingen anders doen dan ik zou willen. Ik kan niet meer genieten van al het moois om me heen. Geen vreugde. Geen verwondering. Alleen ruis.

Ja, die kant is er ook in mij.

Maar wanneer ik liefde door me heen voel stromen, wanneer mijn hart open is, dan zie ik een heel andere wereld. Dan zie ik hoe alles en iedereen wonderlijke creaties zijn. Een tafel is niet langer een gewone tafel. Een tafel is iets wat door iemand is bedacht, ontworpen, gemaakt. Hoe mooi is dat? Vanuit die blik vol verwondering kijk ik met openheid naar anderen, naar de wereld. Ik maak andere keuzes. Ik voel meer respect voor de dingen, voor de mensen, voor het leven zelf.

Het overlijden van Ben heeft mijn hart opengebroken. Alles kwam er harder in. Maar nu zie ik dat dat ook mijn kracht is.

In een wereld vol hardheid sta ik hier, in al mijn kwetsbaarheid en zachtheid. Velen vinden er wat van. Naïef, zeggen ze. Zwak. Maar ik weet nu dat het mijn grootste kracht is om te zijn wie ik ben. En dat is mijn rebelse daad in een wereld die prestaties en conformisme beloont.

Maar hoe dan?

Ik hoor je denken: ja Veerle, allemaal goed en wel maar mijn leven is ook hard. Ik ben al zo vaak gekwetst. Hoe moet ik dan liefde door mij heen laten stromen?

Ik snap dat. Het vraagt moed om je hart open te houden als het leven je al zoveel keren geraakt heeft.

Vroeger zou ik zeggen: werk hard aan jezelf, dan komt het goed. Daar geloof ik niet langer in. Het allerbelangrijkste is onszelf te omarmen zoals we zijn. Van daaruit ontstaat er een verzachting van binnenuit die zich ook uitstraalt naar buiten. Dat is geen quick fix. Het is een proces van vallen en opstaan. Maar het begint met een keuze: je hart openen voor jezelf, in de eerste plaats.

Dit is wat mij daarbij helpt:

Vertragen. Wanneer je voelt dat je op automatische piloot gaat, uit verbinding met jezelf, met de wereld, wordt het tijd om te stoppen. Even. Gewoon stoppen.

Voelen wat er leeft. Zelfbewustzijn begint bij durven voelen wat er in je omgaat. Dat is spannend, want we hebben dat niet geleerd. Maar het erkennen van wat er is, zonder het meteen te willen oplossen, is vaak al genoeg om het te laten verzachten.

Expressie geven aan wat je voelt. Al is het alleen voor jezelf: zo voel ik me nu. Geen analyse, geen oplossing. Gewoon erkenning. Ons lichaam draagt veel meer dan ons hoofd kan bevatten. Als we alleen vanuit ons hoofd leven, raken we onszelf kwijt.

Verbinding zoeken met anderen. Je hoeft dit niet alleen te doen. Na het overlijden van Ben was de liefde van de mensen om me heen de grootste bron van vreugde die me hielp om terug tot mezelf te komen. Laat je omarmen.

Waarom dit de wereld verandert

Wanneer we eerlijker naar onszelf durven kijken. Wanneer we milder worden voor onszelf. Wanneer we met meer liefde naar de ander kijken, dan komt er meer zachtheid, nieuwsgierigheid en creativiteit. Dan maken we andere keuzes.

En ja, er is de economische realiteit. Er moet brood op de plank komen. Maar ik geloof dat we vanuit een liefdevolle blik tot veel meer creatie in staat zijn. Veel meer out of the box. Het is net het conformisme, de angst, de afgeslotenheid die ons vasthoudt in hetzelfde verhaal.

Ik hoop mensen te mogen inspireren dat het anders kan. Dat er een nieuw normaal mag ontstaan.

En dan nog dit.

Door mijn hart te blijven openen, ook na verlies, ook in kwetsbaarheid, is er iets onverwachts gebeurd.

Er is een nieuwe liefde in mijn leven gewandeld. Heel onverwacht liep hij mijn dôme binnen. Onze blikken kruisten en er was een herkenning.

En dat is zo helend. Ben blijft mijn hart bewonen en hij mag er ook zijn, ook in deze nieuwe liefde. Zo mooi. Het voelt als het leven zelf dat zegt: blijf openstaan. Blijf je hart geven. Het is het waard.

Dat wens ik jou ook toe.

Wil je vaker dit soort gedachten ontvangen? Schrijf je in voor mijn wekelijkse liefdesbrief via het formulier onderaan de overzichtspagina van alle blogposts.